moviepovie.com
BlackRez زیرنویس از ≡ r.reza83 ≡
‫آخ جان!
‫این کوفته‌ها تازه‌ان؟
‫از این ذرب بلالی‌ها هم باید بردارم.
‫با بلال، بدون بلال، ‫مهم نیست.
‫برای این غذاها ‫سنگ تموم می‌ذارید، مگه نه؟
‫اینی که اینجاست دیگه چه کوفتیه؟
‫دیگه از این پیش‌بند ‫خرچنگی‌ها ندارید؟
‫- شرمنده، عزیز. ‫- اوه، خدای من.
‫یه بشقاب دیگه؟ ‫دیوونه شدی؟
‫گفتن هرچی می‌تونی بخور دیگه، نه؟ ‫پس منم دارم می‌خورم.
‫آره، می‌دونم، ولی با این‌حال...
‫واقعا داری خیز قهرمانی برمی‌داری، مرد.
‫اوهوم. به‌به!
‫بذار یه سؤال ازت بپرسم. ‫تاحالا به این فکر کردی
‫توی زندگیت چقدر وقتت رو ‫با ادرار کردن حروم کردی؟
‫- صدها ساعت. ‫- دقیقا درسته.
‫توی همچین زمانی می‌تونستیم
‫یه چیزی یاد بگیریم، می‌دونی؟
‫اوهوم. می‌دونی کی میلیاردر میشه؟
‫هرکی بتونه ماشینی بسازه که با شاش کار کنه.
‫- آره. می‌دونی چیه؟ ‫- هیچ وقتی حروم نمیشه.
‫بألاخره به اون مغز کودنت...
‫تو کل کشور ماشین‌سواری می‌کنی...
‫یه ایده‌ی خوب رسید. آره.
‫آب و نوشابه و اینا می‌خوری،
‫- هِی تو مسیر قهوه و اینا می‌خوری. ‫- آره.
‫می‌زنی بغل، ‫کیرت رو درمیاری بیرون،
‫فرو می‌کنیش توی اون ‫سوراخی که بنزین می‌زنن،
‫و مخزن ماشین رو پر می‌کنی.
‫بعدش دوباره راه می‌افتی. ‫شاشین.
‫اسم‌شو اینطوری می‌ذارن: ‫شاشین.
‫- ایده‌ی محشریه. ‫- می‌دونی دیگه چی ایده‌ی خوبیه؟
‫هومم؟
‫من بلند بشم و ‫یه بشقاب دیگه غذا بریزم.
‫اوه، خدایا. نه، ‫این‌کارو نکن. این‌کارو نکن.
‫لئون، بی‌خیال، مرد.
‫به‌محض اینکه دکمه‌ی این شلوارو باز کنم...
‫- ...و کمربندم باز کنم... ‫- حالت بد میشه ها.
‫ببین چه غوغایی می‌کنم.
‫هان؟ ‫تو چه مرگته؟
‫دارم میرم تو کارش، لری!
‫- اوه، خدایا. ‫- ایول! خودشه.
‫عجب پاهای خرچنگی.
‫- هی، اینا تازه‌ان؟ ‫- آره، جناب.
‫دیگه بسه دیگه. ‫بشین بخورش.
‫ای جان!
‫- نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه. ‫- هی!
‫دیگه تمومه. قبلیه ‫آخرین بشقاب امروزت بود.
‫چهار بشقاب غذا خوردی. ‫خیلی خوردی.
‫دیگه نمی‌ذارم بخوری. بسه!
‫وایسا ببینم. شما بیرون یه تابلو زدید ‫که نوشته «هرچی می‌تونی بخور.»
‫یعنی داری بهم میگی نمی‌تونم ‫هرچقدر دلم می‌خواد بخورم؟
‫هرچی می‌تونی بخور ‫به‌شرط اینکه منصف باشی.
‫شما از قبل یه عالمه غذا خوردی، ‫دوستِ من. داشتم می‌شماردم.
‫2 کیلو گوشت دنده. 4 کیلو میگو.
‫- اصلا شما کی هستی؟ ‫- شیمون هستم.
‫- شیمون شمایی؟ ‫- من شیمون هستم.
‫پس تو حکم وندی این رستوران رو داری.
‫من وندی‌ام. می‌خوای یه کلاه‌گیس قرمز ‫روی سرم بذارم و کک‌مک هم بذارم؟
‫- آره. آره. ‫- این چطوره؟
‫- چرا این‌کارو نمی‌کنی؟ ‫- این‌کارو...
‫بعد از اینکه گورت رو ‫گم کردی بیرون، می‌کنم!
‫تا همیشه از این رستوران اخراجی. ‫اخراج مادام‌العمر.
‫- مادام‌العمر. ‫- این منصفانه نیست.
‫اوه، شما، دوست من.
‫شما بازم می‌تونی هروقت خواستی بیای
‫چون شما منصفانه غذا می‌خوری.
‫آره. آره، من یه بشقاب خوردم. ‫می‌دونی چرا؟
‫- چون غذا مزخرفه. ‫- خودت مزخرفی!
‫- نه، خودت مزخرفی! ‫- نه، خودت مزخرفی!
‫- خودت مزخرفی! ‫- خودت مزخرفی!
‫- خودت مزخرفی، شیمون! ‫- نه، خودت مزخرفی!
‫برید بیرون. ‫جفت‌تون برید بیرون.
‫تو تا همیشه.
‫تو شاید یه شانسی داشته باشی.
‫- کون لقت، وندی. ‫- اخراج مادام‌العمر!
‫مگر اینکه با گری بیوسی بیای.
‫اگه اینجا فاحشه‌خونه بود، ‫بدجور عصبانی می‌شدم.
‫اخراج مادام‌العمر. برو.
‫- من هنوز می‌تونم بیام؟ ‫- تو می‌تونی بیای.
‫تو می‌تونی بیای. برو.
‫کار کثیفی باهام کرد. ‫بدجوری کار کثیفی باهام کرد.
‫- آره واقعا. ‫- عجب، مرد. حالا هوس دسر کردم.
‫نکنه دیوانه‌ای؟ ‫چهار بشقاب غذا خوردی.
‫- تو چیزی می‌خوری؟ ‫- نه.
‫نه؟ باشه. قالم نذاری.
‫زود باش.
‫هی!
‫اینجا رو داشته باش. هان؟ عجب.
‫می‌دونی چیه؟ ‫عالی شد دیدمت.
‫یه زحمتی برات داشتم.
‫اوه، پسر، عجب جمله‌ی وحشتناکی
‫- برای شروع صحبت. ‫- نه، نه.
‫دارم یه نمایش بازی می‌کنم. ‫اسمش «خانه تقسیم شده» ست.
‫- خب؟ ‫- آره. نقش لینکلن رو بازی می‌کنم.
‫- نقش لینکلن رو بازی می‌کنی؟ ‫- آره.
‫چقدر باحال.
‫و لوری لافلین هم نقشِ ‫زنم رو بازی می‌کنه، مری تاد.
‫- لوری لافلین؟ ‫- آره، لوری لافلین.
‫حالا مسئله اینجاست.
‫اون عاشق گلف بازی کردنه، و امیدوار بودم
‫شاید تو بتونی توی ‫باشگاه حامیش بشی.
‫- کس دیگه‌ای نیست بتونه حامیش بشه؟ ‫- نه.
‫بخاطر اون قضیه‌ی ‫رسوایی پذیرش دانشگاه،
‫هیچ باشگاهی قبولش نمی‌کنه.
‫- این منصفانه نیست. ‫- نه. خانم خیلی خوبیه.
‫- آره، مطمئنم همینطوره. ‫- و بخاطر همین اومدم...
‫- از باشگاه‌ها تحریم شده؟ ‫- آره. آره.
‫افتضاحه. من حامیش میشم.
‫اوه، لری. ممنون، رفیق.
‫- واقعا ممنونم. ‫- آره. با کمال میل این‌کارو می‌کنم.
‫می‌دونی که من قهرمان قشر محرومم.
‫- خودت می‌دونی. ‫- می‌دونم. می‌دونم.
‫وایسا یه دقیقه. ‫تو باهاش کار کردی، مگه نه؟
‫آره. آره، توی ساینفیلد.
‫نه، نه، اون مال دو سال آخرش بود.
‫اون قسمت که اون ‫اومده بود من نبودم.
‫ولی برای قسمت آخر اومدی، نه؟
‫- آره، تد، قسمت آخر بودم. ‫- همین فکرو می‌کردم.
‫باشه. بگذریم، ممنون. ‫به لوری خبر میدم.
‫خیلی ممنون، رفیق. ‫من باید برم.
‫جی‌جی‌جین!
‫- واو. ‫- آره.
‫- خودتو نگاه کن. ‫- «زیبا مثل خفتان.»
‫کسب‌وکارم! همه‌ش مال خودمه.
‫خب، خوشم اومد که اینطوری عکست رو
‫- توی بلوار سانتا مانیکو بزرگ زدی... ‫- تکنیک فروشه.
‫مثل ملکه نفرتیتی.
‫برای اینکه پول دربیاری ‫اول باید پول خرج کنی،
‫و اینم یه سرمایه‌گذاریه.
‫و فکر کنم اینطوری ‫کسب‌وکارم رونق بگیره.
‫حالا فهمیدی چرا می‌خواستم بیای اینجا.
‫خیلی‌خب، من دیگه باید برم.
‫- امشب یه دیت بزرگ دارم. ‫- وایسا، ایرما رفت، نه؟
‫آره. این اولین قرارمه بعد از رفتنش.
‫- طرف رو می‌شناسم؟ ‫- اوه، آره.
‫- کیه؟ ‫- اصلا نمی‌تونم بهت بگم.
‫- اوه، بی‌خیال! منم ها! ‫- نمی‌تونم، نه.
‫تا سر حد مرگ مسخره‌ام می‌کنی.
‫مسخره‌ات نمی‌کنم. بگو.
‫سیه‌نا میلر.
‫- اون قراره باهات بیاد بیرون؟ ‫- آره!
‫- همون زن خوشگل؟ ‫- آره، می‌خوام برم پیشش
‫امشب فیلم جدیدش اکران میشه.
‫- اوه، گمشو ببینم. ‫- آره.
‫- بهم علاقه‌منده. ‫- خیلی‌خب.
‫- می‌دونی چیه؟ ‫- می‌دونی چرا؟
‫- آره، می‌دونم چرا. ‫- آره. سر قضیه‌ی آتلانتا.
‫گوش کن، وقتی با سیه‌نا رفتی بیرون،
‫تونستی به خفتان هم اشاره کن، ‫چون‌که خیلی بهش میاد.
‫هم قد بلنده، هم لاغره.
‫- خیلی بهش میاد. ‫- واقعا...
‫واقعا فکر می‌کنی ‫اون مزخرف رو تنش می‌کنه؟
‫- آره! ‫- برو بابا.
‫«خفتان زیبا.»
‫اوه، خیلی دوستش دارم.
‫«چهار دوره‌ی بیست ساله...
‫«...و هفت سال پیش،
‫پدرانمان در این قاره ملتی نو پدید آوردند،
‫ملتی که رؤیای آزادی در سر داشت...»
‫«...و خود را وقف رسیدن ‫به این خواسته کرده بود
‫که همه‌ی انسان‌ها برابر آفریده شده‌اند.»
‫«چهار دوره‌ی بیست ساله ‫و هفت سال پیش...»
‫راستی،
‫اگه فکر کردی می‌تونی از ‫پاپ‌‌کورن‌های من برداری،
‫به‌شدت اشتباه می‌کنی.
‫به‌شدت.
‫تو هم اگه فکر کردی ‫می‌تونی با یه نفر بری دیت
‫و پاپ‌کورن‌تو بهش ندی، ‫به‌شدت اشتباه می‌کنی.
‫اوه، این الان دیته؟
‫این دیته؟
‫نمی‌دونم، لری. ‫تو بهم بگو.
‫پاپ‌کورنت رو بهم بده، اون‌وقت دیته.
‫خیلی‌خب پس...
‫- ممنون. ‫- اگه واجبه.
‫یه خرده استرس گرفتم.
‫استرس؟ اکران فقط برای ‫دوستان و خانواده ست،
‫هیچی بابت نگرانی نداری.
‫راحت‌ترین کاریه که ‫تا آخر عمرت انجام میدی.
‫راستی درحال فیلم‌برداری ‫یه فیلم دیگه هم نبودی؟
‫- آره. همین الان. ‫- خیلی دختر پرمشغله‌ای هستی.
‫- دختر پرمشغله. ‫- آره.
‫مثل راحیل و تاجرهای فرش هستم.
‫کی؟
‫راحیل و تاجرهای فرش.
‫- یعنی چی؟ ‫- یه...
‫یه داستان معروف یهود عهد عتیقه.
‫- راحیل و تاجرهای فرش؟ ‫- تاحالا نشنیده بودی؟
‫- تاحالا نشنیده بودم. ‫- اسم خودتو گذاشتی یهود؟
‫درباره‌ی چیه؟
‫درباره‌ی راحیل و تاجرهای فرشه.
‫توش چی میشه؟ ‫روی فرش بهش خیانت میشه،
‫و باید بره فرشه رو پس بده؟
‫یه فرش اشتباهی بهش میدن؟ ‫روی فرشه لکّه بوده؟
‫منظورم اینه، احتمالات خیلی زیادی هست
‫- که داستان می‌تونه.... ‫- نه، فرشه لکّه نداشته. نه.
‫فرشه برای چادرش زیادی بزرگ بوده،
‫و ابعادش رو اشتباهی خریده؟
‫درباره‌ی رابطه‌اش با یه تاجر فرش بوده؟
‫داشته با یه تاجر فرش خیانت می‌کرده؟
‫بین اون و تاجر فرش چه اتفاقی می‌افته؟
‫جانی؟ ‫جانی، کجایی؟
‫جانی؟
‫اوه، خدای من. جانی! ‫جانی، بجنب!
‫متوجه شدم توی فیلم‌هات ‫خیلی میوه می‌خوری.
‫آخه تازه نصفِ این فیلم رو دیدیم،
‫و تو یه طالبی، و یه شلیل،
‫و یه عالمه شاه‌توت خوردی.
‫راستش حالا که بهش فکر می‌کنم
‫توی سریال «تشریح یک رسوایی» ‫هم یه عالمه میوه نمی‌خوردی؟
‫یعنی چی؟
‫بخشی از فرآیندته؟
‫یه گاز می‌زنی، بازی می‌کنی، و ‫یه گاز دیگه می‌زنی، دوباره بازی می‌کنی.
‫فعلا دارم سعی می‌کنم ‫فیلم رو نگاه کنم، می‌دونی.
‫- ببخشید؟ ببخشید؟ ‫- اوه، ببخشید.
‫یه پسربچه‌ی 11 ساله ندیدی؟
‫اوه، آره. ‫دوباره داری میوه می‌خوری.
‫یه لباس شطرنجی سیاه و سبز تنشه.
‫نه، متأسفم.
‫تقریباً سه ساعته گم شده.
‫ندیدمش. ببخشید.
‫اوه، خدای من.
‫جانی!
‫هی، رئیس. چه خبرا؟
‫- جانی! ‫- با منی؟
‫آره. باید یه صحبتی داشته باشیم.
‫ببینم، مشکلت چیه؟
‫مشکل من؟ ‫من مشکلی ندارم.
‫مشکل تو اینه که با کتت
‫- زیادی اومدی تو حریم من. ‫- نه. نه.
‫کت رو همینجا می‌ذارن، ‫روی پشتی صندلی.
‫صندلی خودمه.
‫- محض رضای خدا... ‫- پس می‌تونم بذارم پشت صندلی خودم.
‫- بی‌خیال شید. ‫- کت خیلی مرتب پشت صندلیم
‫پوشونده شده.
‫مزاحم هیچ‌کس نیست.
‫- پوشونده شده... ‫- آره.
‫انگار داری برام رقص روپایی میری، باشه؟
‫اوه، خواهش می‌کنم. ‫همه می‌دونن که کت
‫روی پشت صندلی آویزون میشه.
‫وقتی با ماشین رانندگی می‌کنی
‫برو هر لاین و هر مسیری ‫خواستی برون، باشه؟
‫- آره، نه... ‫- من متأهلم.
‫نمی‌تونم برم یه پاساژ و ‫هر زنی که دلم می‌خواد رو بکنم.
‫ببخشید. جفت‌تون بس کنید!
‫چطوره که آویزونش کنی ‫روی صندلی جلوییت؟
‫روی صندلی جلوییم؟ ‫گیر چه خری افتادیم.
‫اون‌وقت گردنش می‌خوره به کتم.
‫گردنش می‌خوره به کتم.
‫اصلا با عقل جور درنمیاد.
‫- اوه، خفه شو بابا... ‫- جفت‌تون، خفه شید! بشینید!
‫فقط بذارش روی پات.
‫کافیه!
‫خب، اگه دیدمش میگم.
‫یه اتفاقی افتاده. ‫می‌تونم حسش کنم.
‫جانی!
‫راستی، بازیت خیلی خوبه.
‫«وظیفه‌ی ماست که
‫تمام تلاشمان را معطوف به ‫وظیفه‌ی خطیری کنیم که
‫بر دوش ماست،
‫که از این رفتگان عزیز، جانسپاری‌ای که
‫برای نهضتی که...»
‫«...برایش جانسپاری کردند
‫را بیاموزیم.
‫جانسپاری‌ای که برای نهضتی که ‫برایش جانسپاری کردند را بیاموزیم.»
‫خیلی‌خب، در دستور جلسه‌ی بعدی
‫باید درخواست عضویت ‫لوری لافلین رو بررسی کنیم.
‫کسی اینجا حضور داره که
‫بخواد از طرفش صحبت کنه؟
‫من صحبت می‌کنم.
‫اوه، آقای دیوید.
‫خوشحالم اینجا می‌بینمتون. ‫صحنه از آن شماست.
‫اعضای اوشن ویو، ‫هیئت‌مدیره‌ی عزیز.
‫هشتاد و هفت سال پیش،
‫پدران‌مون در این ملک
‫یک باشگاه گلف جدید پدید آوردن و ‫خودشون رو وقف رسیدن به این خواسته کردن
‫که مردان می‌تونن خوش ‫بگذرونن و زن‌ها نمی‌تونن.
‫ولی اون مال خیلی وقت پیش بود، ‫و اوضاع الان عوض شده.
‫بهتر شده.
‫جهان اهمیتی نخواهد داد ‫و به یاد نخواهد سپرد
‫که ما در اینجا، ‫در اتاق مونت‌کارلو چه گفتیم،
‫اما آنچه آن‌ها در اینجا انجام دادند ‫را نمی‌تواند به فراموشی بسپارد.
‫مردانی مثل هایرام گلدفارب،
‫که روز بوقلمون امتیاز تیمی رو شروع کرد،
‫و ویلیام جیکوبسون،
‫که اون تیکه از زمین رو اهداء کرد...
‫...تا ما تنیس بازی کنیم.
‫و من بسیار مصمم هستم
‫که اون نباید عمرش رو
‫به بطالت بگذرونه،
‫و این باشگاه اختصاصی آدم‌های ویژه،
‫توسط آدم‌های ویژه، ‫و برای آدم‌های ویژه
‫یک عضو ویژه جدید خواهد داشت.
‫و به همون اندازه‌ای که اون زن در آتلانتا
‫برای آب تشنه بود، لوری لافلین هم
‫برای عضویت تشنه ست!
‫من میگم بذاریم بنوشه!
‫آره!
‫از پسش براومدی!
‫از پسش براومدی؟ ‫خودم از پسش براومدم.
‫چرا گفتم: «از پسش براومدی»؟ ‫خودم از پسش براومدم.
‫- از پسش براومدی! ‫- اوه!
‫- می‌تونستم یه وکیل خوب بشم. ‫- اوه. لری.
‫می‌تونستم یه قصاب خوب بشم. ‫و ازش لذت هم می‌بردم.
‫یه چکش گوشت برمی‌داشتم، ‫می‌کوبیدم روی گوشت.
‫این‌قدر می‌زدم تا له بشه.
‫تیکه‌تیکه‌اش می‌کردم. حال میده.
‫خب، در رابطه با باشگاه ‫مرحله بعدی باید چیکار کنم؟
‫باید با چندتا از اعضای باشگاه
‫دو راند گلف بازی کنی. ‫و منم باهات بازی می‌کنم.
‫- مثل آب خوردنه. آره. ‫- اوه، عالیه!
‫لری، هرچقدر ازت تشکر کنم بازم کمه.
‫می‌دونی، آدم‌ها وقتی این حرف ‫رو می‌زنن دیگه تشکر نمی‌کنن.
‫دست از تشکر برمی‌دارن.
‫تو هم احتمالا دیگه ‫بعد از این ازم تشکر نکنی.
‫راستش، اگه بازم از تو تشکر بشنوم
‫شوکه میشم.
‫اوه، خدای من!
‫- یه کیر توی دهنمه؟ ‫- توی دهنت.
‫- با تخم‌هاش؟ ‫- نقاشیه. نقاشیه.
‫- با تخم‌هاش. نقاشیه. ‫- نقاشیه.
‫- یه کیر گرافیتی؟ ‫- توی دهنت نیست.
‫یه جورایی داره روی لبت مالیده میشه.
‫و...
‫به لبت کیر مالیده شده.
‫- مگه میشه این‌قدر بامزه؟ ‫- گند زدن به پوسترم،
‫- به بیلبوردم! گند زدن بهش. ‫- آره. متأسفم. متأسفم.
‫یه جزئیات دیگه هم ‫داره که باید بهت بگم.
‫چی؟
‫تخم‌هاش رو گرفتی دستت.
‫متأسفم.
‫- داری می‌مالیش. ‫- متأسفم.
‫- آره. ‫- اوه، خاک بر سرم.
‫داری به چی می‌خندی، جف؟ ‫چیزِ خنده‌داری هست، جف؟
‫- آره، خنده‌دار نیست. ‫- خنده‌دار نیست.
‫- نه، بامزه نیست. نه. ‫- نیست... شوکه شدم.
‫- نه، بامزه نیست. ‫- از شوک خندم گرفته.
‫کدوم آشغالی این‌کارو باهام کرده؟
‫نمی‌دونم.
‫من اصلا تاحالا کیر توی ‫دهنم نکردم. مگه نه، جف؟
‫من هیچ‌وقت ساک نمی‌زنم.
‫چیه، می‌خوای باهات ‫موافقت کنم؟ خودم می‌دونم.
‫چرا نمی‌تونی هر از چندگاهی یه ساک بزنی؟
‫- اوه، لری، بی‌خیال. ‫- مگه می‌میری؟
‫مگه می‌میری؟
‫- می‌دونی، شاید واقعا بمیرم. ‫- هان؟ هان؟
‫این مقاومت برای چیه؟
‫و چه فرقی برای تو می‌کنه؟
‫تو یه مرد مجردی.
‫اون بیرون مجرد واسه خودت ‫می‌چرخی. همه می‌میرن برات.
‫- آره. ‫- اوه، آره، آره.
‫احتمالا یه بند همه ‫برات ساک می‌زنن.
‫اوه، یه بند. آره.
‫دیتت با سیه‌نا میلر چطور پیش رفت؟
‫- قطعا اون برات ساک نزده. ‫- خوب نبود.
‫- واقعا؟ چی شد؟
‫دوبار بهش پیام دادم. ‫اصلا بهم جواب نداد.
‫خب، در هر صورت احتمالا رابطه‌تون
‫با پیرِ سگی مثل تو راه به جایی نمی‌برد.
‫چرا باید دلش بخواد با تو باشه؟
‫منم همین فکرو می‌کردم، ‫ولی خودش شروع کرد.
‫آره، خب، به‌نظر میاد ‫خودشم تمومش کرده.
‫من میرم زنگ بزنم به شرکت بیلبورد
‫و اون کیر رو از دهنم پاک ‌کنم.
‫حالا که حرف از سیه‌نا شد،
‫من کارگردانِ فیلمش رو می‌شناسم.
‫اوه، کارگردانِ همون فیلمی ‫که الان داره بازی می‌کنه.
‫آره. میگه یه عالمه مشکل دارن.
‫- چی؟ ‫- آره، تو فکرش هستن
‫اخراجش کنن.
‫- شوخیت گرفته. ‫- اوهوم.
‫بخاطر بازیش.
‫می‌دونی، منم نظرم رو بهش گفتم که
‫توی فیلم‌هاش خیلی میوه می‌خوره.
‫غافلگیر نمیشم اگه ‫همین موضوع روی اجراش
‫توی این فیلم اثر گذاشته باشه.
‫احتمالش هست.
‫من میرم دستشویی.
‫باشه.
‫«چهار دوره‌ی بیست ساله ‫و هفت سال پیش،
‫پدرانمان در این قاره ملتی نو پدید آوردند،
‫ملتی که رؤیای آزادی در سر داشت
‫و خود را وقف رسیدن به این خواسته کرده بود ‫که همه‌ی انسان‌ها برابر آفریده شده‌اند.»
‫بسه دیگه!
‫«ما اکنون درگیر جنگی داخلی شده‌ایم.»
‫هی، شیمون! شیمون!
‫- هی. ‫- هی.
‫میشه یه لحظه باهات حرف بزنم؟
‫چیه؟
‫میشه یه لحظه درجا نزنی،
‫- تا بتونم حرفم رو بزنم؟ ‫- اوه، نمی‌تونم وایسم.
‫- هان؟ ‫- چرا باید وایسم؟
‫وسط پیاده‌رویم هستم.
‫می‌دونم، ولی صحبت کردن با کسی که
‫هِی بالا پایین می‌پره سخته.
‫چیه؟ چی می‌خوای؟
‫خب، فکر می‌کنم ‫یه خرده سخت گرفتی
‫که دوستم رو از رستوران ‫اخراج مادام‌العمر کردی،
‫- درحالی که می‌تونستی... ‫- بذار یه سؤالی ازت بپرسم.
‫- البته. ‫- بیا فرض کنیم،
‫توی اتاقت یه تابلو گذاشتی.
‫فرض کنیم یه تابلو گذاشتی که: ‫«هرچقدر می‌خوای خودارضایی کن.»
‫- خیلی‌خب. ‫- بعد از یه مدت میگی:
‫«دیگه بسه. نمی‌تونم. ‫دیگه نمی‌خوام این‌کارو بکنم.»
‫آره، چون چاهت خشک میشه.
‫می‌دونی، دیگه آب نمی‌مونه.
‫- نمی‌تونی. ‫- اوه، شاید آب باشه.
‫شاید آب باشه، ولی شرمنده میشی...
‫- میگی: «دیگه زیادی انجامش دادم!» ‫- نه، نه، نه، هیچ شرمی نیست...
‫اگه شرم داشتی اون پنج بار اول رو
‫انجام نمی‌دادی.
‫چرا یهو باید بار ششم شرمنده بشی؟
‫چه شرمنده باشی، چه نباشی، لئون اخراجه.
‫- باشه؟ ‫- می‌دونی چیه؟ دیگه نمی‌تونم.
‫نمی‌تونم. این خیلی بی‌ادبانه ست.
‫- این بی‌ادبانه ست؟ به‌نظرم... ‫- خیلی بی‌ادبانه ست.
‫- به‌نظرم بی‌ادبانه ست... ‫- خیلی بی‌ادبانه ست.
‫به نظرم تو بی‌ادبی که ‫وسط پیاده‌رویم جلوم رو گرفتی.
‫نه، تو بی‌ادبی که یه تابلو زدی
‫نوشته: «هرچی می‌تونی بخور» ‫درصورتی‌که حقیقت نداره.
‫دیگه لازم نیست ‫در این باره نگران باشی
‫چون تا آخر عمرت اخراجی!
‫- اوه، من اخراجم؟ ‫- دیگه اخراج شدی!
‫- خداحافظ! ‫- آره، انگار به تخمم هست
‫که بازم به اون رستوران گُه‌دونی بیام یا نه.
‫برام مهم نیست چه گهی می‌خوری
‫چون دیگه ریختت رو نمی‌بینم.
‫- عزت زیاد، آشغال. ‫- خیلی‌خب.
‫هی. هی، هی. ‫تو اهل اسرائیل هستی.
‫داستان راحیل و تاجرهای فرش رو شنیدی؟
‫- یه داستان انجیلیه. ‫- انجیل رو می‌شناسم.
‫ولی تاحالا نه اسم راحیل رو شنیدم
‫نه تاجرهای فرش رو شنیدم.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫اوه، راحیل، آهان، آره.
‫راحیل نگاه می‌کنه به تاجرهای فرش
‫و میگه: ‫«اخراجی، آشغال!» عزت زیاد!
‫- سلام. ‫- اوه، سلام، لری.
‫بازم ممنون بابت همه‌ی کمک‌هات.
‫خواهش می‌کنم. ‫خوشحال شدم.
‫می‌دونی، امروز احتمالا ‫بهتر باشه با ماشین نریم
‫چون مخصوص مسیرهای ماشین‌روئه.
‫نمی‌تونیم باهاش وارد چمن بشیم ‫چون چمن رو سوراخ کردن.
‫اوه، نه، مشکلی نیست، ‫از اینا دارم.
‫آره، پرچم آبی دارم. ‫می‌تونیم با ماشین هرجا بخوایم بریم.
‫حتی می‌تونیم وسط چمن‌ها هم بریم.
‫وایسا ببینم. ‫باید گواهی پزشک داشته باشی
‫- که بهت پرچم آبی بدن. ‫- اوه، آره.
‫خب، من ویروس اپشتین–بار دارم.
‫ویروس اپشتین–بار داری؟
‫یه دکتر مختصص خون اینطور فکر می‌کنه.
‫بقیه‌ی دکترها نظرشون چیه؟
‫اوه، لری، ‫قراره بدجوری خوش بگذره.
‫این مگه یه بیماری مخصوص یهودی‌ها نبود؟
‫- واو. ‫- آره.
‫- عجب گلی. ‫- ممنون!
‫خیلی خوب بود.
‫- خیلی خوب بود. ‫- لری.
‫باید این گل رو بزنی.
‫بجنب، بیا یه‌کم پول ببریم. ‫بیا این بی‌شرف‌ها رو ببریم.
‫بجنب. از پسش برمیای. ‫بجنب.
‫ای بابا.
‫عالی بود، لری. ‫مسیر توپ رو عالی پیش‌بینی کردی.
‫عالی بود.
‫اوه، ممنون، بچه‌ها. ‫واقعا خیلی خوش گذشت.
‫- اوه، البته. عالی بود. ‫- ممنون.
‫- آره، عالی بود. ‫- ممنون.
‫راستی، نمایش «خانه تقسیم شده» ‫این هفته شروع میشه.
‫می‌خواید بیاید؟ ‫می‌تونم براتون بلیت کنار بذارم.
‫اوه، تو و تد؟ ‫آره، میام.
‫- منم میام. ‫- آره. خیلی ممنون.
‫- خیلی‌خب. عالیه. ‫- آره، ممنون.
‫اوه، باید کارت پارکنیگت رو بدی به این یارو.
‫اوه، نه. نیازی نیست. ‫از اینا دارم.
‫- پلاک معلولین؟ ‫- فوق‌العاده ست.
‫- هرجا دلم بخواد می‌تونم پارک کنم. ‫- چطور گیرش آوردی؟
‫- اوه، خودت می‌دونی. ‫- اوه، آره، ویروس اپشتین–بار.
‫- چی؟ ‫- ویروس اپشتین–بار؟
‫آره. ویروس اپشتین–بار.
‫- خیلی‌خب. ‫- آره.
‫خیلی‌خب، بچه‌ها، ‫روزتون بخیر. خداحافظ.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫راستی، لری، بازی کوتاه! ‫روی بازیِ کوتاهت کار کن.
‫باشه، باشه.
‫اوه، خدای من.
‫«چهار دوره‌ی بیست ساله و ‫هفت سال پیش پدرانمان
‫در این قاره ملتی نو پدید آوردند، ‫ملتی که رؤیای آزادی در سر داشت
‫و خود را وقف رسیدن به این خواسته کرده ‫بود که همه‌ی انسان‌ها برابر آفریده شده‌اند.
‫ما اکنون درگیر جنگی داخلی شده‌ایم
‫که دوام آن ملت
‫یا هر ملت دیگری را که همان ‫رؤیاها و همان اهداف را در سر دارد
‫به بوته‌ی آزمایش گذاشته ‌است.
‫ما در یکی از میادین نبرد
‫همان جنگ گرد هم آمده‌ایم.
‫آمده‌ایم تا بخشی از آن میدان نبرد را
‫به آرامگاه ابدی کسانی اختصاص دهیم
‫که درست در همین‌جا از جان خود گذشتند
‫تا آن ملت به حیاتش ادامه دهد.
‫اما اگر عمیق‌تر بنگریم، ما نمی‌توانیم ‫این زمین را به یاد آنان نامگذاری کنیم،
‫ما نمی‌توانیم به این زمین قداست ببخشیم، ‫ما نمی‌توانیم این زمین را متبرک گردانیم.»
‫وظیفه‌ی ماست که از این رفتگان عزیز،
‫جانسپاری برای نهضتی که ‫برایش جانسپاری کردند را بیاموزیم،
‫و در اینجا مقرر بداریم که این رفتگان،
‫بیهوده جان نداده‌اند
‫و اینکه دولت مردم،
‫توسط مردم،
‫برای مردم،
‫از صفحه‌ی روزگار محو نشود.»
‫- ایول، رفیق! ‫- باریکلا!
‫یو.اس.اِی! یو.اس.اِی!
‫آره! کون لقت، شیمون!
‫اینم 2 کیلو گوشت دنده ‫و 4 کیلو کون لقت!
‫کون لقت، شیمون!
‫هی، عمراً باورتون بشه.
‫الان داشتم تلفنی با ‫مدیر مالیم حرف می‌زدم.
‫فروش‌مون داره می‌ترکونه.
‫- فروش سر به فلک کشیده. ‫- چی؟
‫آره. توی دو هفته اخیر. ‫باورنکردنیه.
‫- بخاطر آلته ست. ‫- بخاطر آلته نیست.
‫- بخاطر آلته ست! ‫- بخاطر محصول‌مونه!
‫پس چطور قبل از اینکه ‫آلت رو روی عکست بکشن
‫فروش نمی‌ترکوند؟
‫- دهن به دهن تبلیغ شده. ‫- اوه، آره، دهن به دهن.
‫هی، فکر کنم دچار افزایش ‫فروش پسا آلت شدی.
‫- چطور؟ ‫- چون مردم دارن میگن...
‫«هی، اون زنه روی بیلبورد رو دیدی
‫که خفتان تنشه؟ ‫یه آلت توی دهنش رفته.»
‫«آلت توی دهنش رفته؟» ‫«یه آلت توی دهنشه.»
‫آره.
‫یه جور میگی انگار توی یه ‫تئاتر موزیکال زندگی می‌کنی.
‫آره، خب برای من زندگی واقعیه.
‫- و می‌خوام برداشته بشه. ‫- نه. اتفاقاً...
‫- می‌دونی باید چیکار کنی؟ ‫- چی؟
‫به یه کیر دوم نیاز داری.
‫- کیر دوم. ‫- نه.
‫فکر می‌کنی اگه دو کیر ‫باشه فروشم بیشتر میشه؟
‫- دو برابر میشه! ‫- آره.
‫می‌دونی به چی فکر می‌کنم؟
‫- یه کیر توی کون. ‫- اوه، برو بابا.
‫- خیلی حال بهم‌زنی. ‫- پس دوتا کیر، یکی جلو
‫- یکی هم تو کون. ‫- آره.
‫- و چطوره که یه خرده هم روت آب کیر پاشیده شده باشه؟ ‫- آره.
‫می‌دونید چیه؟ ‫بذارید یه چیزی بهتون بگم...
‫جنس‌هات تموم میشه از بس می‌فروشی. ‫جنس‌هات تموم میشه.
‫یه خرده آب کیر. ‫یه خرده آب کیر فروش رو می‌ترکونه.
‫وارن بافت هیچ‌وقت با پاشیدنِ
‫آب کیر روی صورتش ‫پولدار نشد. باور کنید.
‫آره، من فقط دارم میگم ‫به‌عنوان یه زن صاحب کسب‌وکار
‫واجبه که همچین چیزی رو ‫مدنظر داشته باشه.
‫- درباره‌اش فکر می‌کنم. ‫- کیرها رو دودستی بچسب!
‫- برو پی کارت! ‫- سیه‌نا، لری‌ام.
‫- باید باهات حرف بزنم. ‫- لری، الان نه.
‫الان خیلی بد موقع ست، لری.
‫فقط چند دقیقه وقتت رو می‌گیره. خیلی مهمه.
‫آره...
‫چه خبرا؟
‫خب، اولاً...
‫فقط می‌خواستم ‫معذرت‌خواهی کنم بابت اون شب.
‫می‌دونی، کتم رو آویزون ‫کردم پشت صندلیم.
‫کت رو اونجا می‌ذارن دیگه.
‫از اول دنیا کت رو اونجا می‌ذاشتن.
‫حتی زمان شکسپیر هم
‫شنل‌ها و جامه‌ها رو ‫پشت صندلی آویزون می‌کردن.
‫- آره. ‫- می‌دونی.
‫کت‌ الان آخرین نگرانیِ منه، لری،
‫ولی ممنون که معذرت‌خواهی کردی.
‫توی فیلم‌برداری اوضاع ‫چطور پیش میره؟
‫خوب نیست.
‫هرکاری می‌کنم ‫نمی‌تونم نقش رو دربیارم.
‫خیلی از شنیدنش متأسفم.
‫کابوس محضه. ‫می‌خوان اخراجم کنن.
‫می‌دونی، این تریلر رو که ورانداز می‌کنم،
‫متوجه شدم هیچ میوه‌ای نیست.
‫من اصلا... ‫من میوه دوست ندارم.
‫من اصلا... ‫من... منظورت چیه؟
‫اوه، پس میوه دوست نداری.
‫- نه، میوه دوست ندارم. ‫- اوه، حتما. آره.
‫به‌طرز بخصوصی ‫به میوه اهمیت نمیدم...
‫بهش اهمیت نمیدی؟ ‫دوست هم نداری؟
‫- بهش نیازی هم نداری؟ ‫- اوهوم. لری، بهش نیازی ندارم.
‫بهش اهمیتِ خاصی نمیدم...
‫برات یه گلابی گرفتم.
‫یه‌کم قهوه درست می‌کنم.
‫یعنی کی می‌تونه باشه؟
‫سلام، خانم.
‫- شما تانیا بارستو هستید؟ ‫- بله.
‫هرولد.
‫هواپیماش ساقط شده.
‫مُرده.
‫گفته بود دو نفری با قایق
‫می‌ریم جزیره‌های مختلف.
‫گفته بود: «زیاد طول نمی‌کِشه.»
‫گفته بود: «وقتی برگردم،
‫کل دنیا جلوی پامونه.»
‫ولی زمان گوشش بدهکار نیست،
‫و دنیا منتظر کسی نمی‌مونه.
‫التماسش کردم! ‫التماسش کردم نیروی هوایی نره.
‫التماسش کردم پرواز نکنه.
‫تقصیر توئه.
‫تو تشویقش کردی بره مدرسه خلبانی.
‫تو می‌خواستی اون بمیره!
‫تویی که باید می‌مُردی.
‫ازت متنفرم!
‫کات!
‫عالی بود.
‫- سیه‌نا، خیلی زیبا بود. ‫- آره، فوق‌العاده بود.
‫آخه مگه میشه؟
‫- استثنائی بود. ‫- ممنون.
‫- تو فوق‌العاده‌ای. ‫- اوه، خدای من.
‫سیه‌نا، کارت عالی بود.
‫خیلی هیجان‌زده‌ام. ‫ضبط شد دیگه، نه؟
‫- آره، قطعا. ‫- حله.
‫- تو نجاتم دادی. ‫- بریم صحنه‌ی بعد!
‫- ایول. ‫- ایول، هان؟
‫- ایول. ‫- ایول. ایول.
‫ایول.
‫باورم نمیشه این‌کارو کردی.
‫مشکلم رو حل کردی.
‫بذار بهت بگم چی رو هنوز حل نکردم.
‫اوهوم.
‫سعی کردم یه‌کم درباره‌ی راحیل ‫و تاجرهای فرش تحقیق کنم،
‫ولی هیچی پیدا نکردم. ‫نمی‌تونم پیداش کنم.
‫- عجیبه. ‫- آره.
‫از بین تمام داستان‌هایی ‫که از دین‌تون خوندم،
‫فقط همین یه داستان بود که ‫خیلی باهاش ارتباط برقرار کردم.
‫مطمئنی خوندیش؟ ‫احیاناً خواب‌شو ندیدی؟
‫ببین، من...
‫نمی‌دونم کجا خوندمش. ‫یادم نمیاد کجا خوندمش،
‫ولی مطمئنم که قطعا یه ‫همچین داستانی وجود داره.
‫- باشه؟ آره. ‫- باشه.
‫می‌دونی دیگه سعی کردم چی رو پیدا کنم؟ ‫کلمه‌ی «اشمایتز» رو...
‫که اونم نتونستم پیدا کنم.
‫اشمایتز وجود داره.
‫- اشمایتز؟ ‫- اشمایتز یه کلمه‌ی واقعیه
‫به معنی «باید برم.» ‫«باید اشمایتز کنم.»
‫این کلاه‌گیس داره پدرم رو درمیاره.
‫خیلی اذیت می‌کنه.
‫فکر کنم باید برم ‫بدم درستش کنن.
‫تو توی همه‌ی فیلم‌هات یه ‫کلاه‌گیس متفاوت سرت می‌کنی؟
‫حالا که درباره‌اش فکر می‌کنم
‫فکر نکنم تاحالا با یه موی یکسان
‫دیده باشمت. اصلا،
‫نمی‌دونم اصلا تاحالا موی ‫واقعیت رو دیدم یا نه.
‫بلوند هستی؟ ‫مو خرمایی هستی؟
‫مو قرمز هستی؟
‫اصلا نمی‌دونم موهات چه شکلیه.
‫من طاسی سر دارم مرتیکه‌ی کثافت.
‫- نمی‌دونستم طاسی داری! ‫- کثافت!
‫اشمایتز نکن! اشمایتز نکن!
‫من چه می‌دونستم طاسی داره. ‫تو می‌دونستی؟
‫- روحمم خبر نداشت. ‫- آره، کی می‌دونست؟
‫- چطور میشه تشخیص داد؟ ‫- نمیشه.
‫لری! هی! آماده‌ای؟
‫حس و حال برنده بودن داری؟
‫- اوه، آره. ‫- اوه، خوبه.
‫- حسِ یه برنده‌ی بزرگ رو دارم. ‫- خوبه، لری، خوبه،
‫- چون دلم نمی‌خواد ببازم. ‫- هومم.
‫راستی، چطوری زمان شروعِ ‫بازی رو به 10:45 تغییر دادی؟
‫- من نتونستم 10:45 بکنمش. ‫- اوه، یه اتفاق دیوانه‌وار.
‫داور شروع‌کننده ازم خوشش اومده. ‫عجیبه.
‫خیلی‌خب، ‫من میرم توی زمین بازی.
‫- باشه. ‫- تو هم میای زمین بازی؟
‫اونجا می‌بینمت.
‫خیلی‌خب. خوش و بش کافیه، بیاید بازی.
‫- باشه. ‫- بریم. خیلی‌خب.
‫- باشه. ‫- ما برنده می‌شیم، لری.
‫امروز یه‌کم پول به جیب می‌زنیم!
‫- خوش بگذره. ‫- سلام، داوید.
‫سلام. حالت چطوره؟
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫خیلی کنجکاوم.
‫لوری چطوری تونست زمان ‫شروع بازی رو به 10:45 تغییر بده؟
‫50 دلیل به ذهنم می‌رسه.
‫عجب.
‫آره. زن فوق‌العاده‌ایه، هان؟
‫آره، زن فوق‌العاده‌ایه.
‫- آره، البته که هست. ‫- خیلی‌خب. ممنون.
‫- خیلی‌خب. خوبه. ‫- اوه، واقعا؟
‫- آره. امتیازشو می‌گیری. ‫- این میشه 5 امتیاز.
‫منم 5 امتیاز گرفتم، ‫پس ما یه امتیاز جلوتریم.
‫- درسته. باشه. آره. ‫- درسته.
‫- قراره ببازی، مت. آره. ‫- خیلی‌خب.
‫- هی، چوبت رو اونجا گذاشتی. ‫- اوه، ممنون، لری.
‫5 امتیاز گرفتی؟
‫- آره. ‫- چطوری 5 امتیاز گرفتی؟
‫- توپم رو پیدا کردم. ‫- توپه رو پیدا کردی؟
‫- توپه رو پیدا کردم. ‫- چطوری از جنگل پیداش کردی؟
‫تا وسط‌های جنگل رفته بود.
‫ضربه‌ی خوبی زده بودم.
‫آره، ضربه زده بودی چه ضربه‌ای.
‫یا خدا!
‫لری کجاست؟ ‫لری کدوم گوریه؟
‫- گفت می‌خواد... ‫- بازم قراره دیر کنه؟
‫نه، میاد. باور کن. میاد.
‫- اصلا نمی‌دونم... ‫- هی!
‫هی. تو همون زنه‌ای ‫که کیر تو دهنش رفته.
‫واقعا؟
‫هی! هی!
‫ببین، ببخشید که این‌کارو می‌کنم.
‫زنم ازم خواست این‌کارو بکنم، ‫پس تو هم ادا دربیار.
‫با شماره سه سرت رو ‫به سمت راست بچرخون.
‫یک، دو، سه.
‫آره. آره. ‫و اسم کسب‌وکار زنم رو
‫به اون زبون کثیفت نیار! (ادای ویل اسمیت در اسکار)
‫تو واقعا معرکه‌ای، پسر.
‫- اوه، خیلی جذاب بود، عزیزم! ‫- هی.
‫اوه، لر، ‫عمراً اینو باورت بشه.
‫اوه، نه، نه، ‫اتفاقا تو هم عمراً اینو باورت بشه.
‫امروز عصر از دم بیلبورد داشتم رد می‌شدم.
‫یه کیر دیگه رفته تو دهنت!
‫قراره کلی پول به‌جیب بزنی!
‫عجب. یه کیر دیگه.
‫اوه، خدایا.
‫باید این یکی رو ببینی. ‫خیلی بزرگه!
‫ببخشید. ببخشید.
‫می‌تونستید بلند بشید. نمی‌مُردید.
‫- اوه، هی. ‫- هی.
‫خب، صندلی‌مون جای خوبیه. ‫از دیدنت خوشحالم.
‫آره.
‫خیلی برای نمایش هیجان دارم.
‫- تو هم برای دیدنِ نمایش هیجان داری؟ ‫- آره، چه‌جورم.
‫خیلی از لوری لافلین خوشم میاد.
‫اوه، آره. زن خوبیه.
‫هی، من تو رو می‌شناسم.
‫تو همون پیش‌خدمته توی ‫اون رستوران چینیه هستی، نه؟
‫اوه، آره. ‫من توی کاخ سان‌وا کار می‌کنم.
‫ماهی مُرده چطوره؟
‫هنوز مُرده؟
‫اوه. تو همون یاروی پیگیر ماهی هستی؟ ‫نه. ما هیچ ماهی مُرده‌ای نداریم.
‫اِه...
‫یه سر برو رستوران مرکز شهر. ‫ماهی رو اونجا می‌بینی.
‫خیلی خوشحاله. حالش خوبه.
‫- آخر این هفته میرم. ‫- باشه.
‫آره، راستی تو به تاریخ علاقه داری؟
‫- از لینکلن خوشت میاد؟ ‫- اوه، آره.
‫یکی از رئیس‌جمهورهای موردعلاقه‌مه.
‫می‌دونی، اگه لینکلن یه آکواریوم داشت
‫و یه ماهی توی فیلتر گیر می‌کرد،
‫لینکلن ماهیه رو آزاد می‌کرد.
‫ماهی گیر نکرده، ‫پس لینکلن ماهی‌ای نداره که آزادش کنه.
‫فرضاً گفتم. ‫اگه اینطور بود لینکلن ماهیه رو آزاد می‌کرد.
‫اوه، چرا این‌قدر ماهی برات مهمه؟
‫- خودت چرا ماهی برات مهم نیست؟ ‫- شاید نگرانِ خودت هستی.
‫- آره. ‫- تو مشکل داری، آقا.
‫نه، خودت مشکل داری.
‫- دروغگوی مریض. ‫- هی.
‫- نه. ماهی مریض بود. ‫- آره. ماهی گیر کرده بود.
‫- نه، ماهی جابجا شد. ‫- ماهی مُرده. ماهی مُرده.
‫داری چیکار می‌کنی؟ ‫اومدیم اینجا نمایش ببینیم.
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب.
‫- مری. ‫- بله، اب؟
‫جوراب قرمز مرا ندیده‌ای؟
‫منظورت همانی‌ست که سوراخ‌سوراخ بود؟
‫متوجه نشده بودم.
‫من متوجه شدم، و به ‫میرندا گفتم بندازش دور.
‫یا اگر بخوام به نحوی بگم ‫که تو بیشتر خوشت بیاد،
‫جوراب‌هات از زیر سلطه‌ خارج شدن.
‫شاید بهتر باشه ‫کمی دیرتر از موعد مقرر
‫به منزل سیوارد بریم.
‫وقت‌شناسی نشانه‌ی ادب پادشاهانه. ‫نمی‌تونیم دیر ‌کنیم.
‫اوه. اگه یه بار دیگه ‫حرف از خریدن آلاسکا بزنه
‫به پیمانگان ملحق میشم.
‫فرانکز فکر می‌کنه من کثافتم.
‫- قسم می‌خورم اگه... ‫- هی.
‫بیشتر از بالا به پایین منو ‫نگاه کنه، چشم‌هاش می‌افتن.
‫- چیه؟ ‫- کتت رو خوب نکِشیدی
‫پشت صندلی.
‫- کتم خوبه. ‫- کتت بلنده.
‫کتم خوبه.
‫کتت بلنده. و ماهی مُرده.
‫چهار دوره‌ی بیست ساله ‫و هفت سال پیش،
‫پدرانمان در این قاره ملتی نو پدید آوردند،
‫ملتی که رؤیای آزادی ‫در سر داشت و خود را وقف
‫رسیدن به این خواسته کرده بود ‫که همه‌ی انسان‌ها برابر آفریده شده‌اند.
‫ما اکنون درگیر جنگی داخلی شده‌ایم
‫که دوام آن ملت، ‫یا هر ملت دیگری را که...
‫....همان رؤیاها و همان اهداف را در سر دارد،
‫به بوته‌ی آزمایش گذاشته ‌است.
‫هی. ‫من باید برم دستشویی.
‫- نه. ‫- باید بشاشم.
‫نه...
‫وسطِ...
‫من هردفعه که می‌شاشیدم سعی می‌کردم
‫نطق گتیسبورگ رو حفظ کنم،
‫و حالا شرطی‌سازی شدم که ‫هردفعه می‌شنومش بشاشم.
‫که درست در همین‌جا از جان خود گذشتند...
‫مثل آزمایش پاولوفیه.
‫خیلی‌خب، این مسخره ست.
‫- نه، مسخره نیست. ‫- هی، هی.
‫- الان وسط نمایشه. ‫- متوجه‌ام.
‫مجبوری نگهش داری.
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب.
‫اما اگر عمیق‌تر بنگریم، ما نمی‌توانیم ‫این زمین را به یاد آنان نامگذاری کنیم،
‫ما نمی‌توانیم به این زمین قداست ببخشیم، ‫ما نمی‌توانیم این زمین را متبرک گردانیم...
‫...که در اینجا کوشش کردند...
‫دیگه نمی‌تونم...
‫وضعیت ناجوره. وضعیت ناجوره.
‫این کت رو از سر راهم بردار! آخ پام!
‫- داری چیکار می‌کنی؟ ‫- پا گیر کرده!
‫- پا گیر نکرده. ‫- پا گیر کرده!
‫- پا گیر نکرده. ‫- پا... گیر کرده!
‫حالش خوبه؟
‫اوه، پسر.
‫- اَیی! ‫- و اینکه دولت مردم،
‫توسط مردم، برای مردم، از صفحه‌ی روزگار
‫محو نشود.
‫لری، بی‌خیال، مرد...
‫این چه وضع‌شه!
‫هان؟ اوه، خدای من.
‫چی...
‫اوه، سیه‌نا. اوه، خدای من.
‫اوه، پسر.
‫هان؟ هان؟
‫اوه، با منی؟
‫چیه؟ اوه، ولم کنید.
‫- شب بخیر، جناب. ‫- هی، شب بخیر.
‫متوجه شدید که اونجا ‫به‌صورت غیرقانونی دور زدید؟
‫راستش سرکار اگه ‫می‌دونستم غیرقانونیه،
‫آیا این‌کارو می‌کردم؟ ‫البته که نمی‌کردم.
‫دلیل خاصی داشت که ‫حواست سرجاش نبود؟
‫اون بیلبورد رو اون بالا می‌بینی
‫که عکس سیه‌نا میلر روشه؟
‫می‌بینی اون بالا چی کِشیدن؟
‫می‌دونی که ‫این آلت کِشیدن روی بیلبوردها
‫- مثل آفت به جون این محله افتاده؟ ‫- افتضاحه. افتضاحه.
‫مسئله اینجاست که
‫وقتی این بیلبورد رو دیدم با خودم گفتم
‫«اوه، خدای من، ‫باید ازش یه عکس بگیرم.
‫طرف سیه‌نا میلره.» ‫باهاش یه دیت داشتم.
‫- باهم دیت داشتیم... آره. ‫- تو؟
‫آقا، شما 50 سال
‫- از اون بزرگ‌تری. ‫- آره، آره،
‫به‌طرز قابل‌توجهی بزرگ‌ترم، ‫ولی راستش اون مخِ منو زد.
‫دارم راستش رو میگم. ‫می‌دونم باورش سخته،
‫ولی جدی میگم.
‫راستی، با اون آلتی که روی ‫پوستر اون فیلم کِشیدن
‫- اون فیلم حسابی می‌ترکونه. ‫- جناب، این‌ حرف بیمارگونه ست.
‫نه، زنِ دوستم کسب‌وکار خفتان داشت،
‫و از وقتی یه نفر روی بیلبوردش یه کیر
‫توی دهنش کِشید، کار و بارش سکه شد.
‫اوه، آقای دیوید،
‫میشه بهم توضیح بدی ‫چرا یه جعبه اسپری رنگ
‫پشت ماشینت داری؟
‫می‌خوام کاملا باهات روراست باشم.
‫من و دوستم رفته بودیم یکی از این ‫رستوران‌های «هرچی می‌تونی بخور.»
‫اونم خیلی خرچنگ خورد، ‫و ما رو اخراج کردن.
‫و ما هم برگشتیم اونجا، ‫با اسپری نوشتیم
‫«هرچی می‌تونی نخور.»
‫شما الان به یه جرم دیگه اعتراف کردی.
‫- از ماشین پیاده شو، جناب. ‫- ولی هرچی می‌تونی بخور نیست.
‫- مزخرفه. ‫- همین الان.
‫- هرچی می‌تونی بخور نیست. ‫- همین الان از ماشین پیاده شو.
‫- اوه، من این‌‌کارو نکردم. ‫- این‌کار چندش‌آوره.
‫فکر می‌کنی اون کیرها رو ‫من اون بالا کِشیدم؟
‫- آره. ‫- من اصلا بلد نیستم کیر بکِشم.
‫اصلا نقاشی بلد نیستم.
‫شاید بتونم یه سینه نقاشی کنم.
‫- آره. ‫- ولی کیر کِشیدن بلد نیستم.
‫- این... ‫- آره.
‫- من هیچ‌وقت کیر نمی‌کِشم. ‫- هنوزم چندش‌آوره.
‫نمی‌دونستم طاسی داره!
moviepovie.com