moviepovie.com
‫«صدای زنگ»
moviepovie.com
‫حواست باشه زیاد نمک نریزی,
‫- ها؟ ‫- می‌گم اگه بیشتر بریزی غذا شور می‌شه,
‫خیلی ریختی,
‫فهمیدم,
‫پیازها باید تقریبا کامل خرد بشن,
‫اینطوری می‌خوایم, ‫همین‌قدر کافیه,
‫خوب شد دیگه، ‫بیشتر از این خرد نکن,
‫تاشیرو؟
‫- بله؟ ‫- گفتم زیاد خرد نکن دیگه,
‫- چرا؟ ‫- چون زیاد آب پس می‌ده,
‫آها، فهمیدم,
‫یه‌خرده زیاد پخته، ولی اشکالی نداره,
‫صداش رو می‌شنوین؟
‫همین صدا رو می‌گم,
‫مگه چطوریه؟
‫صدای زنگه,
‫مثل جیغ کشیدن می‌مونه,
‫ولی جیغ انسان نیست,
‫- از سگ بیرون نیست؟ ‫- نه,
‫دقیقا نمی‌دونم چیه، ولی,,,
‫مثل ناقوس می‌مونه,
‫داره بهم پیغامی می‌ده,
‫یعنی پیامش چیه؟
‫شما صداش رو نمی‌شنوین؟
‫نه, به آشپزیت ادامه بده,
‫من که نیومدم آشپزی یاد بگیرم,
‫صرفا می‌خواستم حواسم رو پرت کنم,
‫تو فرم ثبت‌نام هم نوشته بودم! ‫مگه شما نخوندینش؟
‫تاشیرو، می‌خوای کنار بقیه کار کنی؟
‫نه، تنها راحت‌ترم,
‫باشه، برگرد سر کارت, ‫کسوله داره آماده می‌شه,
‫- واسه چی اینقدر کنجکاو بود؟ ‫- من چه بدونم؟
‫آقای ماتسوکا؟
‫یکی از شاگردهاتون به اسم تاشیرو ‫آدرس خونه شما رو می‌خواست,
‫ولی ما بهش چیزی نگفتیم,
‫- اشکالی نداره؟ ‫- نه,
‫رفتار تاشیرو واقعا عجیبه، قبول دارین؟
‫الکی اوضاع رو بزرگ می‌کنه,
‫- حرف‌های عجیبی هم می‌زنه, ‫- ولی جز این موارد مشکلی نداره,
‫واقعا به نظرتون عادیه؟
‫من که به حس چشایی خودم اعتماد دارم,
‫درسته والدینم چندان ‫افراد خوش‌خوراکی نبودن،
‫ولی از سنین کودکی ‫متوجه شدم کام تیزی دارم,
‫تابستون که می‌شد غذاهای مطابق ‫ذائقه خودم درست می‌کردم,
‫مثل مایونز تخم‌مرغ، شپردز پای، ‫وینگرت تره‌فرنگی و گوشت بره,
‫تازه اون زمان مدرسه ابتدایی می‌رفتم,
‫واقعا جای تحسین داره,
‫ولی آدمی نیستم که سر ذائقه‌ام ‫پافشاری داشته باشم,
‫چون ذائقه آدم‌ها ‫با گذر زمان تغییر می‌کنه,
‫مسئله طبع من نیست,
‫اگه آدم دنبال کسی باشه ‫که خواسته مشتری رو برآورده کنه,,,
‫من همون آدمم!
‫واقعا خیالمون راحت شد,
‫خوراک‌های فرانسویم بی‌نظیرن، ‫ولی می‌تونم سبک دیگه‌ای پیش بگیرم,,,
‫و خودم رو وقف بیسترو ان‌ویل کنم,
‫بسیارخب, ‫تمام این موارد رو به مدیریت می‌گم,
‫راستی، اگه قرار باشه ‫اینجا پیش ما کار کنین،
‫همچنان می‌تونین تدریس کنین؟
‫در اون صورت بی‌خیال تدریس می‌شم,
‫تو مصاحبه قبلیمون گفته بودین ‫که به شغل تدریستون افتخار می‌کنین,
‫دقیقا نمی‌دونم چرا چنین حرفی زدم,
‫حتما بنا به دلایلی ‫در اون لحظه چنین حسی داشتم,
‫باید با چاقوی روی نان ‫خراش انداخت تا هواش خالی بشه,
‫خراش‌ها الگوی خاصی ندارن,
‫نگاه کنین,
‫مثلا این طرح دانه گندمه,
‫- حاضرین کار رو شروع کنیم؟ ‫- بله,
‫با چاقو که بهش خنجر نزن، ‫آروم خراشش بده,
‫آقای ماتسوکا؟
‫بله؟
‫شما می‌دونستین؟
‫می‌دونستین که نیمی از مغزم,,,
‫جایگزین شده؟
‫بعد از جراحیم روی گردنم ردش مونده بود، ‫ولی فکر کنم الان خوب شده,
‫دستگاهی توی مغزم کار گذاشتن,
‫می‌خواد اختیارم رو ازم بگیره,
‫با صدای زنگ واکنش نشون می‌ده,
‫ولی نیمی دیگه از مغزم ‫همچنان معمولیه و,,,
‫به همین ترتیب می‌تونم ‫تصمیمات منطقی بگیرم,
‫که اینطور؟ متوجه شدم,
‫حرفم رو باور نکردین؟
‫بذارین دستگاهه رو نشونتون بدم,
‫درش میارم,
‫آمبولانس خبر کنین!
‫پس امروز از رفتار تاشیرو، ‫متوجه مسئله عجیبی نشده بودین؟
‫نه، به خودتون هم که گفته بودیم,
‫بسیارخب,
‫ولی,,,
‫رفتار تاشیرو همیشه خلاف شمّ بوده,
‫فقط امروز اینطوری نبوده,
‫منظورتون از «خلاف شمّ» چیه؟
‫مدام می‌گفت صداهایی تو سرش می‌شنوه,
‫در کل حرف‌های عجیب می‌زد,
‫آها، متوجه منظورتون شدم,
‫آقای ماتسوکا؟
‫- بله؟ ‫- بنده کارآگاه اوتسوکی هستم,
‫- چه حادثه دردناکی بود, ‫- واقعا,
‫- می‌شه چند سوال ازتون بپرسم؟ ‫- بفرمایید,
‫تا حالا توی این مکان ‫شاهد چنین اتفاقاتی بودین؟
‫نه، ابدا, مگه جز آشپزی ‫اینجا چیکار می‌کنیم؟
‫حدس می‌زدم,
‫ولی همچنان,,,
‫تا حالا شده یکی از شاگردانتون ‫موقع آشپزی,,,
‫پرخاشگری یا علائم ناراحتی ‫از خودش نشون بده؟
‫چنین مواردی به چشمتون خورده؟
‫اتفاقا برعکس,
‫بچه‌های ما واسه دوری از انرژی منفی ‫تو جلساتمون شرکت می‌کنن,
‫مواد غذایی رو نگاه می‌کنن، ‫لمسشون می‌کنن,,,
‫و بهش طعمی می‌دن ‫که روان آدم رو آروم می‌کنه,
‫از این جهت حتی در مواقع خطر، ‫چندان احساس ناراحتی نمی‌کنیم,
‫- مطمئنید همین‌طوره؟ ‫- بله,
‫واسه خودتون هم صدق می‌کنه؟
‫بله، صدق می‌کنه,
‫بسیارخب، متشکرم,
‫- رسیدن به خیر, ‫- مرسی,
‫- گرسنه‌ای؟ شام درست کردم, ‫- الان میام,
‫فکر کنم امروز به خیر گذشت,
‫چی رو می‌گی؟
‫مصاحبه شغلیم رو می‌گم,
‫جدی؟ چه خوب,
‫شک ندارم اوضاع درست می‌شه,
‫ببخشید دیر کردم,
‫- بفرمایید, ‫- نوش جان,
‫دستت درد نکنه,
‫هنوز عضو اون کلوپه‌ای؟
‫ها؟
‫آره,
‫خوبه که آدم علایق خودش رو داشته باشه,
‫ولی زیاد به خودت سخت نگیر,
‫باید چاقو رو توی این مفصل فرو کنین,
‫بعد دنباله‌رون رو برش بدین,
‫راحت جدا می‌شه,
‫بفرما,
‫من هم باید انجام بدم؟
‫آره دیگه,
‫کارم زیاد خوب نیست,
‫حالا امتحان کن,
‫اگه شما می‌گین که باشه,
‫نه، نمی‌تونم,
‫خیلی نرم و لزجه,
‫واقعا مجبورم ببرمش؟
‫اگه می‌خوای انجام نده, اشکالی نداره,
‫چی؟
‫مگه من با شما شوخی دارم؟
‫وقتی لزومی نداره چرا گفتین ‫باید انجام بدم؟
‫اگه توضیحی براش ندارین ‫پس نمی‌تونم درکتون کنم,
‫اگر زنده بود درک می‌کردم ‫چرا لازمه با چاقو بزنیمش،
‫ولی حالا که مرده واقعا لزومی نمی‌بینم,
‫مگه بال‌هاش,,,
‫عین دست ما آدم‌ها نیست؟
‫سر از تنش جدا کردن,,,
‫کار اشتباهیه,
‫به نظرم کم‌کم داره شبیه آدم می‌شه,
‫- سیر شدم, ‫- خیلی‌خب,
‫- گوشیت رو برداشتی؟ ‫- آره,
‫می‌بینمت,
‫عه، سلام آقای ماتسوکا,
‫کارآگاهه دوباره اومده,
‫واقعا؟ چرا؟
‫گزارش دادن یکی از شاگردهاتون ‫به اسم آکمی گم شده,
‫گم شده؟
‫دیشب برنگشته خونه,
‫که اینطور,,,
‫- اومد! آکمی طبقه بالاست! ‫- واقعا؟
‫منتظر شماست, ‫لطفا زود بیاین,
‫اونجاست,
‫دیدین؟
‫ها؟
‫پس کجا غیبش زد؟
‫همین الان رو صندلی نشسته بود,
‫صورتش که دیده نمی‌شد، ولی,,,
‫شک ندارم آکمی بود,
‫مگه می‌شه غیبش بزنه؟
‫سلام عرض شد!
‫پس تمام مدت اینجا بودین,
‫بله,
‫بسیارخب,
‫بابت گم شدن آکمی اومدین؟
‫درسته,
‫البته ایشون خانم بالغیه، ‫اختیارش دست کسی نیست,
‫صرفا والدینش نگران شده بودن,
‫واسه همین الان,,,
‫جاهایی رو می‌گردم ‫که ممکنه رفته باشه,
‫تا ببینم چی دستگیرم می‌شه,
‫- چه کار سختی, ‫- وظیفه شهروندیمه,
‫- پس برم که مزاحمتون نشم, ‫- مراحمید,
‫راستی آقای ماتسوکا,,,
‫این چیه دور دستتون بستین؟
‫این رو می‌گین؟ ‫موقع کار با چاقو زخمی شدم,
‫آها,,,
‫خیر پیش,
‫همین الان که داریم حرف می‌زنیم، ‫چندین و چند ایده واسه منوی رستوران دارم,
‫اگه کوچکترین فرصتی بهم داده بشه، ‫باور کنین سربلندتون می‌کنم,
‫نمی‌خوام تو حیطه خودم ‫صرفا آموزگار بمونم,
‫تا الان کلی فرصت شغلی داشتم،
‫ولی به قدری مشغول تدریس بودم ‫که فرصت‌هام رو از دست دادم,
‫ولی دیگه تدریس رو به شغلم ارجح نمی‌دونم,
‫حاضرم همه‌چیزم رو واسه این کار ‫به خطر بندازم,
‫نه که بگم به این کار نیاز دارم‌ها,,,
‫صرفا مطمئنم که آینده روشنی در انتظارمه,
‫خدا می‌دونه,,,
‫اگه قسمت بشه این آینده رو ‫با رستوران شما رقم می‌زنم,
‫شما فقط لب تر کنین,
‫کاملا در اختیار شما هستم,
‫اگر بخواین تمام تمرکزم رو ‫معطوف کار شما می‌کنم,
‫- آقای ماتسوکا,,, ‫- قسمت بوده دیگه!
‫- آقای ماتسوکا! ‫- بله؟
‫شما فقط در مورد خودتون صحبت کردین,
‫پس مسئله بیسترو ان‌ویل چی می‌شه؟
‫واسه همین این مصاحبه رو ترتیب داده بودیم,
‫بیسترو ان‌ویل,,,
‫پس بذارین در مورد ‫موضوع انتخابی شما صحبت کنیم,
‫شما چی به این مجموعه اضافه می‌کنین؟
‫بنده می‌تونم با حداقل مواد غذایی,,,
‫هر روز خوراک‌های فرانسوی لذیذ، ‫با کمترین هزینه درست کنم,
‫- فقط همین؟ ‫- خب,,,
‫وقتی تمام تمرکزم معطوف کارم باشه، ‫خلاقیت دوچندانی به مجموعه اضافه می‌کنم,
‫به حد کافی از خودتون تعریف کردین,
‫سراغ مورد بعدی بریم,
‫اگر شما سرآشپز این مجموعه بشین,,,
‫چه امتیازی به اینجا اضافه می‌کنین؟
‫یعنی استخدام شما ‫چه سودی به ما می‌رسونه؟
‫بیشتر در این مورد کنجکاویم,
‫می‌پرسین چه امتیازی ‫به اینجا اضافه می‌کنم؟
‫بدون شک شما یه پا هنرمندین,
‫مثل تمام هنرمندان دیگه، ‫سودآوری اولویتتون نیست,
‫راستش با کلمات نمی‌تونم ‫کیفیت کارم رو توصیف کنم,
‫ولی شما از اول مصاحبه ‫فقط در مورد خودتون صحبت کردین,
‫بسیارخب، پس در این صورت ‫کاملا حرف همدیگه رو می‌فهمیم,
‫درسته,
‫لطفا از تصمیممون برداشت اشتباهی نکنین،
‫ولی به نظرمون شما بهتره ‫به شغل تدریس ادامه بدین,
‫بله، درست می‌گین, ‫بنده هم کاملا موافقم,
‫بابت این تجربه ازتون متشکرم,
‫سلام, می‌شه بهم پول قرض بدی؟
‫واسه چی؟
‫دوستم داره شرکت تاسیس می‌کنه,
‫ازم خواسته سرمایه‌گذارش باشم,
‫چه کاریه؟
‫شرکت ساخت و سازه,
‫دویست هزار ین می‌خواد,
‫دویست هزار؟!
‫بعدش بهم سود می‌رسه,
‫برگشته به بچه می‌گه ‫دویست هزار ین بهم بده,,,
‫پول نداری؟
‫اینکه من پول دارم یا ندارم ‫که مسئله نیست,
‫از دوست‌های صمیمیمه,
‫هیچ دوستی چنین لطفی ‫در حقت نمی‌کنه,
‫- باشه پس, ‫- حالا کجا داری می‌ری؟
‫ولش کن,
moviepovie.com