moviepovie.com
‫♪ الف، ب، پ، مامان چایی درست می‌کنه ♪
‫♪ نه شکر هست نه نون ♪ ‫♪ ولی قطعاً قحطی نیست ♪
‫♪ الف، ب، پ، مامان چایی درست می‌کنه ♪
‫♪ دیگه همگی مُردیم ♪
‫♪ قبلاً کیک می‌خوردیم ♪ ‫♪ الان ریشه‌ها رو می‌خوریم ♪
‫♪ دیگه همگی مُردیم ♪
‫♪ معلم خیلی خوشحالـه ♪
‫♪ بهش ده گرم گوشت و یه دونه برنج بدیم ♪
‫♪ معلم خیلی خوشحالـه ♪
‫«پینزگائو، اتریش، سال 1927»
‫مامان، ببین چندتا سیب‌زمینی آوردم!
‫چندتاست، فرانز؟
‫چقدر زیادن، فرانز!
‫31تا. شمردم
‫بیا
moviepovie.com
‫بریز اینجا
‫نریزه زمین
‫بابا، یه عالمه سیب‌زمینی آوردم
‫جنگل چطور بود؟
‫یه‌کم آب بیار
‫ترجمه از: امـیـر سـتـارزاده ‫AM1Я H1tmaN
‫پدر ما که در بهشت هستی، نامت مقدس باد
‫فرمانروا تویی و اراده‌ات بر زمین ‫همانند آسمان‌ها حاکم است
‫غذای امروز ما را فراهم کن و
‫گناهان ما را ببخش، همانطور که ما ‫کسانی را که به ما ستم کردند می‌بخشیم
‫و ما را از وسوسه دور نگه دار ‫و از شرّ نجات‌مان بده
‫آمین
‫♪ خورشید رفته زیر قله ♪
‫♪ درّه‌ی پایینش داره تاریک میشه ♪
‫♪ اینجا، هوا صاف و آرومـه ♪
‫♪ آخرین پرتو هم داره محو میشه ♪
‫♪ چهره‌ی صخره‌ها و نوک قله داره تاریک میشه ♪
‫♪ هوای دامنه‌ی کوه سرد شده ♪
‫♪ حالا اون پایین، مِه شده ♪
‫♪ و نصف سطح درّه رو فرا گرفته ♪
‫فرانز؟
‫خیلی متأسفم
‫یهویی از هوش رفتم
‫یکی دیگه هم بخور
‫سلام
‫پدر، تو از مرگ می‌ترسی؟
‫نه
‫من می‌ترسم
‫لازم نیست بترسی
‫چرا نه؟
‫مرگ چیزی نیست که نگرانش باشی
‫فقط باید باهاش قرار مدار بذاری ‫تا زودتر نیاد سراغت
‫چطوری با مرگ قرار و مدار بذاریم؟
‫اونطوری که شنیدم، میشه ‫اطرافِ کوه روسبرگ پیداش کرد
‫واقعاً؟
‫کشاورز کراوس چند سال پیش ‫اونجا زندگی می‌کرد
‫همه می‌شناختنش
‫یه روز پاییزی، وقتی داشت ‫از کوهستان پایین می‌اومد،
‫از دور یه موجود عجیب رو دید ‫که شنل تیره داشت.
‫اون شخص داشت داسش بین برگ‌هایی که
‫زمین ریخته بود می‌چرخوند
‫همه رو یه جا جمع می‌کرد
‫به اون موجود نزدیک شد
‫و شنید داره با خودش زیر لب حرف می‌زنه
‫«هر برگ یه انسانـه. ‫هر برگ یه انسانـه.»
‫بعدش یهویی، اون موجود قامت راست کرد
‫کشاورز کراوس فهمید که اون آدم نبود
‫بلکه عزرائیل بوده
‫مرگ
‫مرگ لبخند زد، آروم یه برگ برداشت و گفت
‫«آره، کراوس. این برگی که ‫اینجاست، این تویی.»
‫کشاورز کراوس در حالی که لرزی بر ستون فقراتش ‫افتاده بود با خودش گفت: «خدایا رحم کن.»
‫ولی نمی‌خواست تسلیم بشه
‫پس به مرگ گفت:
‫«تیغه‌ی داست خیلی کُند شده و
‫دیگه نمی‌تونه خوب ببُره
‫باهام بیا
‫برات تیزش می‌کنم تا بتونی برگردی سر کارت.»
‫مرگ یه نگاهی به داسش انداخت و ‫با خودش گفت چه ایرادی داره
‫دوباره یه تیغ تیز داشته باشم، ‫پس با کشاورز کراوس رفت.
‫وقتی رسیدن، کشاورز کراوس گفت
‫باید قبل تیز کردنش یه غذای ‫درست حسابی بخوره
‫کراوس به مرگ گفت: «میشه لطف کنی ‫بری توی آشپزخونه و
‫یکم گوشت برام بیاری؟ من هم یه آبجوی خنک
‫واسمون میارم. ‫بعدش می‌تونیم یه چیزی بخوریم.»
‫ولی به محض اینکه مرگ رفت توی آشپزخونه
‫کشاورز از جا پرید، رفت بیرون و ‫در رو پشت سرش قفل کرد
‫مرگ داخل زندانی شد
‫مرگ التماس می‌کرد و ناله می‌کرد و ‫فریاد می‌کشید، اما هیچ سودی براش نداشت
‫«فقط به یه شرط می‌ذارم ‫بیای بیرون که بهم قول بدی
‫تا بیست سال دیگه سراغم نمیای.»
‫مرگ ناسزا گفت و سعی کرد یه فکری بکنه
‫ولی فایده‌ای نداشت
‫پس قبول کرد
‫ولی از خودش همین سؤال رو ‫پرسید که تو الان پرسیدی:
‫چرا فقط بیست سال؟
‫کشاورز کراوس می‌تونست شرطِ صد سال بذاره
‫وقتی از آشپزخونه بیرون اومد و ‫نون و گوشت رو همراهش آورد
‫از کشاورز کراوس پرسید: ‫«بگو ببینم کراوس، چرا فقط بیست سال؟
‫می‌تونستی صد یا هزار سال بخوای.»
‫حالا نوبت کشاورز کراوس بود که لبخند بزنه
‫یه گاز از گوشت و نون زد، ‫یه جرعه از آبجو خورد
‫و گفت:
‫«دوستِ من، به من نگاه کن
‫به زانوها و دستام نگاه کن
‫به پشتِ خمیده‌ام نگاه کن
‫کل عمرم رو کار کردم
‫واسه این دنیای ظالم
‫بیست سال زیاد هم هست.»
‫بیست سال بعد از اون روز
‫کشاورز کراوس وقتی آفتاب ‫طلوع کرد، دیگه بیدار نشد
‫حالا بخواب
‫اینو امضاء کن، جوزف
‫چی نوشته؟
‫نوشته حضانتش رو واگذار می‌کنی
‫گمونم بلدی اسمت رو بنویسی؟
‫اگه نه، فقط یه صلیب بکش
‫چطوری؟
‫می‌تونی بخوریش
‫من کشاورز سایلوالد هستم
‫من فرانزم
‫من توی زال‌فلدن مزرعه‌ی بزرگی دارم
‫نشونت میدم
‫ولی اونجا خیلی دوره
‫کارگرم پایین تپه با یه ارابه منتظره
‫عجله کن
‫دیگه پیش من می‌‌مونی. پیش پدرت بمونی ‫از زمستون بعدی جون سالم به در نمی‌بری
‫من کلی غذا دارم!
‫حتی می‌تونی بری مدرسه
‫یالا
‫مامان! باز کن!
‫دیگه دارم عصبانی میشم!
‫بابا!
‫من نمی‌خوام برم. قول میدم ‫دیگه هیچ‌وقت مریض نشم
‫بگیر ببرش دیگه
‫بسه!
‫ولم کن!
‫بابا!
‫«روباه»
‫«سالزبورگ، سال 1937»
‫به اطلاع می‌رساند:
‫امروز، من کارگر مزرعه، فرانز استرایتبرگر ‫رو از مزرعه‌ام آزاد می‌کنم
‫اون ده سال با وظیفه‌شناسی اینجا کار کرد
‫اون خوندن و نوشتن یاد گرفت و هر یکشنبه ‫توی مراسم اعتراف دینی حاضر شده
‫حالا که به این سن رسیده، ‫خواسته از نوکری آزاد بشه.
‫من آزادش کردم، در حالی که ‫بهش خوب غذا دادم و کاملاً سلامتـه.
‫هرچند کارش توی مزرعه باب میلم بوده،
‫اونقدری که حقم بود ازم قدردانی نکرد.
‫امضاء شده در این روز، ‫دوم آپریل 1937، ماتیاس سایوالد.
‫جماعت، یه لحظه گوش کنید
‫باید صبر کنید. ‫داریم بازم سوپ می‌پزیم.
‫نیم ساعت دیگه برگردید
‫«به ارتش ملحق شوید»
‫مرد جوان، تو چطور؟ بیا اینجا
‫شغلت چیه؟
‫- کارگر مزرعه بودم ‫- کارگر مزرعه؟
‫خب، ما حقوق می‌دیم، جای خواب و ‫سه وعده غذایی در روز.
‫- اهل کجایی؟ ‫- زال‌فلدن
‫زال‌فلدن؟ عالیه
‫پس بگو ببینم، چرا واسه ‫خدمت به کشورت دودلی؟
‫اسم، تاریخ تولد و محل زندگی
‫استرایتبرگر، فرانز
‫2 آپریل 1919
‫- محل زندگی؟ ‫- فعلاً جایی ندارم
‫سوار شید!
‫بالأخره یه کاری گیرت اومد، نه؟
‫یعنی، غذا دادن به مرغ‌ها کار خوبیه، ‫ولی من کشاورز نیستم...
‫- گفتی اهل حومۀ شهری ‫- آره، ولی قفل‌سازم
‫چطوری؟
‫من تونی دیلینگر هستم. انتون
‫استرایتبرگر، فرانز
‫- اهل کجایی؟ ‫- زال‌فلدن
‫یه نفر دیگه از منطقه‌ی پینزگائو
‫- دکر هم اهل اونجاست ‫- من چی؟
‫هیچی. با تو نبودم
‫من اهل بیشوفس‌هوفن هستم
‫پدرم کفش‌دوزه. ‫کارش تعریفی نداره.
‫ببینیم اوضاع ارتش چطوره
‫اینطور که فهمیدم، آموزش پایه ‫توی لوفر انجام میشه
‫سه سال رو اونجا می‌گذرونیم، ‫بعدش تا آخر عمر یه شغل تضمین شده داریم
‫باورت میشه؟
‫باورنکردنیـه
‫می‌دونید که قرار کارمند دولت بشیم دیگه؟
‫معلومه، هدف همینـه. سه سال ‫طاقت بیارید بعدش دیگه خلاصیم
‫- فرانز، چطوری؟ ‫- چطوری؟
‫- هیچ اتفاق خاصی نیفتاده؟ ‫- هیچی. البته که نه
‫پس، دوباره. محدوده‌ی مشاهده:
‫از چپ، لبه‌ی جنگل. ‫از راست، بلندترین درخت صنوبر.
‫تمرکز اصلی: خط حرکت توی راهروی جنگل
‫تمام حرکات مشکوک توی این ‫محدوده رو گزارش بده
‫افسر بوسن داره توی اردوگاه ناهار می‌خوره
‫سه ساعت دیگه شیفتت تموم میشه. ‫کلمه رمز پایان شیفت: گارد مرزی. فهمیدی؟
‫فهمیدم
‫حالا اینجا می‌شینیم و آلمان‌ها رو ‫زیر نظر می‌گیریم
‫فرانز، یه چیزی بگو، لطفاً
‫چی؟
‫هر چیزی. که وقت بگذره
‫من خیلی حوصله‌ام سر رفته
‫اهل حرف زدن نیستی؟
‫نمی‌دونم چی باید بهت بگم
‫هر خاطرۀ چرند قدیمی‌ای
‫اوضاع منطقه‌ی پینزگائو چطوره؟
‫دخترهاش اونقدری خوب هستن که بیام سر بزنم؟
‫چطوریاست؟
‫نمی‌دونم
‫باشه
‫سعیم رو کردم
‫می‌تونم با خودم حرف بزنم. ‫همینطوری خوش و بش کنم.
‫- دیلینگر! ‫- چیه؟
‫گوش کن!
‫- کیه؟ ‫- نمی‌دونم
‫یالا
‫«مرز غربی، دورن، مِی 1940»
‫♪ توی گامپندورف، یه خونه ♪ ‫♪ سه طبقه هست که مالِ بابامـه ♪
‫♪ توی یکی از اتاق‌ها یه گاوصندوق هست ♪
‫♪ و مامان کلیدش رو داره ♪
‫♪ واسه همین هیچ موقع از سال پول کم نمیاریم ♪
‫♪ متولد شدیم تا اون پول رو حروم کنیم... ♪
‫دیلینگر، چند بار اون نامه رو می‌خونی؟
‫پدرم برام نوشته که بهم افتخار می‌کنه
‫اصلاً باورم نمیشه!
‫- پسش بده! ‫- بررسی پست میدانی
‫- آره، بخونش ‫- فقط مطمئن میشم که جاسوس نیستی
‫«پسر عزیزم، باعث افتخارم بود که ‫از نامه‌ی آخرت پی بردم
‫بعد از اشغال لهستان، ‫به سمت مرزهای غربی رفتی.
‫از ته دلم بهت تبریک میگم
‫هیچ‌وقت اینقدر سربلند نبودم...
‫که همچین پسری بار آوردم.»
‫من هم بهت افتخار می‌کنم
‫«با جراحاتی که فرانسوی‌ها بهمون ‫وارد کردن، آشنایی داری.
‫حالا این به عهده‌ی توئـه که انتقام بگیری و
‫عدالت رو برامون اجرا کنی.» ‫آره، چشم انتظارش هستیم!
‫«وقتی با فرانسوی‌ها رو در رو شدی، ‫حرفای من یادت باشه.»
‫چه مهربون
‫انگار پدرت می‌خواد خودش برگرده خط مقدم
‫اصلاً و ابداً
‫یه عمر توی سنگرها بود و هر چی ‫توان داشت گذاشت. آخرش مریض شد.
‫- زمانِ اون مثل ما راحت نبود ‫- آهای، نگاه کنید
‫بالأخره رسیدیم؟
‫به این میگن قلعه؟ ‫توی وین، زندان محسوب میشه
‫اونقدری که فکرش رو می‌کردم بزرگ نیست
‫پیاده شید!
‫توجه!
‫چشمم روشن. سربازای مزدور گلوک!
‫گروهبان یکم، ما توی لهستان تجربه‌ی جنگ ‫داشتیم، بعدش به اینجا منتقل شدیم
‫می‌دونم سروان گلوک گفته ‫شما عوضی‌های آلپی بیاید اینجا
‫ولی فکر می‌کردم ‫سربازهای واقعی برامون بفرستن
‫اگه خیال کردید به خاطر چند روز خاله‌بازی
‫با فرمانده گردان توی کراکوف، براتون ‫پارتی‌بازی می‌کنیم، سخت در اشتباهید!
‫آذوقه‌ی تو یکی رو باید ‫با توپ شلیک کنیم به دهنت!
‫گروهبان یکم، من شنسل می‌خوام با...
‫گوشاتو وا کن، دِیلاق!
‫توجه!
‫سربازان اعزامی از لهستان ‫طبق درخواست اینجا هستن
‫ممنون، گروهبان یکم. ‫آزاد باش.
‫- میترگر ‫- چطوری؟
‫- ستلر ‫- خوبی؟
‫- استرایتبرگر ‫- سروان
‫دکر. خوشحالم دوباره می‌بینمت. ‫به راینلند خوش اومدید.
‫- ممنون ‫- سفر راحتی داشتید؟
‫- بله! ‫- راستش رو بخواید، خوشحالیم
‫بدون شما حوصله‌مون سر رفت، ‫ولی همیشه آماده‌ی نبرد بودیم
‫قول داده بودم وقتی فرماندهی یه گردان رو ‫بهم بدن، شما رو هم بیارم
‫- پس حالا شدیم سربازای مزدور خوش‌شانس گلوک؟ ‫- البته که آره!
‫هرچند دکر بیشتر شبیه یه شاهدخت خوش‌شانسـه
‫- شلیک! ‫- اینجا مثل ووچ یا کراکوف نیست
‫ولی سربازها حرف ندارن
‫به لطف شما، سروان
‫باور کنید، سروان، ‫توی لهستان چیزی نیست که حسرتش رو بخورید
‫بی‌نهایت کسل‌کننده بود
‫حمله هوایی! بخوابید روی زمین!
‫بلیت‌های اُپرای پاریس!
‫سربازها از راه دوری اومدن و ‫یه نوشیدنی بهشون می‌رسه
‫بله، قربان
‫1917: پیروزی در شرق ‫1918: بازگشت به بدبختی
‫1939: دوباره پیروزی در شرق ‫1940: ؟
‫- یه لیوان دیگه بهت بدم گروهبان یکم؟ ‫- آره
‫و تو، سرجوخه؟
‫تو به هم‌نشینی علاقه‌ای نداری؟
‫به صف!
‫مایر، دخالت نکن
‫این فقط واسه عوضی‌های آلپی‌مونـه
‫- به سلامتی نبردی پر از شانش ‫- نوش
‫نوش
‫برو با هم‌رزم‌هات ملاقات کن
‫- یالا ‫- قربان!
‫نمی‌شینی؟
‫- ودکای آشغال لهستانی‌ها هست ‫- فکر نمی‌کردم اینقدر بد باشه
‫پنیر کجاست؟ رد کن بیاد
‫خیلی خوشمزه‌ست
‫- جدی؟ ‫- امتحانش کن
‫- چند وقته اینجایی، مایر؟ ‫- هشت ماه شده
‫هشت ماه بگذره لهجه‌ام خوب میشه؟
‫کل روز بیکار نشستیم
‫- من تا خرخره خوردم! ‫- مشروب بزن!
‫به من که خیلی خوش گذشت
‫- به نظر خوبه ‫- خوشمزه‌ست
‫شراب داریم؟
‫- بیا ‫- خدا کنه اوضاع اینقدر کسل‌کننده نمونه
‫نگاه، پنیرش اونقدر خوبه که ‫اشکِ مایر رو در آورده
‫مزخرف نگید و مشروب‌تون رو بخورید
‫- استرایتبرگر؟ ‫- این کارا چیه؟
‫استرایتبرگر!
‫- چیکار کردی؟ ‫- نگه داشتم واسه بعداً
‫منظورت چیه که نگه داشتی واسه بعداً؟ ‫احمقی؟
‫- رد کن بیاد ‫- هر چی هست می‌خوریم
‫پس وقتی دست‌خالی هستیم کِیف‌مون کوکـه؟
‫دست‌خالی؟ خیال کردی هیچی گیرمون نمیاد؟
‫بذارش سر جاش
‫- پنیر کوفتی رو رد کن بیاد ‫- تو که گفتی تا خرخره خوردی
‫خیال کردی کی هستی؟ ‫پنیر رو رد کن بیاد!
‫آروم باش
‫- بپا ‫- این کار درست نیست
‫ردش کن بیاد
‫استرایتبرگر، اگه غذایی هست، واسه خوردنه
‫ما یه خانواده‌ایم و همه چی رو تقسیم می‌کنیم
‫یه خانواده، ولی عضوی از ‫یه ارگان بزرگتر هم هستیم
‫اصلاً می‌دونی خانواده چیه؟
‫- حالیتـه؟ ‫- حس کن خونه‌ی خودتـه
‫کافیه
‫- استرایتبرگر، با توئـم! ‫- فهمیدی، فرانز؟
‫- حالیت شد، استرایتبرگر؟ ‫- نمیشه. درست نیست
‫بهت صدمه نمی‌زنم
‫گازت گرفتن؟
‫مایر!
‫اینجا رو نگاه
‫یه بچه روباه
‫نگاه کن، این چیه؟ جای گاز گرفتگی؟
‫می‌تونی کمکش کنی؟
‫من خوب حیوانات رو می‌شناسم. ‫این روباه قرمزه.
‫خوب میشه
‫توله روباه توی این سن، خیلی سریع ‫رشد می‌کنه. اینجاشو فشار بده.
‫حالا اینجا، بعدش تمومـه
‫تقریباً تمومـه
‫انگشتت رو بکش اون طرف
‫این میره روش
‫گردان، به صف!
‫- من ردیفش می‌کنم ‫- یالا!
‫فرانز، باید بریم!
‫باید به خط شیم
‫- عجله کن! ‫- الان میام!
‫توجه!
‫سرها به چپ رو به فرمانده گردان!
‫«سربازان جبهه‌ی غربی،
‫زمان نبرد سرنوشت‌ساز برای ‫آینده‌ی ملت آلمان فرا رسیده است
‫برای 300 سال، هدف حاکمان بریتانیا و فرانسه
‫جلوگیری از تحکیم واقعی اروپا بوده است
‫و مهم‌تر از همه، ضعیف و ناتوان ‫نگه داشتنِ امپراتوری آلمان
‫سربازان جبهه‌ی غرب، ‫زمان شما فرا رسیده است.
‫نبردی که فردا آغاز می شود، ‫سرنوشت ملت آلمان را
‫برای هزار سال آینده رقم خواهد زد.
‫به وظایف‌تان عمل کنید
‫پیشوا و صدراعظم رایش، آدولف هیتلر.»
‫آزاد باش!
‫سپیده دم، ساعت 5:30 صبح، گردان‌مون ‫وارد جنگ با فرانسه میشه
‫افراد
‫توقع دارم هر چی در توان دارید رو بذارید
‫- شیرفهم شد؟ ‫- بله، قربان!
‫گروهبان یکم، افراد رو مرخص کن
‫بله، سروان. ‫افراد، مرخص هستید.
‫یه چیزی بهت میدم
‫حالا همینجا بمون
‫توجه!
‫سربازان مزدور خوش‌شانس، پنج دقیقه‌ی دیگه ‫توی گاراژ به فرمانده‌تون گزارش بدید
‫- بجنبید ‫- بله قربان!
‫ماموریت ما حفظ ارتباط با پیش‌قراول ارتشـه، ‫به هر قیمتی.
‫استقرار شما به‌عنوان رانندگان موتورسیکلت ‫به دلیل سکوت رادیویی الزامیـه
‫به دو جوخه تقسیم می‌شید:
‫دیلینگر و استرایتبرگر، ‫میترگر و دکر
‫اهداف روزانه به شرح زیر مشخص شدن:
‫جوخه‌ی دیلینگر
‫جوخه‌ی میترگر
‫به سمت دریا!
‫- تابحال نرفتم دریا ‫- من هم همینطور
‫به وقتش اخبار و گزارش لازم رو ‫بهتون می‌رسونم. فهمیدید؟
‫بله، قربان!
‫امدادگرها بهتون چندتا قرص میدن. ‫لازم‌تون میشن.
‫- سؤالی هست؟ ‫- خیر، قربان!
‫توی جنگ جهانی اول، من جای شما بودم
‫اگه بتونیم الان فرانسوی‌ها رو به زانو ‫در بیاریم، همه‌ی تلاش‌هامون ارزش پیدا می‌کنن
‫وقتشـه انتقام بیست سال ‫فقر و ظلم و گرسنگی رو بگیریم
‫جایی که پدران‌تون شکست خوردن، ‫حالا شما می‌تونید موفق بشید
‫اونا رو سربلند کنید
‫آقایون
‫دیلینگر
‫پاکت داری؟
‫البته. بیا
‫«پدر، نمی‌دونم هنوز زنده‌ای یا نه
‫چند ساعت دیگه حمله به فرانسه ‫شروع میشه.»
‫استرایتبرگر، چه خبرا؟ ‫تو هم نامه می‌نویسی؟
‫بذار نامه‌شو بنویسه، احمق. ‫ساکت باش.
‫اون واسه اولین بار ‫نامه می‌نویسه بعد من احمقم؟
‫خب، رفقا
‫محموله‌ی ویژه از آزمایشگاه
‫- چیه؟ ‫- قرص‌های معجزه‌گر. معجزه‌ می‌کنن
‫برای مقابله با خستگی، ‫گرسنگی یا سرما استفاده میشن
‫- پِرویتین؟ ‫- چی توشون هست؟
‫ویتامینی چیزی
‫خیلی‌خب، رفقا. ‫نبرد به کام!
‫- توی بیمارستان می‌بینم‌تون ‫- آره، درسته، عوضی
‫من نمیرم بیمارستان، میرم جنده‌خونه
‫فرانز، به کمکت نیاز دارم
‫قبل اینکه لهستان رو ترک کنیم، ‫واسه «اتحادیه دختران آلمان» نامه نوشتم
‫که من، یه سرباز جوان خوش‌تیپ، ‫می‌خوام یه دوست مکاتبه‌ای داشته باشم
‫حالا یکی‌شون جواب داده. ‫اسمش الیزابتـه.
‫حالا سؤال اینـه: ‫کدوم عکسم رو براش بفرستم؟
‫اگه براش یه عکس بفرستم ‫در حالی که اون نخواسته،
‫خودش رو موظف می‌دونه که ‫بهم جواب بده. به این میگن تاکتیک
‫- این یکی ‫- همین رو می‌فرستم پس. خوبه، نه؟
‫زودتر نامه‌ها رو بنویسید. ‫پست پادگان می‌خواد اونا رو بفرسته.
‫استرایتبرگر؟
‫نه؟
‫باشه
‫چرا نمی‌فرستیش؟
‫هنوز تمومش نکردم
‫فرانسوی‌ها بهترین ارتش دنیا رو دارن
‫اینطور میگن
‫برام مهم نیست چی میگن
‫بهترین تانک‌ها و هواپیماها رو ما داریم، ‫مثل همونایی که توی لهستان دیدی
‫تازه یادت نره، ما بیشترین ‫اراده رو برای پیروزی داریم
‫اون فرانسوی‌ها رو به زانو در میاریم
‫بالأخره داره شروع میشه
‫بالأخره
‫اونا مال ما هستن
‫چیکار می‌کنی؟ ‫ده دقیقه‌ی دیگه حرکت می‌کنیم
‫باید برم بشاشم
‫- با موتورم چیکار داری؟ ‫- استرایتبرگر؟
‫فکرشو بکن! توی اتاقکِ بغلی موتورت ‫یه توله‌ روباه پیدا کردم
‫- کجاست؟ ‫- برش داشتم. بیا اینجا، بچه جون
‫- استرایتبرگر... ‫- استرایتبرگر، چیکار داری می‌کنی؟
‫سرجوخه، همونجا وایسا!
‫واقعاً دیرمون شده!
‫استرایتبرگر، احمقی چیزی هستی؟
‫وسایل خودمـه!
‫به خاطر تو به من سرکوفت می‌زنن!
‫برو برس به دیلینگر. یالا!
moviepovie.com
‫- اونا کی هستن؟ ‫- انگلیسی، فرانسوی... کل روز همینطور بوده
‫جوری که اینا تسلیم میشن، ‫باید واسه نگهداری‌شون آگهی کمک بزنیم
‫چی؟ داریم پیروز می‌شیم؟
‫مأمورت تو چیه؟
‫باید خودم رو به یکی از هم‌رزم‌ها برسونم. ‫اون جلوتر رفته.
‫اسمش چیه؟
‫سرجوخه دیلینگر، هنگ اول، ‫گردان اول، گروهان 38 توپ‌خانه.
‫- دیلینگر؟ اینجا بود. چند ساعت پیش ‫- جدی؟
‫الان بهتر شد؟
‫می‌گیرمت!
‫چقدر سریعی!
‫یالا، منو بگیر!
‫نمی‌ذارم یه تار مو ازت کم شه. ‫قول میدم.
‫چطوری؟
‫اینجایی پس
‫آره، اینجام
‫گزارش رو رسوندی؟
‫آره. یکی هم گرفتم. ‫باهامون برگرد کمبره.
‫برگردم کمبره...
‫این حیوون از کجا اومده؟
‫اومد پیشم
‫منظورت چیه، اومد پیشت؟
‫مادرش مُرد
‫خب حالا چی؟
‫با تو می‌مونه؟
‫گمونم آره
‫فرانز، بهم بگو کجا بودی
‫دنبال تو می‌گشتم؛ تونی
‫چی داری میگی؟
‫تو همینطوری غیب شدی
‫جوکش گفت از سربازخونه زدی بیرون
‫فکر کردم فرار کردی
‫من هیچ‌وقت فرار نمی‌کنم
‫رفتم داخل جنگل
‫چرا رفتی داخل جنگل ‫وقتی داشتیم حمله می‌کردیم؟
‫ترسیده بودی؟
‫نترسیده بودم
‫من ترسیده بودم
‫اگه با مرگ قرار و مدار بذاری، ‫تا وقتی آماده نباشی سراغت نمیاد
‫تا ابد زندگی کردن هم وحشتناکـه
‫مزه‌اش رو بچش
‫«نورماندی» ‫«چهار هفته بعد»
‫فرانز؟
‫چطوری؟
‫- ردیفی؟ ‫- آره
‫تو چی؟
‫خوبم
‫خیلی زود گذشت
‫آره
‫کی فکرش رو می‌کرد؟
‫- دریا رو دیدی؟ ‫- آقایون، داره شروع میشه
‫آره
‫«فرماندهی عالی ورماخت» از مقر پیشوا
‫بیانیه‌ی ویژه‌ی ذیل را صادر کرد:
‫«شکست کامل جبهه‌ی فرانسه
‫بین کانال انگلیسی و بخش مونتمدی ‫از خط دفاعی ماژینو،
‫تلاش رهبری فرانسه برای دفاع ‫از پایتخت را ناکام گذاشت.
‫در نتیجه، پاریس به‌عنوان ‫یک شهر بی‌دفاع اعلام شد
‫نیروهای پیروزِ آلمان ‫هم‌اکنون وارد پاریس شدند.»
‫با گوش‌های خودتون شنیدید
‫دستاوردی که طی چند هفته‌ی اخیر ‫داشتید، فرا بشریـه.
‫برای قدردانی از این دستاورد بزرگ، ‫سه روز آینده خدمتِ راحتی خواهید داشت.
‫آقایون، یه وقت‌هایی باید جنگید و ‫یه وقت‌هایی هم باید دور هم عشق و حال کرد
‫وقتِ جنگیدن تموم شد
‫من و افرادم چند لحظه دیگه حرکت می‌کنیم ‫تا اطراف رو دیده‌بانی کنیم
‫گمونم تا سپیده دم طول بکشه
‫سرجوخه فریچ، لطفاً بنواز
‫«هم‌رزم، به غرب لشگرکشی می‌کنیم!»
‫بله، قربان!
‫♪ هم‌رزم، به غرب لشگرکشی می‌کنیم ♪
‫♪ همراه با گردان هوایی ♪
‫♪ هرچند مردانِ خوب زیادی خواهند مُرد ♪
‫♪ ما دشمن رو به خاک و خون می‌کشیم ♪
‫ما پادشاهانِ اروپا هستیم!
‫اونجا چی داری، استرایتبرگر؟ ‫نشونم بده
‫کجا میری؟
‫دوباره به زودی همدیگه رو می‌بینیم!
‫چیکار داری می‌کنی؟ وایسا!
‫باز کن!
‫چیکار داری می‌کنی؟ ولشون کن! ‫گفتم بس کن!
‫- مرغ‌ها رو بذار زمین و گم شو! ‫- داشتم نجات‌شون می‌دادم
‫گفتم مرغ‌ها رو بذار زمین و گم شو!
‫مرغ رو از دستش گرفتم
‫برو!
‫دیوونه‌ شدی؟
‫روباه؟
‫روباه!
‫سلام!
‫چطوری؟
‫چطوری کوچولو؟
‫سلام. دنبالت می‌گشتم
‫کجا بودی؟
‫ترسیدی؟ ترسوندت؟
‫من هم ترسیدم
‫که گذاشتی رفتی
‫دروازه رو تعمیر کردم
‫اسمت چیه؟
‫اسمت. اسم من ماریـه
‫- تو چی؟ ‫- استرایتبرگر
‫فرانز
‫خداحافظ
‫فرانز
‫آب؟
‫نوشیدن
‫بیا داخل
‫واسه اون
‫که بخوره
‫این هم واسه تو
‫تو هم گرسنه‌ای؟
‫نمی‌خوری؟
‫نه، معده‌ام درد می‌کنه. ممنون
‫بگیرش
‫واقعاً؟
‫یه دقیقه
‫برمی‌گرده. نگران نباش
‫مشکلی نیست
‫گمونم اون هم گرسنه‌ست
‫ممنون
‫از کجا پیداش کردی؟
‫این غذا
‫پیداش کردی؟ کجا؟
‫رفتم گرفتمش
‫از قعله
‫- بله؟ ‫- صبح بخیر، خانم
‫من آئور هستم. مسئول ثبت ‫اطلاعاتِ خونه‌های این منطقه.
‫میشه بیام داخل؟ ممنون
‫همونطور که احتمالاً می‌دونید، ‫فرانسه الان تحت کنترل رایش آلمانـه.
‫خب... اسم شما چیه؟
‫- ماری روزیه ‫- روزی...
‫- آخرش «ز» داره ‫- با «ز»
‫شما یهودی هستید یا ‫والدین‌تون یهودی هستن؟
‫نه
‫چند تا سرباز رو می‌تونید جا بدید؟
‫سرباز؟
‫نمی‌دونم
‫گروهبان! سرجوخه استرایتبرگر هستم
‫هنگ اول، گردان اول، ‫گروهان 38 توپ‌خانه
‫این خونه توسط سروانِ هنگ اول مصادره شده
‫این زن رخت‌چرک‌های سروان رو می‌شوره
‫رخت‌چرک‌های سروان. که اینطور
‫پس گمونم اینجا برای ‫سرباز دیگه‌ای جا نباشه
‫این خونه تصرف شده، گروهبان
‫- نوشتی؟ ‫- بله
‫پس بحثی باقی نمی‌مونه
‫سرجوخه، خانم
‫روز بخیر
‫- خداحافظ ‫- خداحافظ
‫آلمانی‌های لعنتی
‫روباه کوچولو
‫یالا! بگیرش! بگیرش!
‫یالا، بگیرش
‫- آره! ‫- خوب بود
‫گرفتش
‫از طعمه‌های کوچیک خوشش میاد
‫گوش کن، اگه بخوای، می‌تونم کمکت کنم ‫تا با زیستگاه طبیعیش عادتش بدی
‫- روباهت... ‫- ببخشید؟
‫- روباه. روباهت ‫- روباه کوچولوم؟
‫بهش غذا نده. نه
‫دوباره به طبیعت عادتش بده، به جنگل
‫- چی؟ ‫- روباه رو
‫خونه، نه
‫روباه، جنگل
‫طبیعت
‫می‌فهمی چی میگم؟
‫گرفتی؟
‫روباهت. نمی‌تونه با تو زندگی کنه
‫نمی‌فهمم. نه
‫بعداً بهت میگم. مشکلی نیست
‫«در حال حاضر، توی نورماندی ‫فارغ از خدمت هستیم.
‫پاریس تصرف شده
‫تصور می‌کردم به کل طور دیگه‌ای باشه
‫توی خونه‌ی کشاورز سایوالد، ‫شکمم سیر می‌شد، ولی همش همین بود
‫پدر، هر روز منتظر بودم که بیای پیشم
‫فرانز.»
‫♪ خورشید رفته زیر قله ♪
‫♪ درّه‌ی پایینش داره تاریک میشه ♪
‫♪ اینجا، هوا صاف و آرومـه ♪
‫♪ آخرین پرتو هم داره محو میشه ♪
‫- صبح بخیر ‫- صبح بخیر
‫آره، من نامه‌ات رو می‌گیرم. ‫بعداً میرم اداره پست.
‫اداره پست
‫- ببخشید؟ ‫- نامه فرستاده نمیشه
‫ولی جوزف استرایتبرگر کیه؟
‫هیچکس
‫باز کنید!
‫استرایتبرگر
‫گفتم این خونه تصرف شده
‫باید فوراً به فرمانده گردانت گزارش بدی
‫- تا فردا هیچ دستوری نیست ‫- نه. الان
‫«فوراً» دستور بود
‫چیکار کردی؟
‫تو. روباه
‫زود برمی‌گردم
‫سروان، سرجوخه استرایتبرگر گزارش میده
‫می‌دونی چرا اینجایی؟
‫خیر، سروان
‫گروهبان یکم
‫استرایتبرگر، در دهم مِی، به تو و سرجوخه ‫دیلینگر دستور اکید داده شد که
‫که ابلاغیه‌های مهمی رو ‫به واحدهای خط مقدم برسونید.
‫- درسته؟ ‫- بله، گروهبان یکم
‫با این‌حال، بلافاصله قبل از شروع حمله
‫گاراژ موتورسیکلت‌ها رو ترک کردی و ‫رفتی به جنگل مجاور
‫وقتی در دهم مِی، ساعت 5:20 اومدم ‫سراغت و دستوراتت رو بهت یادآوری کردم
‫از دستوراتِ من هم سرپیچی کردی
‫تو از عمد خودت رو از گردان جدا کردی. ‫درسته؟
‫- قصدم این نبوده، گروهبان یکم ‫- خودت رو از جدا کردی، درسته یا نه؟
‫درسته!
‫سرجوخه دیلینگر، استرایتبرگر ‫کِی دوباره بهت ملحق شد؟
‫بعد از چند روز. توی ساحل
‫یادم نمیاد دقیقاً کِی، گروهبان یکم
‫بعد از چند روز
‫چرا سربازخونه رو ترک کردی؟
‫سروان، من هیچ‌وقت سرباز فراری نمیشم
‫پس چطور این رفتارت رو توجیه می‌کنی؟
‫زبون وا کن! ‫وگرنه سکوتت گواهِ همینـه
‫سروان، من یکی از اون قرص‌های ‫معجزه‌آسا رو خوردم که...
‫سرجوخه مایر به من و سرجوخه دیلینگر داد
‫- از هوش رفتم... ‫- بلند آلمانی حرف بزن، یه کلمه هم نمی‌فهمم!
‫از هوش رفتم
‫به سرعت برگشتم به اردوگاه، ‫ولی گردان رفته بود
‫همین حرف‌ها رو به تو هم زد، دیلینگر؟
‫بله، گروهبان یکم
‫چیز دیگه‌ای واسه گفتن داری، دیلینگر؟
‫نه
‫من خودم هم یه بار سر ‫یه چیز مزخرف حبس کشیدم. مست بودم.
‫زمان سریع می‌گذره. می‌بینی خودت
‫روزی سه وعده غذا
‫کمربندت
‫چند تا کتاب بخونی ‫ده روز مثل برق و باد می‌گذره
‫بیا
‫دست‌ها بالا
‫کلین!
‫به اون زنی که توی ‫خونه‌اش بودم خبر بده، لطفاً
‫دستت رو بکش تن لش!
‫پس برو گلوک رو بگو بیاد
‫فرانز، بلند شو خبردار وایسا
‫استرایتبرگر!
‫تو همیشه الگو بودی. ‫شجاع و با اراده.
‫واسه وظایف و کارهای ویژه داوطلب بودی
‫حالا میری توی جنگل می‌خوابی، ‫عین جنازه‌ی متحرک شدی!
‫چرا همش سراغ منو می‌گیری؟ ‫جواب بده!
‫سروان، فکر کردم...
‫مزخرف، مزخرف!
‫- سروان! ‫- چیه؟
‫یه زن توی یه خونه‌ی داخل دهکده هست
‫میشه یکی رو بفرستید اونجا؟
‫امان از شما پسرها و دخترهای فرانسوی!
‫اونا ذهن شما رو به هم ریختن
‫این زن جوان کیه؟
‫ماری
‫اون نمی‌دونه من اینجام و خیلی مهمـه که ‫بدونه پنج روز دیگه برمی‌گردم
‫چرا مهمـه؟
‫روباهم پیششـه
‫جان؟
‫روباهم پیش اونـه
‫روباهت؟
‫- منظورت یه حیوونـه؟ ‫- توله روباه
‫سروان، اون خیلی کوچیکـه. ‫نمی‌دونه من اینجام.
‫و من قول دادم که... ازش مراقبت...
‫کافیه!
‫انگار توهم زدی
‫یه روباه... مالِ توهم و خیالـه
‫مثل یه سرباز مجازاتت رو بپذیر
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫توی بازداشتگاه بودم
‫زندان
‫روباه کوچولوم کجاست؟
‫- روباه، روباه ‫- توی حیاطـه
‫چطوری؟
‫خوبی؟
‫دیگه هیچ‌وقت تکرار نمیشه
‫هیچ‌وقت
‫حال...تو...چطوره؟
‫چی؟
‫اسم...من...ماری‌ـه
‫ممنون
‫چی شده؟
‫نامه رو فرستادم
‫چی؟
‫نمی‌دونستم برمی‌گردی یا نه
‫فرانز، هدفم از فرستادنش کمک به تو بود
‫نامه کجاست؟
‫نامه؟ کجاست؟
‫رفته
‫ارسال شده
‫اداره پست
‫متأسفم
‫برو بیرون!
‫وسایلت رو بردار و برو بیرون!
‫« یک سال بعد، 1941 »
‫بیا، روباهک
‫بیا
‫یه لقمه می‌خوای؟
‫موندم کجا می‌فرستن‌مون
‫شاید بریم خونه
‫عاشق پینزگائو میشی
‫برو داخل
‫می‌دونم، ولی مجبوری
‫تونی؟
‫- دوباره دوست‌دخترت رو می‌بینی؟ ‫- البته!
‫توافق کردیم مرتب برای هم نامه بنویسیم و
‫چند ماه دیگه عزیز دلم میاد به بیشوفس‌هوفن
‫دیلینگر، شرمنده، ولی اوضاع بیشوفس‌هوفن ‫خیلی خرابـه، حتی تسا هم حقش نیست اونجا باشه
‫تازه تو به هر حال بوسه‌ی مرگ هستی
‫یه بارم که شده ساکت باش
‫اقلاً من یکی رو پیدا کردم ‫که حاضره با من باشه
‫- منظورت چیه حاضره؟ ‫- با آدمایی مثل شما که میرن جنده‌خونه نمی‌پلکه
‫جندگی قدیمی‌ترین شغل تاریخـه. ‫پس لطفاً یه‌کم احترام بذار.
‫حالا که ما رفتیم، ‫فرانسوی‌ها دارن جشن می‌گیرن
‫خب. تسلیت میگم
‫- درود بر هیتلر ‫- درود بر هیتلر، سروان
‫سروان، یه مقدار دوای روح بدم بهتون؟
‫مالِ زیباترین شهر دنیاست. ‫داریم با فرانسوی‌ها وداع می‌کنیم.
‫ممنون، آقایون. حق‌تونـه. ‫ولی لطفاً زیاده روی نکنید.
‫ما دقیقاً به این دلیل که تسلیم خواسته‌های ‫دنیوی نشدیم، پیروز از اینجا می‌ریم.
‫- نه، سروان، ما نه ‫- ما حتی نمی‌دونیم اون خواسته‌ها چی هستن
‫- نوش، آقایون ‫- نوش!
‫سروان، می‌گید کجا قراره بریم؟
‫مگه اونجا رنگِ آسمونش فرق داره؟
‫- من نگرانِ این دیلاق‌مون هستم ‫- مِن باب ادب می‌پرسیدم
‫- کجا داریم می‌ریم؟ ‫- خونه دیگه
‫«دیلاق»؟
‫دکر؟
‫رسیدی خونه اولین کاری که می‌کنی چیه؟
‫با خواهر برادرهام یه کاری می‌کنم. ‫مثلاً می‌ریم کوه‌نوردی.
‫مامانم نوشته بود که دل‌تنگم هستن
‫می‌دونید برگردم وین چیکار می‌کنم؟
‫♪ حتی توی مدرسه هم ♪ ‫♪ یه جفت پسر شیطونیم ♪
‫♪ هیچ‌وقت واسه تفریح کمبود نداشتیم و ♪ ‫♪ همیشه خوش گذروندیم ♪
‫♪ فقط معلم گفت: ♪ ‫♪ «امیدی به شما دو تا نیست» ♪
‫♪ «از شما آدم حسابی در نمیاد...» ♪
‫سروان؟
‫استرایتبرگر؟
‫- میشه یه سؤال بپرسم؟ ‫- سریع بپرس
‫نمی‌ریم خونه، مگه نه؟
‫سروان، داریم به کجا منتقل می‌شیم؟
‫شرق
‫برمی‌گردیم لهستان؟
‫شب کریسمس رو توی مسکو جشن می‌گیریم
‫مسکو؟
‫این یکی رو جلو و ‫اون یکی رو عقب بار بزنید
‫حالا یه‌کم می‌تونی بیای بیرون
‫به خط شید!
‫گم شو!
‫گم شو! بهت میگم گم شو!
‫بزن به چاک!
‫گم شو!
‫سوار شید!
‫یالا، یالا، سریع!
‫سریع!
‫یالا!
‫بپر بالا
‫کجا بودی؟
‫- چیکار داری می‌کنی؟ ‫- ولم کنید!
‫ولم کن!
‫ببخشید! متأسفم!
‫شرمنده‌ام!
‫خیلی متأسفم...
‫تونی
‫ممنون که منو از پشت گرفتی
‫می‌خوام برم خونه
‫«جوزف استرایتبرگر که ‫در 58 سالگی فوت کرد...»
‫«پدر، نمی‌دونم هنوز زنده‌ای یا نه
‫حمله به فرانسه فردا آغاز میشه...»
‫«توی مزرعه‌ی سیوالد غذای کافی ‫واسه خوردن داشتم. فرانز.»
‫«داستان‌های ساده برای کودکان»
‫«جزو اموال مدرسه‌ی سالفلدن» ‫«پانزدهم ژوئن 1940، جوزف استرایتبرگر»
‫«فرانز عزیز...»
‫کاری از: امـیـر سـتـارزاده ‫AM1Я H1tmaN
moviepovie.com
‫روباه، اون روباه... ‫یه روباه کوچولو پیداش شد
‫اولش فکر کردم سگـه
‫بعدش اومد پیشم
‫پنجه‌اش رو روی زمین می‌کشید. ‫با خودم گفتم، چی شده؟
‫پس رفتم پیش افسر امدادگر، ‫که فهمید پنجه‌اش شکسته
‫- چه مدت اون روباه پیشت بود؟ ‫- احتمالاً یه سال
‫- و همیشه به خواست خودش پیشت بود؟ ‫- من هیچ‌وقت مجبورش نمی‌کردم
‫انگار پیش من براش مثل خونه بود
‫مال خودم بود
moviepovie.com