رسانه اینترنتی مووی پووی تقدیم میکند
درحال پخش
MoviePovie.Com
♪ ♪
انتقال
♪ هیچ ابری در سنگ‌هام نیست ♪
♪ بذار بارون بباره ♪
♪ من تو بانک هیدروپلن می‌رم ♪
♪ پایین میام مثل داو جونز... ♪
♪ ما بالاتر از آب و هوا پرواز می‌کنیم ♪
♪ تو G5ها یا بهتر ♪
♪ منو می‌شناسی ♪
♪ در انتظار بارون ♪
♪ چیپس‌ها رو انبار کن برای روزای بارونی ♪
♪ جی، رین من برگشته ♪
♪ با خانم آفتاب کوچولو ♪
♪ ریانا، کجایی؟ ♪
♪ تو قلب منو داری ♪
♪ و ما هیچ‌وقت از هم جدا نمی‌شیم ♪
♪ شاید تو مجله‌ها ♪
♪ ولی تو هنوز ستاره منی ♪
♪ عزیزم، چون تو تاریکی ♪
♪ نمی‌تونی ماشینای براق رو ببینی ♪
♪ و اون موقع‌ست که به من نیاز داری ♪
-نه! -آه.
فکر کردم درستش کردی!
-زوئی. -ها؟
-بیا. -ببخشید. بیا.
بیا دیگه، کاپیتان آمریکا، ما تو منطقه جنگی هستیم.
فقط... یه کم زندگی کن. اینجوری نیست که
کسی قراره بیاد، به هر حال.
-او، لعنتی، لعنتی، لعنتی! -هیس!
-لعنتی! -لعنتی!
آه، لعنت.
هی، رامیرز.
می‌بینم که بلوزت رو خیلی خوب پر کردی.
اوف. خدایا، تو واقعاً یه دهن‌باز هستی.
هی، چارلز!
مثل همیشه خوشگل به نظر میای.
نه-نه.
چی می‌خوای، لوئیس؟
اوه، اوم، گروهبان شپرد داره میاد.
-واقعاً؟ -آره.
باحال، باشه. گمشو، لوئیس.
وای! فقط داشتم سعی می‌کردم کمک کنم.
گمشو!
-می‌تونم بهت زنگ بزنم؟ زنگ بزنم؟ -نه!
-اوف! -باشه.
نه، نه، نه، نه، صبر کن، صبر کن، صبر کن،
بذار فقط آهنگ رو تموم کنم، من فقط—می‌تونم درستش کنم.
-زوئی. -می‌تونم درستش کنم،
می‌تونم درستش کنم، می‌تونم درستش کنم. فقط بذار این کار رو بکنم،
و فکر می‌کنم، اگه فقط اینجوری نگهش دارم...
گرفتمش، گرفتمش، گرفتمش—آماده‌ای؟
♪ همیشه شریک می‌شم ♪
هر دو: ♪ چون... ♪
♪ وقتی خورشید می‌درخشه، ما با هم می‌درخشیم. ♪
زوئی: باور می‌کنی ونتورا رو از اینجا با هلیکوپتر پزشکی بردن
برای اون خراش کوچیک لعنتی؟
نزدیک بود منفجر بشه.
فقط امیدوارم همه‌چیز باهاش خوب باشه
می‌دونی.
-اندامای داخلش؟ -نه، سینه‌هاش.
سینه‌های فوق‌العاده‌ای داره.
پس ممکنه PTSD داشته باشه و به درمان نیاز داشته باشه،
ولی حداقل سینه‌هاش سالمن.
آره.
مهمن.
می‌تونی یه قولی بهم بدی؟
می‌تونی قول بدی که ما، مثلاً،
خراب نشیم؟
این خیلی آسونه.
طالبان نمی‌تونه به این دست بزنه.
بیا دیگه.
نه، منظورم تو سرمونه.
تو که دیگه تو سرت خرابی،
پس این یعنی چی؟
مریت، جدی‌ام!
چی داری می‌گی؟
می‌گم که اگه یه روز منو ببینی
تو یه جور، مثلاً، PTSD احمقانه
گروه درمانی مزخرف،
یا هر نوع درمانی،
اجازه داری منو لعنتی بکشی.
دکتر کول: خب، همه‌مون اینجاییم؟
خوبه.
کی می‌خواد شروع کنه؟
جیمز.
اوه...
جیمز.
گروهبان، نیروی دریایی.
2004، استان الانبار در عراق.
اوم، کارمون این بود که بریم دنبال بمب‌های کنار جاده‌ای،
پیدا کنیم اونایی که اونا رو می‌ذارن اونجا.
-داستان باحالی، داداش. -هیس!
مریت؟
همه‌چیز خوبه؟
آره-آره. بله، قربان.
برو جلو، جیمز.
اون، اوم، احساسات منفی و بی‌فایده‌ای
که دارم سعی می‌کنم از اون روز پردازش کنم
اوم، اوم...
خدای من.
جیمز، باشه، باشه.
مگه ما از این بهتر نیستیم—
از این مزخرفات "وای به حال من"؟
مگه ما به قوی‌ترین ارتش تاریخ ملحق نشدیم،
مگه از احمقانه‌ترین جنگ‌های تاریخ جون سالم به در نبردیم،
فقط برای اینکه بشینیم اینجا شکسته و همه‌چیز "کومبایا"
و، اوه، "اوه، وای، احساساتم"؟
نه! لعنت!
خودتو جمع کن! خدایا!
اوف!
-بریم از اینجا. -ساکت باش.
-دارم گوش می‌دم. -مریت؟
ببخشید.
خیلی—خیلی...
ببخشید، جیمز.
اوه، ببخشید، جیمز. برو جلو.
کار خوبی بود.
نمی‌تونم اونو امضا کنم.
من اینجا بودم.
آره، از نظر فیزیکی اینجا بودی.
ولی چیزی به اشتراک نذاشتی،
به بقیه توجه نکردی.
همه‌مون گذشته‌ای داریم.
فکر می‌کنی تنها کسی هستی
که نمی‌خواد درباره‌ش حرف بزنه، مریت؟
♪ لعنت به هر کس دیگه ♪
♪ اونا نمی‌دونن ♪
♪ ما چی کشیدیم ♪
♪ لعنت به هر کس دیگه ♪
♪ اونا نمی‌دونن ♪
♪ دنیا با تو چی کار کرد ♪
♪ لعنت به حرفاشون ♪
♪ اونا واقعاً چیز خوبی برای گفتن ندارن ♪
♪ به هر حال، هر وقت، هر جا ♪
♪ لعنت به هر کدومشون ♪
♪ اونا هیچ کدوم دوست ما نیستن ♪
♪ تنها چیزی که نیاز داریم اینه ♪
♪ دوتامون و یه خشاب پر ♪
♪ نه، اونا دعوا نمی‌خوان ♪
♪ اونا ناخن، دندون نمی‌خوان ♪
♪ اونا مشت نمی‌خوان، نه ♪
♪ اونا نمی‌خوان خون ببینن ♪
♪ ولی من برای خون اومدم ♪
♪ چون لعنتی دوستت دارم، آره ♪
♪ آره، من دیوانه‌ام ♪
♪ به اندازه کافی دیوانه که بگم ♪
♪ به اندازه کافی دیوانه‌ام که قسم بخورم برات می‌میرم، آره ♪
♪ اونا هیچی نمی‌دونن ♪
♪ نمی‌دونن با کی طرفن ♪
♪ این زوج قدرتمنده، آه. ♪
عزیزم، خونه‌ای!
ساعت 8 صبحه.
می‌دونی چرا مردم از دونده‌ها متنفرن؟
شکم صاف؟ پاهای تراشیده؟
خودخواهانه‌ست. ورزش خودخواهانه‌ایه.
من لعنتی چی کار باید بکنم
وقتی تو نیستی؟
می‌تونی رو پازلمون کار کنی.
مرد. اون مشاور VA، چه آدم مزخرفی.
اوه!
یه ایده نابغه‌وار داشتم.
دوباره M*A*S*H رو ببینیم،
ولی به صورت بازی مشروب‌خوری.
-لعنتی! این یه "نه" نیست.
اوف. چرا همیشه فیس‌تایم می‌کنه؟
خیلی ترسناکه.
-سلام، مامان. -کریس: حرف زدن
با مادرت واقعاً اینقدر وحشتناکه؟
نه، مامان، این...
چین چطوره؟
من تو هنگ‌کنگم، عزیزم.
-فرق داره. -داره؟
منظورم اینه که یه زمانی یه خودمختاری محدودی داشتن.
خب، کار تو انبار چطوره؟
زندگیت، دوست‌پسر؟
دوستات؟
مامان، لطفاً. بس کن.
مطمئنم زنگ زدی چون یه چیزی لازم داری.
من مادرتم، اجازه دارم درباره زندگیت بپرسم.
باشه، پس برای چی زنگ زدی؟
یه چیزی لازم دارم.
-می‌دونستم. -زوئی: می‌دونستم!
بابابزرگ دیلته.
پیداش کردن که داشت ول می‌گشت.
چی یعنی ول می‌گشت؟
کوان پیداش کرد خیلی دور تو خونه‌ش.
بردش بیمارستان.
-خب، پس حالش خوبه دیگه. -نه، اون—
بهت گفتم که بابابزرگت تو بیمارستان بود.
مشکلت چیه؟
باشه، مامان، من...
ببخشید.
باید برم.
نه، نه، نه—نه. نیاز دارم بری اونجا،
نیاز دارم بری کنار دریاچه و حال بابابزرگت رو چک کنی،
مطمئن شی حالش خوبه.
بوی مدادرنگی می‌ده.
-کریس: مریت؟ -نمی‌تونم. من، اوم...
یه گروه جدید شروع کردم.
-اوه. -تو VA.
مثل درمان، مشاوره؟
-آره-آره. -یه چیزی شده؟
نه، من...
خودم انتخاب کردم.
خوبه، این، این...
فکر می‌کنم واقعاً بهم کمک می‌کنه،
ولی نمی‌تونم هیچ جلسه‌ای رو از دست بدم، وگرنه...
خبر فوق‌العاده‌ایه، واقعاً هست.
من یه راهی برای بابابزرگ پیدا می‌کنم.
واقعاً بهت افتخار می‌کنم، مریت، واقعاً.
میدونم بابات هم همین‌طور بود.
باشه، مامان، باید برم، دوستت دارم.
کریس: دوستت دارم.
♪ ♪
جوابشو گرفتی؟
نه.
شاید اصلاً قبولم نکنن.
بیا دیگه. مریت، نگاه کن.
فکر می‌کنم کالج احمقانه‌ست و بیشترش بی‌فایده‌ست،
ولی تو، تو می‌تونی هر کاری که بخوای بکنی.
پس اگه بخوای، می‌تونی بهش برسی.
تو باهوش‌ترین آدمی هستی که می‌شناسم.
نه‌شانزدهم.
بذار ببینم، تو چی می‌تونی بخونی؟
اوه... هیپ‌هاپ دهه 90، تو توش خوبی.
علوم چوب، این یه چیزه؟
آره.
شاید، آره.
می‌دونی، چون خانوادت صاحب
یه مزرعه درخت کریسمسه؟
فقط به کار خانوادگی فکر می‌کنم.
می‌تونی اونو مثل بابانوئل اداره کنی.
تو چی، بعد از این؟
نمی‌دونم.
می‌دونی، می‌تونی یه کار حماسی بکنی.
آره-آره.
باشه. مطمئنم.
♪ ♪
دکتر کول: خیلی خب. فکر کردم برای امروز،
یه چیز متفاوتی رو امتحان کنیم.
توپ پرنده رو دنبال کن.
این احمقانه‌ست، ولی من—من بازی می‌کنم.
سلام. اسمم آسیه‌ست.
کاپیتان ارتش بودم.
اوم...
تنها زن تو هر واحدی که خدمت کردم بودم.
تو اولین اعزامم،
اجازه نداشتم با تیمم بمونم
جایی که اونا می‌خوابیدن، و، اوم،
فقط به این دلیل بود که زن بودم.
و برای همین، هر روز، برای ماموریت هدف‌گذاریمون،
باید شش ساعت تنها رانندگی می‌کردم.
یه طرف، شش ساعت، برگشت.
اوم...
و من اینجام
چون دارم سعی می‌کنم دوباره به خودم تعلق داشته باشم.
مریت رو امتحان کن.
آماده‌ای؟
اسمم مریته.
من... ارتش بودم.
زوئی: داری عالی کار می‌کنی.
باشه. چرا با یه چیز ساده شروع نکنیم؟
چرا ملحق شدی؟
به خاطر بابابزرگم ملحق شدم.
هوم.
اون 22 سال از ارتش بازنشسته شده،
سرهنگ دوم.
وقتی بچه بودم،
می‌رفتیم به موسیقی تو پارک
تو روز چهارم جولای،
و گروه آهنگ جنگی هر شاخه نظامی رو می‌نواخت، می‌دونی؟
و اگه کهنه‌سرباز بودی،
وقتی آهنگت رو می‌نواختن می‌ایستادی.
وقتی آهنگ ارتش رو می‌نواختن،
می‌تونی بقیه‌ش رو برام ایمیل کنی؟
وقتی آهنگ ارتش رو می‌نواختن،
بابابزرگم می‌ایستاد، و...
قسم می‌خورم، برام صد فوت قد به نظر می‌اومد.
و منم می‌خواستم قدبلند باشم، می‌دونی؟
پس...
حالا بگو چرا اینجایی.
♪ ♪
چیزی که می‌خوام درباره‌ش حرف بزنم، اینه، اینه...
یه اتفاق نیست، اینه...
زوئی: تنهام بذار!
یه—یه آدمه.
دکتر کول: مریت؟
برو جلو.
نمی‌خوام—نمی‌خوام— امروز حسشو ندارم.
آلیشیا، نیروی هوایی، 14 سال.
نیروهای امنیتی.
پلیس نظامی، برای شماهای دیگه.
-بعداً می‌بینمت. -آره.
ببخشید.
چرا؟
من به اشتراک گذاشتم.
تو گفتی چرا به ارتش ملحق شدی.
نگفتی چرا اینجایی،
که اصل موضوعه.
اگه حاضر نشی و به اشتراک نذاری،
چاره‌ای ندارم جز اینکه به دادگاه اطلاع بدم
که تو گروه رو کامل نکردی.
ببخشید.
♪ ♪
در واقع می‌فهمم چرا می‌خوای دوباره نام‌نویسی کنی.
ولی اشتباه می‌کنی.
همه یه خونه شاد لعنتی برای برگشتن ندارن،
مریت.
♪ ♪
دکتر استوکس: خانم، صدامو شنیدید؟
ببخشید، دوباره بگید؟
بابابزرگتون پیدا شده.
داشت ول می‌گشت پیدا شد.
انگار نمی‌دونست کجاست.
شانس آوردیم یکی آوردش اینجا.
درسته، آره، اون کوانه.
اون—اون صاحب خونه کنار دریاچه کنار ماست.
قبلاً هم این اتفاق افتاده، پس—
دکتر استوکس: نه. اون دفعه قبل بود.
دیل کنار بزرگراه 8 پیدا شد.
پلیس آوردش اینجا.
ببینید. چندتا آزمایش انجام دادیم.
دارم تشخیص می‌دم که آلزایمر مرحله اولیه داره.
متاسفم.
فکرشم نمی‌کردم روزی رو ببینم که یه مرد نتونه تو ملک خودش
راه بره.
تو ملک خودت نبودی، بابابزرگ.
تو بزرگراه 8 بودی.
و قبلش تو خونه کوان.
-کی؟ -دقیقاً.
من می‌دونم کوان کیه. تو فقط تلفظش رو اشتباه گفتی.
-چطور تلفظش می‌کنی؟ -کوان.
کوان...
برام یه جور به نظر میاد.
این لعنتی چیه؟
یه آی‌پاده، موسیقی پخش می‌کنه.
ها. من رادیوهای میدانی AN/PRC-25 رو دیدم
تو زباله که انگار موسیقی رو بهتر پخش می‌کنن
از این چیز.
دیل شوخی‌بلده.
♪ ♪
می‌خوای کمکت کنم بری تو؟
چطور کمک؟
♪ ♪
مطمئنی حالت خوبه؟
بهتر از خوبم.
فکر نمی‌کنی باید کمکش کنی بره تو؟
نه.
خودش گفت.
بهتر از خوبم.
♪ ♪
سلام، مریت!
زیاد اهل حرف زدن نیستی، نه؟
مردم به اندازه کافی حرف می‌زنن.
منظورم تو گروه بود.
منظورم اینه، این یه جورایی اصل موضوعه.
حرف زدن. گوش دادن.
تنها نبودن.
به اون سادگی که فکر می‌کنی نیست.
کی گفته ساده‌ست؟
فکر می‌کنی برای همه، برای هرکسی آسونه؟
نه، من...
راستش، حتی نمی‌دونم که باید اینجا باشم یا نه.
خب، این موضوع به تو ربطی نداره، مریت.
آدمای دیگه‌ای اونجا هستن.
کسایی که به توجهت نیاز دارن.
اگه نتونی آزادانه درباره زندگیت حرف بزنی,
اونا چطور می‌تونن؟
منو از ویتنام با هلیکوپتر پزشکی خارج کردن
تو نوامبر ۱۹۶۸.
تیر خورده بودم، نزدیک بود دستمو از دست بدم.
و برای یه دهه، تنها بودم,
خودم به خودم دارو می‌دادم.
قوی و ساکت، یا حداقل اون موقع اینو فکر می‌کردم.
تا سال ۱۹۷۸ نبود که بالاخره شروع کردم
به حرف زدن درباره‌ش.
با احترام، آقا...
نمی‌دونم آسیب دیدن مثل از دست دادن کسی هست یا نه.
نمی‌دونم چی برات پیش اومده، مریت,
چی رو از دست دادی، یا کی رو,
ولی اینو می‌دونم که نوع رفتاری
که تو رو به من رسوند
رفتار کسی که شفا پیدا کرده نیست.
اون رفتار یه تصادف بود، دکتر کول.
تو یه بار لیفتراک پر از تلویزیون رو انداختی,
نزدیک بود یه همکارتو له کنی.
خواهش می‌کنم! اون یارو تو انبار
همه‌چیزتو به هم ریخته بود.
چیزی که تو بهش می‌گی تصادف,
دادگاه بهش می‌گه سهل‌انگاری جنایی.
-کسی نمرد. -کسی نمرد.
چی؟
مریت، می‌دونم فکر می‌کنی از این بالاتری.
ولی... شجاعت یعنی جلو رفتن.
این نیست که بی‌تفاوت باشی.
از چی این‌قدر می‌ترسی که نمی‌خوای درباره‌ش حرف بزنی؟
مریت: مشکلت چیه؟
برگرد داخل!
نمی‌تونم.
اگه نیای و مشارکت نکنی
و من امضا نکنم,
دوباره به رحم دادگاه برمی‌گردی.
جریمت می‌کنن.
حتی شاید بفرستنت زندان.
اگه جای تو بودم,
خیلی جدی فکر می‌کردم
لعنتی... زویی، ترسیدم.
فقط می‌گم.
♪ ♪
خدا، این لعنتی واقعی داره منو می‌کشه.
آه می‌کشه
ما مکانیک چرخ سبک هستیم. این اون نیست. اوف.
-به ارتش خوش اومدی. -وزوز مگس‌ها
هی، آیا بیشتر فکر کردی
به اون رشته‌های فوق‌العاده‌ای که پیشنهاد دادم؟
وزوز مگس‌ها
-چی؟ -صدای چرخش پره‌های هلیکوپتر
آه می‌کشه
در واقع، اوم...
پذیرفته شدم... تو اورگان.
عالیه.
مرسی.
آره، نه، اوم، پسرعمو...
پسرعموم تازه، اوم،
بهم گفت وقتی برم بیرون یه کار برام داره، پس...
-آره؟ -عالیه.
-پسرعموت؟ -آره.
کدومش؟
چرا بهم نگفتی؟
نمی‌دونم، زویی، من...
نمی‌دونستم تو چطور واکنش نشون می‌دی.
این که انگار تو هیچ‌وقت چیزی
فوق‌العاده مثبت درباره کالج نگفتی.
من عاشق کالجم. فکر می‌کنم کالج شگفت‌انگیزه.
بچه‌های پولدار و آدمای حساس.
اینم از اون.
و من هیچ‌کدومش نیستم، راستی.
باشه.
می‌دونی واقعاً چی فکر می‌کنم؟
-شروع شد. -فکر می‌کنم تو ناراحت می‌شی
وقتی کسی درباره زندگی بعد از ارتش حرف می‌زنه.
-اوه، این چیزیه که فکر می‌کنی؟ -آره، این چیزیه که فکر می‌کنم.
خب... متأسفم که منو اشتباه برداشت کردی.
من واقعاً بهت افتخار می‌کنم.
واقعاً برات هیجان‌زده‌م. تبریک می‌گم.
♪ ♪
زمزمه کردن
وزوز مگس‌ها
نفس‌نفس زدن
تلویزیون به‌صورت نامفهوم پخش می‌شه
خنده
زویی می‌خنده
هی.
مادرت دوباره زنگ زد...
اگه جای تو بودم، بهش زنگ نمی‌زدم.
مریت: اوف.
تلفن زنگ می‌زنه
آه می‌کشه
کریس از تلفن: اونو رسوندی؟
مشکلت چیه؟
-مامان. -مریت,
برمی‌گردی اونجا,
بهم کمک می‌کنی اون کلبه رو بفروشم.
من با یه مشاور املاک تماس گرفتم.
چی؟ بابابزرگ هنوز اونجا زندگی می‌کنه.
و این تا وقتی که حالش خوب بود مشکلی نداشت,
-ولی دیگه نیست. -کجا قراره زندگی کنه؟
می‌ره به خونه سالمندان,
و من شروع کردم به چند تا تماس.
این باید انجام بشه، مریت.
اون به کمک نیاز داره.
مامان، نمی‌تونم.
نمی‌فهمم، مریت.
تو کلبه هیچ درمانی نیست.
تو قبلاً کلی با بابابزرگت وقت می‌گذروندی.
♪ ♪
کلیک کردن
هم‌خوانی: ♪ زمان فشار میاره بی‌وقفه و بی‌وقفه و بی‌وقفه ♪
♪ زمان فشار میاره بی‌وقفه ♪
♪ ♪
♪ زمان فشار میاره بی‌وقفه و بی‌وقفه و بی‌وقفه. ♪
♪ من و گیتار قرمزم روی کف چوبی نشستم ♪
♪ این آهنگ رو می‌خونم که دیگه عاشقت نیستم. ♪
♪ بیس رو زیاد کن، صدامو بلند کن ♪
♪ داریم مسابقه می‌دیم، بسوزونش ♪
♪ هو، اوه ♪
♪ جا رو بلرزون، نابودش کن ♪
♪ بلرزونش، هوپ ♪
♪ ما دیوونه‌ها هستیم، میدونی که ازمون شنیدی! ♪
♪ جا رو بلرزون، نابودش کن ♪
♪ بلرزونش، هو ♪
♪ آره، ما بزرگ‌ها هستیم، میدونی که ازمون شنیدی ♪
♪ درباره‌مون شنیدی، اوه ♪
♪ اوه، رانندگی می‌کنم انگار می‌دونم چی می‌خوام ♪
♪ اوه، آره ♪
♪ اگه جلوی اونا بکشی جشن بگیر ♪
♪ منطقه، چه خبر ♪
♪ سایمون اون زن قشنگ رو داره ♪
♪ اوه، آره... ♪
زویی: وای. بهم نگفتی بابابزرگت زندگی می‌کنه
تو لوکیشن یه فیلم ترسناک.
موسیقی به‌صورت ضعیف ادامه داره
فکر می‌کنی کدوم‌مون اول کشته می‌شه؟
یعنی، از یه طرف، تو سیاه‌پوستی.
شماها تو فیلم‌های ترسناک زیاد دووم نمی‌آرین.
ولی از طرف دیگه، من دیگه مُردم.
مریت می‌خنده
جدی باید دست بکشی.
چی؟ مگه اورگان به قاتلای زنجیره‌ایش معروف نیست؟
رندال وودفیلد، راهزن I-5.
دیتون لروی راجرز، قاتل جنگل مولالا.
یه مشکلی تو مغزت هست.
یا شاید مال تو؟
صدای جیرجیر پرنده‌ها
می‌دونی، این دقیقاً شروع این فیلما اینجوریه.
یه عالمه زنبور اونجا هستن.
مریت آه می‌کشه
-جیرجیر -وای، خیلی امنه.
خیلی احساس امنیت می‌کنم.
بابابزرگ؟
کیف رو می‌ندازه
مادربزرگت خیلی قشنگه.
آره، بود.
چرا هیچ‌وقت درباره بابات حرف نمی‌زنی؟
مریت آه می‌کشه
مرد.
سرطان.
هفت‌سالم بود.
خب، باید یاد بگیری بیشتر درباره
عزیزای مرده‌ت حرف بزنی.
♪ ♪
جای جالبی برای شیر هست.
هی، اونجا بابابزرگته.
♪ ♪
قطره‌های آب
مریت: هی.
سلام.
اوه، سلام.
وای، خیلی خوبی.
اگه برای مراسم مادربزرگت اومدی,
ده ماه دیر کردی.
اومدم ببینمت.
نه، اومدی حالمو چک کنی.
مادرت اینو بهت سپرده.
مریت آه می‌کشه
اومدم ببینمت، بابابزرگ.
دیل: شرط می‌بندم اون انقدر عذابت داده
که سریع خودتو رسوندی اینجا,
حتی یادت رفت وسایلتو جمع کنی.
ما خمیردندونو فراموش کردیم.
مگه اشتباه می‌گم؟
من، اوم...
با مامان حرف زدم,
ولی اینجا هستم چون خودم خواستم.
متأسفم که اون روز رفتم.
طبقه بالا، دومین در سمت راست.
اگه یادت نباشه.
صدای جیرجیر حشرات
زویی: این خونه واقعاً ترسناکه.
یه خفاش دیدم، شوخی نمی‌کنم.
-مریت پوزخند می‌زنه -پس بابابزرگ دیل
شوخی‌بردار نیست، درسته؟
آره، نه، واقعاً اینجوری نیست.
تلفن زنگ می‌زنه
-مریت آه می‌کشه -نه، نه، نه، نه.
آخرین بار کی بود که تلفنت زنگ خورد
و خبر خوبی بود؟ جواب نده.
مریت آه می‌کشه
خط زنگ می‌زنه
سلام؟
دکتر کول: امشب جلسه رو از دست دادی، مریت.
آره.
آره، نمی‌دونم-- نمی‌دونم-- نمی‌دونم چی بگم.
با بابابزرگمم.
اون آلزایمر اولیه داره.
باید پیشش بمونم، تنها زندگی می‌کنه--
فقط دو جلسه دیگه مونده.
همه‌مون شیاطینی داریم، مریت.
ولی مجبور نیستی تنها باهاشون روبه‌رو شی.
خط بوق می‌زنه
♪ ♪
-چرا این یارو انقدر بهت گیر داده؟ -اوف.
فکر کنم هنوزم داریش.
اوه، لطفاً.
هنوزم داریش.
می‌خنده
صدای خفه قدم‌ها
تق‌تق کردن
تق‌تق نرم ادامه داره
♪ ♪
صدای جیرجیر پرنده‌ها
تق‌تق خفه
♪ ♪
زویی: ورل.
لعنتی، چه اسمی. هوم.
۱۹۲۷ تا ۱۹۴۴.
-این چیه؟ -۱۷.
احتمالاً تو روز دی‌دی مرده.
لعنتی، آفرین بهت، ورل.
اینو نگو.
چی؟ من می‌تونم درباره مرده‌ها شوخی کنم.
اینا قوم منن.
صدای چرخ‌زن علف‌هرز
-این چیه؟ -هر چی هست، ولش کن.
گفتم ولش کن.
-هی! -چرخ‌زن علف‌هرز با صدای بلند ادامه داره
هی! هی!
لعنتی مقدس.
ببخشید.
هوف.
-می‌خنده -داری چیکار می‌کنی؟
اوه، مرد، ترسیدم. سلام.
اینجا قبرستونه.
آره، مرسی از مشاهدت.
داری سر و صدا ایجاد می‌کنی
و مزاحم بازدیدکننده‌ها می‌شی.
برای انصاف، یه بازدیدکننده‌ست,
به‌صورت مفرد، و، اوم,
از کجا می‌دونی تو داری منو اذیت نمی‌کنی؟
ببین، یارو...
اسمم الکسه.
هنوز ساعت ۸ صبحم نشده.
ببخشید، بیدارت کردم؟
اونجا پشت یه قبر خوابیده بودی؟
چی شده؟
الان صبح,
وقتی زوده قبل کار,
اون موقع‌ست که من آزادم، باشه؟
اینجا کار نمی‌کنی؟
داری علف‌هرز می‌زنی و اینجا کار نمی‌کنی؟
نه، بابابزرگ و مادربزرگم اونجا دفن شدن.
می‌دونم چی فکر می‌کنی.
خیلی باحاله که من نواده
یکی از اولین خانواده‌های هندی تو پرتلندم.
مگه اینکه فکر نکنی باحاله
که تاتا و پاتیم اینجا دفن شدن,
که تو اون صورت، نژادپرستی.
می‌خنده
شوخی می‌کنم، قاصدک‌هاست.
مثل علف‌هرز رشد می‌کنن.
خب، اونا علف‌هرزن.
آره، خب، من اوم،
سنگ قبرای بابابزرگ و مادربزرگمو تمیز کردم,
و قشنگ شدن,
ولی بقیه‌شون افتضاحن.
و من یه جور وسواس نظافت دارم، پس...
بعد تو اومدی و شروع کردی به داد زدن سرم.
-عجیب غریبه... -فداکارانه؟
-با ملاحظه. -خیلی فداکارانه‌ست.
ولی عجیب غریب با ملاحظه‌ست.
می‌خنده
باید یه آروم‌تر بگیری.
برای محیط زیست بهترن.
راست می‌گی، مرسی از پیشنهادت، غریبه.
-مریت. -مریت.
زود تمومش کن، تندرو.
باشه، دویدن خوبی داشته باش.
یه آروم‌تر بگیر!
تسا از رادیو: ولی اول، بذارید مهمون امروز رو معرفی کنم.
بیل استوکس نویسنده‌ست
کتاب راهنمای حفاظت از پرنده‌ها.
اون همچنین پرنده‌شناسه
تو ابتکار پرندگان آوازخوان اورگان.
امروز از پرتلند بهمون ملحق شده.
مرسی که امروز باهامون حرف می‌زنی، بیل.
بیل: مرسی، تسا.
تسا: بیا درباره بعضی از پرنده‌ها حرف بزنیم
که تو کتابت بهشون پرداختی.
پخش ادامه داره
کمک می‌خوای؟
نه.
فکر می‌کنم فقط بهم بگی باید عوضش کنم.
مگه نسل شما اینجوری نیست؟
یه چیزی نیاز به تعمیر داره، یه نو می‌خرین.
خب، نمی‌تونم از طرف نسلم حرف بزنم,
ولی من یه ۶۳ براوو بودم,
پس تقریباً هر چیزی رو می‌تونم تعمیر کنم.
-اونجا. -مریت آه می‌کشه
پخش رادیو ادامه داره
وای، مریت، تو تو ابراز محبت عالی هستی.
خب، تا وقتی که اینجایی.
کاغذ تو شیش می‌ره، یادت باشه؟
پخش رادیو ادامه داره
ما تو شهر زندگی نمی‌کنیم.
ما اینجا زباله‌مونو خودمون جدا می‌کنیم.
کاغذ...
خش‌خش کاغذ
...تو شیش می‌ره.
فلز تو یک، کمپوست تو دو,
پلاستیک تو سه، سوزاندنی تو چهار,
زباله تو پنج، کاغذ تو شیش.
هوم؟
فلز، کمپوست، پلاستیک، سوزاندنی، زباله، کاغذ.
گرفتی؟
گرفتم.
تو گرفتی؟
نگرفتم.
اون کوچیکه برای چیه؟
فقط یه معماست؟
وزوز زنبور
مریت: باشه، مامان، دارم میام.
خط بوق می‌زنه
تلفن زنگ می‌زنه
آه می‌کشه
خش‌خش کاغذ
تلفن زنگ می‌زنه
آره، آره.
سلام، ببخشید دیر کردم.
مادرم زنگ زده بود درباره یه اتاق برای دیل تیلمن.
گفت یه امضای خانوادگی لازم دارین.
آب‌نبات بدون شکر کجاست؟ ما قبلاً...
اوه، هی.
اوم، "غریبه" بود، درسته؟
-مریت. -مریت، سلام.
-الکس. -آره.
وای، یادت موند.
-پس اینجا کار می‌کنی؟ -آره.
در واقع، خانوادم صاحب اینجاست.
می‌دونی، اونا تصمیم گرفتن وارد صنعت هتلداری نشن
چون بابام گفت،
صدای احمقانه: "اوم، زندگی با کمک.
ضد رکود."
صدای عادی: بابام انگار یوداست.
نمی‌دونم چرا این کارو کردم.
اوم...
می‌خوای-- اوم، اتاق رو ببینی؟
این-- معمولاً اینجوریه؟
مردم معمولاً می‌خوان ببیننش؟
آره، مگه اینکه از پدر و مادرشون متنفر باشن,
اون موقع معمولاً فقط اونا رو کنار خیابون ول می‌کنن.
الکس می‌خنده
-باشه. -باشه.
مرسی.
از این طرف.
دکتر کاسترو، حالتون چطوره؟
خب...
اوم، آیا...
آره، همین‌جاست.
رسیدیم.
کمد، حمام، و اتاق خواب اون پشت.
مردم معمولاً همون موقع امضا می‌کنن؟
آره، خیلی تقاضا داره.
آره، مامانم می‌گه این اتاقا سخت‌تر گیر میاد تا--
-ییل. -ییل.
آره، بذار حدس بزنم، مامانت تو ییل درس خونده؟
آه می‌کشه
می‌تونم یه سؤال بپرسم؟
حتماً.
اینجا جای خوبیه؟
خیلیا آرزو دارن بتونن اینجا باشن.
بابابزرگم سخت‌گیره.
♪ ♪
مادربزرگم...
وقتی مرد,
اون یه نسخه دیگه از خودش شد، می‌دونی؟
بدتر نه، ولی... بهترم نه.
مثل وقتی که یه نفر رو از دست می‌دی,
نمی‌دونی بدون اونا کی هستی.
می‌خوای بدونی آیا اینجا براش خونه می‌شه.
♪ ♪
-آره. -تصمیم سختیه.
اوم...
چند روز وقت بگیر فکراتو بکن.
و، اوم، نباید این کارو بکنم،
ولی اتاق رو برات نگه می‌دارم.
-واقعاً؟ -آره.
منظورم اینه، حتی ییل زندگی با کمک
یه لیست ویژه داره.
-از مامانم می‌ترسی. -وحشت‌زده‌م.
-مرسی. -مم-هم.
هی، می‌دونم-- می‌دونم-- می‌دونم سروصدا رو دوست نداری،
و حدس می‌زنم احتمالاً آدما رو هم دوست نداری،
ولی گاهی می‌رم به یه بار به اسم وایلد‌هورس.
بعضی وقتا، اوم،
مثل امشب حدود ساعت ۸.
-باشه. -باشه.
در باز می‌شه
جیرجیر پرنده‌ها
زویی: پس واقعاً داری فکر می‌کنی
اونو از این‌جا ببری؟
مریت آه می‌کشه
قوطی‌ها به هم می‌خورن
اوه، چه کوفتیه؟
مریت: بابابزرگ؟
قوطی‌ها به هم می‌خورن
حالت خوبه؟
نه به‌خصوص، نه.
چون کاغذ باید بره تو شیش لعنتی.
فلز، کمپوست، پلاستیک، سوزاندنی، زباله، کاغذ.
این سخته؟
غیرممکنه؟
می‌دونی، تو میای اینجا،
غذامو می‌خوری، آبمو استفاده می‌کنی.
باشه، بخور.
ولی باورم نمی‌شه که من و تو تو یه شاخه
از ارتش بودیم.
اگه تو ارتش چیزی یاد گرفته بودی،
احترام رو یاد گرفته بودی.
فکر می‌کنی من دیوونه‌م؟
مادرت فکر می‌کنه من دیوونه‌م.
باشه! ولی تا وقتی زیر سقف منی،
کاغذ باید بره تو شیش لعنتی!
تمیزش کن!
وزوز مگس‌ها
آه می‌کشه
پلاستیک دوباره کجا می‌ره؟
صدا خوردن قاشق و چنگال
زویی: می‌دونی، من درباره ما کهنه‌سربازا خوندم که دچار PTSD می‌شیم،
ولی آفرین به بابابزرگت.
کهنه‌سربازای زیادی نیستن که سعی کنن PTSD بدن.
مطمئنی؟
فقط عصبانیه.
ولی نمی‌تونه
-منو بترسونه. -در بسته می‌شه
رادیو با صدای خفه پخش می‌شه
بابا--
مایکروویو بوق می‌زنه، وزوز می‌کنه
قوطی باز می‌شه
مایکروویو بوق می‌زنه
در مایکروویو باز می‌شه
اونجا چطوره؟
رادیو با صدای خفه پخش می‌شه
مریت: همم.
می‌تونه پیچیده باشه، سیستم زباله.
تعمیر ظرف غذای پرنده‌ها چطور پیش می‌ره؟
اوه، داره پیش می‌ره.
♪ ♪
واقعاً می‌خوای بری این یارو رو ببینی،
اون علف‌زن؟
فقط فکر کردم خوبه...
خوبه که...
نمی‌دونم، یه تغییر محیط داشته باشم.
یعنی نمی‌خوای منو ببینی.
-فقط برای امشبه. -مم.
اگه قاتل باشه چی؟
فکر نمی‌کنی وقتی تنها بودیم منو می‌کشت؟
مثلاً تو قبرستون؟
فقط برای امشبه، قول می‌دم.
فقط برای امشب.
گزارشگر: پیش‌بینی که امروز برای کوه هود داریم،
-هوا آفتابی می‌مونه... -صدا قدم‌ها
تابه صدا می‌ده
صدا تلویزیون ادامه داره
♪ ♪
صدا برخورد پرچم به میله
زویی: قرار بود بچه باشن، ولی فکر کنم
در واقع زنای بزرگسالن.
-واقعاً؟ -شوخی نمی‌کنم.
از خطشون می‌تونی بفهمی.
می‌خنده
دوقلوهای پویا.
هی، رامیرز.
گمشو، لوئیس.
مریت: چی شده؟
سبز به سبز.
سطح تهدید به کهربایی بالا رفت.
یه احمق از دسته اول گفت یه تک‌تیرانداز اونجاست.
ببین، ما چیزی ندیدیم.
مثل هیولای زیر تخت می‌مونه.
گروهبان چارلز،
شماها اونجا حالتون خوب می‌شه؟
-ببین، گروه-- -هی، اگه یه بار دیگه
اینجوری باهاش حرف بزنی، کاری می‌کنم آرزو کنی
اون تک‌تیرانداز پیدات کرده بود.
چی بهم گفتی؟
شنیدی.
بعد شیفتت بیا منو ببین، متخصص.
اووه.
خداحافظ، رامیرز.
صدای دور پره‌های هلیکوپتر
نباید این کارو می‌کردی.
اون یارو یه احمقه.
به هر حال...
خب...
پسرعموت.
آره، فکر کنم داره می‌ره فلوریدا.
باشه، فکر می‌کنی بری؟
چی، و همه اینا رو ول کنم؟
درسته.
انگار که دوباره ثبت‌نام کنی.
نمی‌دونم، شاید.
چرا دوباره ثبت‌نام کنی؟
نمی‌دونم، مریت، شاید چون یه گزینه‌ست
که واقعاً برام در دسترسه.
سنگ به زمین می‌خوره
می‌بینم که درباره مادربزرگت و بابابزرگت حرف می‌زنی،
و با خودم فکر می‌کنم، "وای، اون یه خونه داره،
"یه خانواده داره، یه...
یه زندگی پرمعنا برای برگشتن داره،" می‌دونی؟
شرط می‌بندم وقتی تستای شغلی رو می‌دی،
حتی فکر نمی‌کنی چقدر گرونن
نتیجه‌هاش، چقدر هزینه داره
که هنرمند یا روانشناس بشی.
می‌خوای هنرمند یا روانشناس بشی؟
-چون می‌تونی. -نه.
نه، نمی‌تونم، مریت، این حرفمه.
جهان صدف من نیست.
فکر می‌کنی جهان صدف منه؟
من یه زن سیاه‌پوستم تو آمریکا.
با یه خونه کنار دریاچه.
خونه کنار دریاچه مادربزرگ و بابابزرگمه.
مال من نیست.
با این حال یه خونه کنار دریاچه‌ست.
نگران نباش، هنوز هیچ‌چیز قطعی نیست.
هدفت قطعاً قطعی نیست.
اوه، خفه شو.
موسیقی با صدای خفه پخش می‌شه
♪ ♪
صحبت نامفهوم
♪ اوقات خوش ♪
♪ عاشق این صحنه‌م... ♪
♪ ♪
صدای بازی آرکید
موسیقی با صدای ضعیف ادامه داره
هی.
سلام. تو...
فکر نمی‌کردم، اوم...
می‌خوای بشینی؟
اوه، آره.
ببخشید، من قبلاً سفارش دادم.
اوم، نمی‌دونستم...
من ذاتاً بدبینم.
-منم همین‌طور. -آره.
راستش، مطمئن نبودم
که آیا زیادی خوب نیستی که واقعی باشی
چون تو کارم،
زنایی که معمولاً باهاشون حرف می‌زنم...
می‌دونی، اونا یادشونه کجا بودن
وقتی نورماندی رو فتح کردیم.
♪ ♪
تا حالا باک هانتر بازی کردی؟
نه.
صدا بازی: این یکیه، این دوتاست.
هر سه‌تاشه.
عالی زدی! رکورد جدیده!
وای، لعنتی.
اگه می‌دونستم با یه تک‌تیرانداز بازی می‌کنم،
خودمو شیک می‌کردم.
مکانیک چرخ سبک، در واقع.
اینم از اون، خدمت نظامی.
تحت تأثیرم چون، می‌دونی،
من امروز با یه زنی حرف زدم
که دکترین ترومن رو نوشته.
چطور می‌تونم با اون رقابت کنم؟ می‌خنده
چطور وارد ارتش شدی؟
بابابزرگم، در واقع.
اوه، ساکن آینده‌مون.
درسته.
۲۲ سال از ارتش بازنشسته شده.
سروان دوم.
دو دوره تو ویتنام.
افکت صدای شلیک
بهم اجازه می‌داد با مدالهاش
و نشان‌هاش بازی کنم.
منو می‌نشوند، یه داستان برام تعریف می‌کرد
درباره هر کدومشون.
همین الان داشتم درباره این حرف می‌زدم.
ولی هر چهارم جولای،
کل خانوادم می‌موندن تو خونه کنار دریاچه مادربزرگ و بابابزرگم
و می‌رفتیم تو شهر برای موسیقی تو پارک.
-آره، هر سال، معلومه. -آتش‌بازی.
و ارکستر محلی،
می‌دونی، "سرود نبرد" رو می‌نواختن.
-اگه خدمت کرده باشی-- آره. -آره.
بلند می‌شی.
یادم میاد هر سال بابابزرگم بلند می‌شد
از رو... صندلی تاشوی قدیمیش
و کلاهشو برای همه تکون می‌داد.
-خیلی باحاله. -آره.
صدا بازی: یه کلانتر جدید تو شهره.
♪ اول برای حق می‌جنگیم ♪
♪ و برای ساختن قدرت ملت ♪
-چی؟ -♪ و ارتش ♪
هر دو: ♪ به پیش می‌ره. ♪
چطور-- کی اینو بهت یاد داده؟
خانم دکترین ترومن بهت یاد داده، نه؟
نه، اون نمی‌تونه بخونه.
جدی، باید ببینیش
تو شب کارائوکه، درد داره.
ولی پدر و مادرم،
خب، ما فقط تجربه مهاجرت رو داشتیم
که توش رو آمریکایی بودن دو برابر تأکید می‌کنی، می‌دونی؟
پس هر تعطیلی رو جشن می‌گیریم،
و بابام عاشق آتش‌بازی و هات‌داگه.
پس، منظورم اینه، یه آتش‌بازی رو تو نون بذاری
-مغزشو منفجر می‌کنه. -خنده
باشه، بذار ببینم چی کار می‌تونم بکنم.
-آماده‌ای؟ -آماده‌م، بذار ببینم.
باشه، اوف، اوف، اوف.
صدا بازی: اوه، نه، فرار کرد.
-الکس: مم-هم. -یه جا رو انتخاب کن.
عینک لازم داری.
باشه، پس، پس، پس، می‌دونی، صفر...
-خب... -...گوزن.
-اوم... -من دورشون شلیک می‌کنم.
-من صلح‌طلبم... -درسته.
...پس کمکشون می‌کنم پخش بشن تا آزاد باشن.
خنده
تو خیلی بهتری تو این از من.
خب، تو-تو صلح‌طلبی.
در واقع، همین‌طورم.
خب، اوم، پس...
-نوشیدنی؟ -آره.
-شاید؟ -آره، مطمئنم آماده‌ست.
-غذا، احتمالاً نه. -باشه.
آره، شاید باید تا فردا صبر کنیم.
خنده
صحبت نامفهوم
هی، تو.
زک...
تو-تو مریت رو دیدی؟
ببخشید، دکتر کول.
♪ ♪
همیشه تو مولالا زندگی کردی؟
مولالا؟
آره.
من اینجا به دنیا اومدم و بزرگ شدم.
اوم، و بعد بابام، معلومه،
می‌خواست من کار خانوادگی رو
تو شیدی آکرز بگیرم، اوم،
ولی من یه مدت رفتم
وقتی ازدواج کردم.
وقتی تو-- چی؟
اوم، قبلاً ازدواج کرده بودم.
قبلاً ازدواج کرده بودی.
اوه.
شش سال.
شش سال ازدواج کرده بودی،
یا شش ساله طلاق گرفتی؟
در واقع، هر دو.
زمان زیادیه.
ببخشید، آ--
این-- این عصبیت می‌کنه
-که درباره گذشته حرف بزنیم؟ -چی؟ نه.
نه، من از گذشته عصبی نیستم.
من-من...
من، اوم، خب، من از تو عصبی‌م، پس...
هندیا نباید طلاق بگیرن.
قطعاً تو شرح وظایف نیست،
پس، اوم، من-- فقط-- خیلی خجالت کشیدم.
حس می‌کردم تو ازدواج شکست خوردم،
و این، اوم...
مم، این، اوم، یه قدرتی رو من داشت و، اوم...
ولی بعد، می‌دونی، من فقط--
بی‌خیال، شروع کردم درباره‌ش حرف زدن.
کمک کرد.
آره، منظورم اینه، کامل نیست.
من هنوز از ازدواجم PTSD دارم.
منظورم، خدای من، می‌تونم صداشو بشنوم...
ببخشید، این خیلی بی‌ملاحظه بود.
-اوه، نه. اشکالی نداره. -نه.
نه، دلیلی نداشت اینو بگم.
آروم باش، ارتش مالک PTSD نیست.
هرچند ما بهترینشیم.
باشه.
تو چی؟
تو-- تو داستان جنگی داری؟
آره.
آره، دارم.
اوم...
یه جورایی امشب نفر سومم.
آره، در واقع.
اوم، وقتی اونجا بودم،
اوم، افغانستان، اوم...
-در واقع،
وقتی-- وقتی برگشتم...
اوم، من...
الکس: مریت، تو...
هی، اشکالی نداره. حالت خوبه؟
-اوم... -من-من متأسفم.
ببخشید، اگه، اوم...
اشکالی نداره، اشکالی نداره.
-باید برم. -اشکالی نداره.
-اون چی بود؟ -چی چی بود؟
چرا اونو خراب کردی؟ چرا؟
زویی!
اون اولین قرارم بود از...
از چی؟
یه چیز دردناک برات اتفاق افتاده؟
از جلوی صورتم گمشو، زویی.
از جلوی صورتم گمشو!
لعنتی، مریت، هیچ‌وقت نمی‌تونی شوخی رو تحمل کنی.
خدای من.
بابابزرگ؟
-خدای من.
بابابزرگ، هی، هی.
چی؟
چی شده؟
اوم...
خدای من، داری خونریزی می‌کنی.
من خوبم.
صبر کن، مطمئنی--
-اینجا، می‌تونی بلند شی؟ -می‌تونم بلند شم.
فقط حسش نبود.
-کجا بودی؟ -بیرون بودم.
خب، اینجا می‌تونستم کمکتو داشته باشم.
-بیا. -من-من خوبم.
من خوبم.
خدا رو شکر یکی بود
که تو رو برگردونه خونه.
-هی، مامان. -هی، عزیزم.
داری چی کار می‌کنی؟
هیچی، هیچی.
فقط، اوم...
با بابابزرگ کنار دریاچه‌م.
فقط، اوم، غازا رو نگاه می‌کنم.
خب، عالیه، خوشحالم وقت داری.
پس، داشتم فکر می‌کردم مشاور املاک می‌تونه
-امروز عصر ساعت ۲ بیاد.
صدا خودکار: لطفاً پیامتون رو بذارید...
می‌دونی، وقتی همو دیدیم، مطمئن بودم
تو کار رو انجام می‌دی، مریت.
فکر کنم هیچ‌وقت برای تعجب کردن دیر نیست، هوم؟
کریس: مریت؟
-سلام؟ اونجایی؟ -آره، آره، اینجام.
باشه، عالی، پس ساعت ۲، درسته؟
ساعت ۲، اونجا می‌بیننت.
مرسی عزیزم.
ساعت ۲ می‌بیننت، خداحافظ.
روز قشنگیه.
باید قایق پانتون رو
عصر ببریم بیرون، یه کم آفتاب بگیریم.
ظرف غذای پرنده‌ها هنوز تعمیر می‌خواد.
باشه، خب، می‌تونیم بریم تو شهر
و برای ظرفای جدید خرید کنیم.
هرچی لازم دارم دارم.
شاید نو نه، ولی...
نه، اون دیوونگیه.
...قطعات.
این چیه؟
اوه-اوه.
این یه آی‌پاده، بابابزرگ، یادت میاد؟
موسیقی پخش می‌کنه.
بذار ببینمش.
یه سری موسیقی جدید برات روش گذاشتم.
بد نیست.
با این حال، من رادیوهای میدانی AN/PRC-25 رو توی زباله دیدم
که می‌تونستن موسیقی پخش کنن.
♪ اون حس عجیب که بهش تب می‌گم ♪
♪ انگار 18 سال دچارش بودم ♪
♪ فکر می‌کردم حالم خوبه، ولی بعدش اتفاق افتاد... ♪
مطمئنی در مورد قایق پانتون؟
آره، مطمئنم.
وای. بابابزرگت داره همه جا رو به هم می‌ریزه،
نه؟
هوم.
اوه.
اینا سال 2012 تاریخشون گذشته.
ولی من هنوز می‌خورمشون.
می‌دونی، بابابزرگ منم خیلی لجباز بود.
-نمی‌خواد... -نه، نه، واقعاً بود.
منظورم اینه که ما بچه‌ها رو دوست داشت،
ولی هر کاری که می‌خواستیم بکنیم "نه" بود.
"می‌خوای بری سینما؟" "نه."
"بستنی؟" "نه."
حتی کارایی که خودش می‌خواست بکنه نمی‌کرد.
یه بار من یه مجله Reader’s Digest دزدیدم
از کتابخونه، و روی جلدش یه چیزی نوشته بود مثل،
"صد تا کار باحال برای انجام با نوه‌هات،"
و من گذاشتمش توی صندوق پستمون و وانمود کردم
که به آدرس اشتباه تحویل داده شده،
و اون حقه مثل جادو جواب داد.
همون بعدازظهر بستنی خوردیم.
زویی، تو نابغه‌ای.
ممنون.
صبر کن، چرا؟
گوش کن، بابابزرگ من یه کم خنگ بود،
و اون فقط بستنی بود.
فکر نمی‌کنم این به همون شکل جواب بده.
نه، جواب می‌ده.
ما فقط...
فقط باید بستنی رو ایده خودش کنیم.
خب، می‌تونیم بعدش واقعاً بستنی بگیریم؟
چون حالا که این همه گفتیمش، من واقعاً دلم می‌خواد.
این دیگه چیه توی جهنم سبز خدا؟
دیل: عیسی مسیح.
لعنتی، امی!
چی...
-عیسی مسیح. -اوه، حالا دیگه کارت تمومه.
این نقشه‌ست.
-می‌خوای غرقش کنی.
-رفتش.
حیف باشه همچین روز قشنگی رو هدر بدیم.
برو سر جات بشین.
تو نگهبان سنگ‌ها هستی.
چارلی مایک.
خب...
نقشه‌ت چیه پس؟
-نقشه؟ -آره، تو و مامانت،
مطمئنم یه نقشه‌ای توی کاره.
اون فقط نگرانته.
دیل: آره، تو چی؟
من فقط می‌خوام تو خوشحال باشی.
در واقع می‌خواستم باهات حرف بزنم
درباره کلبه.
می‌دونی، مادربزرگت،
اون این دریاچه رو دوست داشت.
مخصوصاً توی زمستون.
فکر می‌کرد اون موقع قشنگ‌تره.
من خودم همیشه تابستونا رو ترجیح می‌دادم.
"خیلی لعنتی شرجیه"، می‌گفت.
"مگه توی ویتنام به اندازه کافی رطوبت نداشتی؟"
این تنها شوخی ویتنامش بود.
این چیزیه که حالا بهش فکر می‌کنم...
روزای گرم مثل امروز.
به همین خاطر بود که اون کوچولوی پرروت
همه تابستون‌ها رو اینجا با من می‌گذروند.
زیاد حرف نمی‌زدی، و تو...
...توی نگهبانی سنگ‌ها تیزبینی بودی.
یه همکار عالی برای ماهیگیری.
عاشقش بودم.
عاشق بودن اینجا هستم.
چرا این‌قدر مدت طولانی تو رو ندیدیم؟
مطمئن بودم حتماً پیدات می‌شد
توی روزای آخر مادربزرگت.
توی مراسم خاکسپاریش.
بهش نگو.
من... من داشتم با یه چیزایی از اونجا دست و پنجه نرم می‌کردم...
...از اونجا.
آره، بذار حدس بزنم...
استرس پس از سانحه؟
شما کهنه‌سربازای عراق و افغانستان،
می‌دونید، واقعاً کل نسل پرتوقعتون،
همه چی رو به یه چیز یا یه نفر دیگه ربط می‌دن.
می‌دونی، وقتی ما برگشتیم، استرس پس از سانحه‌ای نداشتیم
که همه چی رو بهش ربط بدیم.
هر چی می‌خوای صداش کن.
استرس نبرد، شوک انفجار، هر چی.
لعنتی، به من "هر چی" نگو، دختر جوان.
جنگای ما یکی نبودن.
توی روزنامه ارتش خوندم که مردم توی فرودگاها صف می‌کشن
و از تک‌تک شماها وقتی از خدمت برمی‌گردین
استقبال می‌کنن.
درسته؟
برات پیش اومده؟
می‌دونی چی برا من پیش اومد؟
من مجبور شدم توی فرودگاه SFO لباسمو عوض کنم
توی یه دستشویی عمومی.
و با این حال بهم تف کردن.
موهای کوتاه و کوله‌سبزم،
از اونجا فهمیدن من "قاتل بچه‌ها" هستم.
نمی‌دونستم.
هیچ‌وقت دربارش حرف نزدی.
خب، چرا باید؟
چرا باید شماها رو با اینا اذیت کنم؟
این کار یه سربازه.
ما می‌ریم و کارایی می‌کنیم که هیچ‌کس دیگه نمی‌خواد بکنه.
و تحملش می‌کنیم.
خب، من دارم تحملش می‌کنم.
باورم کن.
ما همدیگه رو داریم، می‌دونی.
ما کهنه‌سربازا.
شاید من در مورد جنگم با شماها حرف نزدم،
ولی لعنتی مطمئن باش توی VFW دربارش حرف زدم.
حتی چند بار مامانتو شبای بینگو بردم
وقتی قدش تا زانوی یه ملخ بود.
شرط می‌بندم بینگو رو خیلی جدی می‌گرفت.
چهار تا تخته رو یه‌جا بازی می‌کرد.
به ما سرمون داد می‌زد که زیاد حرف می‌زدیم.
باید اینجا می‌بودم.
باشه، اِم، چرا نمیای اینجا
و ما رو به خونه هدایت کنی؟
بله، قربان.
مرسی.
فکر می‌کردم تو فقط اون چیزای بدون گلوتن می‌خوری.
چرا، چون توی شهر زندگی می‌کنم؟
من هنوز نوه‌تم.
آره، باید بلندتر حرف بزنی، عزیزم.
این روزا همه خیلی آروم حرف می‌زنن.
عیسی.
خب، جشن چهارم جولای و نمایشگاه صنایع دستی، فرداست.
منظورت نمایشگاه آشغالهاست؟
می‌دونم اینجا همه چی که لازم داری رو داری، ولی...
فکر کردم شاید بتونیم بریم غرفه روی پردی؟
شرط می‌بندم یه سری قطعات یدکی داره که اون دانخوری پرنده‌تو درست کنه
-مال تو. -ممم، شاید.
می‌تونم صبح اولین چیز ما رو ببرم.
دارم می‌رم بخوابم.
واقعاً گرسنه نیستم.
آره، سلام، من ریچاردم، همیشه وفادار.
من توی ویتنام ستوان تفنگدار بودم.
فرمانده جوخه، نوع جنگی.
فرمانده نیروی دریایی، جراح تروما.
توی اورژانس سنت جان کار می‌کنم.
ارتش، گروهبان ستاد، OIF1.
من دو بار به عراق و یه بار به افغانستان اعزام شدم
و حالا معلمم.
دارم برمی‌گردم مدرسه، MBAمو بگیرم.
می‌دونی، ثابت کنم همه تفنگدارا خنگ نیستن.
حالا توی امور مالی کار می‌کنم، ولی ازش متنفرم.
خب، ام، سعی کردم یه چیزی که دوست دارم پیدا کنم
و معلوم شد اون استندآپ کمدیه،
پس دارم اونو امتحان می‌کنم.
"بودن توی ارتش خیلی شبیه آسیایی بودنه.
"همه‌مون یه جورایی شبیه همیم و همه فکر می‌کنن
ما تفنگداراییم."
جهان یه تصوری از ما داره
وقتی می‌گیم کهنه‌سربازیم.
سعی می‌کنم آسیب‌پذیری رو امتحان کنم و با دوستام حرف بزنم،
ولی می‌فهمم که...
نمی‌تونم بهشون در مورد کارایی که کردم بگم یا--
اه، همه این چیزای عراق و افغانستان
یه سری خاطرات قدیمی رو برام زنده کرده.
برای همین خواستم بیام اینجا و با شما به اشتراک بذارم
هر چی که می‌تونم و--
هرچند بیشتر از عراق، توی خونه دوستامو از دست دادم،
ممنون، جیمز.
-هی. -الکس: هی.
ببخشید، هنوز در مورد اتاق بهت جواب ندادم.
آره، نه، اشکالی نداره. به هر حال هنوز دو روز وقت داری.
برای اون زنگ نزدم.
فقط... فقط می‌خواستم حالتو بپرسم، سرباز،
ام، چون دیشب، اِ...
آره، اِ...
آره، من-من-من متاسفم، نمی‌دونم--
ببین، من یه آدم بخشنده و نجیبم.
پس، تو خوبی.
آره، و-و با ملاحظه.
و همین‌طور خوش‌تیپم و معمولاً مالیاتمو
به موقع می‌دم، پس...
ام، کی می‌تونم دوباره ببینمت؟
چه‌طوره توی مراسم چهارم جولای؟
می‌ری اونجا؟
آره، خب، امیدوارم.
آره، باشه، اِ، خب، اِم، مرسی که جواب دادی.
و، اِم، شب بخیر، مریت.
شب بخیر.
لعنتی... زویی، ترسوندیم.
من سایه‌تم.
بو!
دیگه کجا می‌تونستم باشم؟
♪ ♪
هی، اِم...
دفعه بعد که خواستی به بابابزرگت در مورد من بگی،
چرا به جاش در مورد نقشه‌های بزرگت براش نگی؟
اینکه چطور می‌خوای اونو از خونه‌ش،
قایقش و پرنده‌هاش دور کنی،
و بذاریش توی یه برزخ هفتادسالگی
که اونجا گیج و تنها بمیره.
ترسو.
موسیقی دیگه‌ای توی این داری؟
قربان، بله، قربان.
در حال پخش
خوبه، این یکی قشنگه.
♪ ♪
♪ یه بار خوابی دیدم که غمگینم کرد ♪
♪ غمگینم کرد ♪
♪ ♪
♪ چه‌قدر آدما می‌تونن بد باشن ♪
♪ ♪
♪ همه هر چی می‌تونن می‌قاپن ♪
♪ می‌قاپن ♪
♪ هیچ‌کس از سهم خودش راضی نیست ♪
♪ همه‌مون اینجاییم تا کی معلوم نیست ♪
♪ کی معلوم نیست ♪
♪ عشق رفته و دیگه برنمی‌گرده. ♪
اونجا رویه.
خب، منم هستم.
دیل اینه؟
-لعنتی درست حدس زدی.
حالت چطوره، روی؟
اوه، می‌دونی، نمی‌تونم شکایت کنم.
خوشحالم می‌بینمت.
آه، از وقتی آنجلا فوت کرد تو رو ندیدیم.
چطور دووم آوردی؟
اوه، خوبم.
-خوبم. -اوهوم.
ببین، روی، یه سری وسایل لازم دارم
برای یه دانخوری قدیمی که دارم.
سال‌هاست دارمش و لعنتی داره
از هم می‌پاشه.
نظرتو در مورد یه نو چی فکر می‌کنی، ها؟
خب، چی داری؟
-فکر می‌کردم نمی‌خوای-- -اوه، ساکت.
-روی: تو باید باشی-- -مریت.
مریت!
این نوه‌مه.
توی شهر زندگی می‌کنه.
باورم نمی‌شه.
وای.
آخرین بار که دیدمت، قدت این‌قدر بود،
با G.I. Joe بازی می‌کردی.
این روزا چی کار می‌کنی؟
چیز خاصی نه.
دیل: اون توی افغانستان بود.
مکانیک خودروهای سبک.
بعدشم، اونو توی یه پاسگاه چسبوندن
نزدیک مرز پاکستان
برای نگهبانی برای سربازای کوهستان دهم.
ارتش این روزا توسط یه مشت احمق اداره می‌شه.
خب، ازت برای خدمتت تشکر می‌کنم.
خوش اومدی خونه، خانم جوان.
خیلی ممنون.
این یکی چنده؟
40 دلار.
برای تو، دیل، 50.
خب، خوبه.
-می‌خریمش. -خوبه.
پول داری؟
آره، آره، آره، فکر کنم.
-خوشحالم دیدمت، روی. -خوشحالم دیدمت.
-40. -40ه.
حسابو به تو می‌چسبونه، ها؟
مگه نمی‌دونه تو بی‌پولی؟
ما برنامه امشب رو ادامه می‌دیم
با یه سلام نظامی به کهنه‌سربازای ملت‌مون.
طبق سنت‌مون، اگه خدمت کردین
یا الان در حال خدمتین، وقتی آهنگ شاخه‌تونو
شنیدین، لطفاً بلند شین و شناخته بشین.
♪ ♪
♪ همراه ما راه برو ♪
♪ آهنگ‌مونو بخون ♪
♪ با ارتش آزاد ♪
♪ شجاعا رو بشمار، حقیقی‌ها رو بشمار ♪
♪ کسایی که تا پیروزی جنگیدن ♪
♪ ما ارتشیم و به اسم‌مون افتخار می‌کنیم ♪
♪ ما ارتشیم و با افتخار اعلام می‌کنیم... ♪
♪ ♪
♪ اول برای حق می‌جنگیم ♪
♪ و برای ساختن قدرت ملت ♪
♪ و ارتش به پیش می‌ره ♪
♪ به همه کارایی که کردیم افتخار می‌کنیم ♪
♪ تا آخر نبرد می‌جنگیم ♪
♪ و ارتش به پیش می‌ره ♪
♪ پس هی، هی، هی ♪
♪ ارتش توی راهشه ♪
♪ ریتم رو بلند و قوی بشمار ♪
♪ هر جا که بریم، همیشه می‌دونی ♪
♪ که ارتش به پیش می‌ره. ♪
مریت: به نظر میاد همین‌جا خوبه، آره؟
آره، خوبه.
هی، مریت؟
هی!
چی شده، غریبه؟
هی.
به نظر میای، اِ، اِم...
سلام، اِ...
تو باید سرهنگ باشی.
ستوان سرهنگ.
بازنشسته. تو کی هستی؟
اِ، سلام، من الکسم، مدیر درجه یک،
مرکز زندگی کمکی شیدی اکرز.
چی گفتی؟ چی؟
اون یه خونه بازنشستگیه، درسته؟
من...
شماها دو تا چطور همدیگه رو می‌شناسین؟
اِ، اِ، ما-ما، اِ... توی-توی-توی...
بابابزرگ.
خائن!
♪ ♪
-لعنتی. -ببخشید، نمی‌دونستم.
معلومه که نمی‌دونستی!
هی، فکر نمی‌کنی باید یه کم بهش فضا بدی؟
چی؟
قبلاً خیلی خوب بهش فضا می‌دادی.
زویی، ولم کن.
♪ ♪
بابابزرگ!
♪ ♪
مریت: برگرد تو!
چت شده؟ وایستا!
♪ ♪
-برگرد تو، همین الان! -چرا؟
نه، نه!
مامان؟
من...
اِ...
بابابزرگ، اِ...
آره، نگران نباش. اینجاست.
اینجاست؟
توی تخته و داره استراحت می‌کنه.
اوه، خدایا شکرت!
ببخشید، باشه؟
این-- گوش کن، به من گوش کن، مامان.
اون ناراحت شد.
خیلی سریع بود، رفت--
مریت، وایستا.
نمی‌تونم.
صبح حرف می‌زنیم.
♪ ♪
هی... هی!
هی، می‌خوای اونو جواب بدی؟
من جواب می‌دم.
S-O-G، اینجا ECP1ه.
سبز به سبز، تمام.
من واقعاً می‌فهمم چرا می‌خوای دوباره نام‌نویسی کنی.
ممم؟
ولی اشتباه می‌کنی.
چرا؟
مگه تو نیستی که به ما می‌گی
سربازای طوفانی امپراتوری
که فریب استعمار مدرن رو خوردیم؟
خب، کاملاً هم غلط نیست.
در مورد این که ممکنه، اِ، نمی‌دونم، بمیری چی؟
خب، اون موقع امیدوارم توی یه شعله افتخار بمیرم.
اوه، گور بابات.
اوف!
کلمات کوچیک از دختر دانشگاهی.
باشه، من یه سوال برات دارم پس.
فکر می‌کنی ما می‌تونستیم...
توی خونه دوست باشیم؟
خونه برای تو حتی کجاست؟
هیچ‌وقت دربارش حرف نمی‌زنی.
فقط جوابمو بده.
فکر می‌کنی ما می‌تونستیم دوست باشیم؟
معلومه که می‌تونستیم.
باشه، پس چطور کار می‌کرد، مثلاً،
واقعاً، چطور کار می‌کرد؟
مثلاً، آیا سالی یه بار همدیگه رو می‌دیدیم
و بعد، مثلاً، زنگای اتفاقی، و، نمی‌دونم،
آخرش فقط پستای فیسبوک همدیگه رو لایک می‌کردیم و اینجور چیزا؟
منظورم اینه، آره، چرا... چرا نه؟
ما می‌تونیم-- هر کاری که بخوایم می‌تونیم بکنیم.
دوستی‌ها تغییر می‌کنن.
چرا نمی‌گی این از کجا اومده؟
من فقط دارم واقع‌بین می‌شم.
فکر نمی‌کنم بتونی خودتو توضیح بدی،
حتی اگه بخوای.
من داشتم خودمو توضیح می‌دادم.
بهت گفتم، این--
همه یه خونه شاد لعنتی برای برگشتن ندارن،
مریت.
اینا بهونه‌ست، زویی.
باید صادق باشی.
صادق در مورد چی؟
اینکه-اینکه می‌ترسی!
تو از چیزی که بعداً میاد می‌ترسی.
می‌خوای بدونی غذاهات از کجا میاد،
می‌خوای هر روز بهت بگن چی کار کنی.
باشه... فکر می‌کنی من می‌ترسم؟
فکر می‌کنم وحشت‌زده‌ای.
داری چی کار می‌کنی؟
-داری کجا می‌ری؟ -به تو چه؟
♪ ♪
زویی.
چی؟ وایستا!
زویی!
مامان راست می‌گفت، تو زیادی بهشون غذا می‌دی.
تو، مامانت، مریت،
همتون انگار خیلی می‌دونید چی برای من بهتره.
به نظر بزرگ میان.
گنده‌ان.
خوبه که تو و مامانت اینجایید، عزیزم.
بابا، مامان اینجا نیست.
من و مامانت،
به مدت 22 سال،
هر جا ارتش منو فرستاد رفتیم.
و بعد اینجا رو خریدیم.
با هم.
مامانت می‌خواست اینجا توی خانواده بمونه.
بهت گفتم...
نمی‌خوام ناامیدش کنم.
تا وقتی نفس می‌کشم، همین‌جا می‌مونم.
-مامان... -می‌دونی، وقتی بیمارستان
بهم زنگ زد برای تأیید داروی جدید
برای بابابزرگت، ازشون تشکر کردم.
بهشون گفتم خیلی خوشحالم
که تو اونجا به‌عنوان وکیل بودی.
و بعد وقتی بهم گفتن تو اونجا بودی
چون بابابزرگت دوباره زمین خورده
و من گفتم، "اوه، می‌دونم، نه، مریت بهم گفته."
مامان...
بهم دروغ گفتی.
بابابزرگت نمی‌تونه تنها زندگی کنه.
دوستت دارم، مریت،
ولی یه آشوب به پا کردی.
♪ ♪
چت شده؟
وایستا!
حالا، برگرد تو.
♪ ♪
می‌خوای هر دومونو اینجا لعنتی بکشی؟
-حالا برگرد تو. -نه!
اینو تموم کن، چرا داری طوری رفتار می‌کنی
که انگار زندگیت هیچ معنایی نداره؟
نداره، هیچ‌کدوم اینا معنایی ندارن.
-داره، وایستا. -چرا؟
چون دوستت دارم و بهت اهمیت می‌دم.
زویی، تو خیلی بزرگی
و کل زندگیت جلوی روته
و حتی نمی‌بینیش.
چه زندگی‌ای؟
ما درستش می‌کنیم.
باشه؟
بعد از ارتش.
ما یه راهی پیدا می‌کنیم.
قسم می‌خورم.
زویی!
قسم خوردی.
مگه این چیزی که گفتی نیست؟
من و تو؟ منو داری؟
من به‌خاطر تو دوباره نام‌نویسی نکردم.
♪ ♪
باورم به تو بود.
می‌دونم.
می‌دونم، متاسفم.
متاسفم که متقاعدت کردم دوباره نام‌نویسی نکنی.
متاسفم که ندیدم حالت چقدر بد بود.
و خیلی متاسفم،
خیلی متاسفم که جواب ندادم.
♪ ♪
از طرف رئیس‌جمهور ایالات متحده،
ارتش ایالات متحده، و یه ملت سپاسگزار،
لطفاً این پرچم رو به‌عنوان نمادی
از قدردانی‌مون برای خدمت شرافتمندانه و وفادارانه
عزیزتون بپذیرید.
از خودم-- از خودم متنفرم.
از خودم به‌خاطرش متنفرم.
تو، اِ--
بگو.
اگه من نبودم تو هنوز زنده بودی.
نمی‌تونی به کسی بگی.
می‌دونم، و این منو داره می‌شکنه، زویی.
بدتر از چیزی که قبلاً شکستم داره منو می‌شکنه،
باید بگم.
اگه بهشون بگی،
منو برای همیشه از دست می‌دی.
و من هیچ‌وقت، هیچ‌وقت نمی‌بخشمت.
♪ ♪
نه...
ولی زویی می‌بخشید.
♪ ♪
ها.
مامان!
صبر کن، نمی‌تونی اینا رو امضا کنی.
مریت، داری چی کار می‌کنی؟
متاسفم، می‌تونم-- باید جلوتو بگیرم.
-سلام. -سلام.
می‌تونم یه لحظه باهات حرف بزنم؟
-اِم، آره. -فقط اونجا... اونجا.
-فقط... -قول می‌دم توضیح بدم.
توضیح می‌دم، فقط لطفاً اینا رو امضا نکن.
-هی. پس، ببخشید. این... -چی؟
ببین، می‌دونم، می‌دونم، من قراره...
اِم...
-متاسفم. -چی؟
برای همه‌چیز متاسفم
-توی بار. -توی بار؟
متاسفم برای پارک، من-من نمی‌دونستم.
اوه، اشکالی نداره، من...
باید بهش می‌گفتم.
ولی ممنون و...
الان دارم با یه عالمه چیز دست و پنجه نرم می‌کنم.
و، اِم، قراره از پسش بربیام.
-آره. -پس...
شانس دوباره؟
داری احمق‌بازی درمیاری.
باشه؟
م-مامانت داره بهمون نگاه می‌کنه.
-مریت: آره، داره. -الکس: آره.
باشه، باشه، من قراره...
-آره. -آره، باشه.
باشه، باشه، مامان، گوش کن. اِم...
آره. اینا رو امضا نکن.
باید از لاک‌تایت استفاده می‌کردی، چسب خیلی بهتریه.
استفاده می‌کردم، بابابزرگ، اگه تو اونو
توی یه جای معمولی نگه می‌داشتی.
خبر رو بهش بگو.
نمی‌ری شیدی اکرز.
لعنتی معلومه.
دوست دارم اینجا بمونم.
کجا؟
اینجا. با تو.
می‌تونم دور خونه کمکت کنم،
چیزا رو درست کنم، ببرمت جاها.
یه نظم‌دهنده برای چسب‌هات برات درست کنم.
باید با آب‌گرم‌کن شروع کنی.
اگه قراره اون دوشای طولانی لعنتی رو بگیری،
باید عالی باشه.
باشه.
مطمئنی در مورد این؟
مطمئنم.
-باشه، آره. -اوه!
باید برم، اِم،
یه عالمه چیز دارم که به هر دوتون بگم،
ولی الان باید برم.
هر چه زودتر که بتونم برمی‌گردم.
این لعنتی داره کجا می‌ره؟
-نمی‌دونم.
♪ و اون موقع‌ست که به من اونجا نیاز داری ♪
♪ با تو همیشه شریک می‌شم ♪
♪ چون وقتی خورشید-- ♪
-نه! لعنتی!
اگه این یه بار دیگه خراب شه خودمو می‌کشم.
این کارو نکن، بدون تو چی کار کنم؟
خب، می‌دونی، فکر کنم خودت یه چتر می‌گیری.
-بیا، عجله کن. -گرفتمش، گرفتمش-- آماده‌ای؟
♪ وقتی خورشید می‌درخشه، ما با هم می‌درخشیم ♪
♪ بهت گفتم برای همیشه اینجام ♪
-♪ گفتم همیشه-- ♪
بذار ببینمش، فقط بده به من.
بیا.
♪ گفتم همیشه دوستت می‌مونم ♪
♪ قسم خوردم، تا آخرش بهش پایبندم ♪
♪ حالا که بیشتر از همیشه بارون میاد ♪
♪ بهت گفتم هنوز همدیگه رو داریم ♪
♪ می‌تونی زیر چتر من وایستی ♪
♪ اِلا، اِلا، اِی، اِی، اِی ♪
♪ زیر چتر من ♪
♪ اِلا، اِلا، اِی، اِی، اِی ♪
زیر چتر من.
ما حدود چهار سال برگشته بودیم خونه.
-اون مثل باحال‌ترین آدم دنیا بود...
...و آخرین کسی که فکرشو می‌کردی که...
تعجب کردم که دیدمت.
هیچ‌وقت برای تعجب دیر نیست.
می‌بینیم.
ببخشید، جیمز.
اشکالی نداره. می‌خوای...
آماده‌ای؟
اسمم مریته.
هشت سال توی ارتش خدمت کردم.
63 براوو، مکانیک چرخ‌سبک.
سال 2016 به افغانستان اعزام شدم.
و اینکه چرا اینجام...
یه حادثه نیست.
♪ ♪
یه آدمه.
♪ ♪
اسمش زویی بود.
♪ من زندگیمو زندگی کردم ♪
♪ با طلوع آفتاب بیدار شدم ♪
♪ روی این خونه کار کردم تا خونه‌م بشه ♪
یه جور حفاظت وحشیانه،
گرچه واقعاً هیچ کاری نمی‌کنه،
ولی از درون بهم حس آرامش بیشتری می‌ده.
-برای کشورت خدمت کردی؟ -راجر، واقعاً افتخار می‌کنم.
MoviePovie.Com