- دکتر پرینس، دکتر پرینس، فکر کنم چیزی پیدا کردم!
- خیلی خب. مووی پووی
بیا یه نگاه بندازیم.
- قطعاً یه جور فلزه.
- اینجا چی داری؟
آره، قطعاً بیشتر زنگ زده.
به نظر میاد یه جور چرخ‌دنده باشه.
فکر کنم یه قسمت از فلای‌ویل رو کشف کردی
یه ماشین اسپرت فرانسوی دهه ۱۹۷۰.
هی، این کار زمان می‌بره.
همه شنیدین؟
از من انتظار نداشته باشین روز اول سنگ روزتا رو پیدا کنم.
روز دوم، شاید.
خیلی خب، بیاین یه استراحت ناهار کنیم، ها؟
آرچی باید یه دقیقه دیگه با چند تا پیتزا برگرده.
- مرد پیتزاهه اومد.
- هی!
- درسته.
رئیس بزرگ درست پشت سرم بود و داشت از تپه می‌اومد بالا.
- اوه، خدای من.
چی می‌خواد؟
- نمی‌دونیم.
چیز خوبی نیست.
- آقای کالینز،
این بازدید خوشایند رو مدیون چی هستیم؟
- بعضی از همکارام تو هیئت مدیره
درباره کارتون خیلی نگرانن.
مجوز اولیه‌تون برای اکتشاف توی دریا بود،
و شما مدام دارین به سمت خشکی می‌رین.
- ما الگوهای فرسایش رو کنار ساحل اینجا کشف کردیم
که نشون می‌ده این منطقه یه زمانی زیر آب بوده،
یا حداقل خیلی به اقیانوس نزدیک‌تر بوده.
هفته گذشته توی حفاری زیر آبمون،
یه قسمت از یه سازه رو پیدا کردیم.
- چه نوع سازه‌ای؟
- یه سازه قدیمی، آقای کالینز،
که توسط یه تمدن خیلی قدیمی ساخته شده،
که قدمتش به بیشتر از ۱۰ هزار سال برمی‌گرده.
حالا، نمی‌دونم نظر شما چیه،
ولی فکر می‌کنم این باید
برای مالکای زمین‌تون یه ارزشی داشته باشه.
- خب، قطعاً، اگه شما موفق بشین.
اگه اشتباه کنین، فقط دارین به اموال ما آسیب می‌زنید
و ممکنه جاذبه‌های توریستیمون رو خراب کنید.
- ببینید، آقای کالینز، من فقط چند هفته وقت می‌خوام.
اگه چیزی پیدا نکنم، جمعش می‌کنیم.
در همین حال، برای اینکه خیالتون رو راحت کنم،
بیشتر از این خوشحال می‌شم که یه کمک دیگه
به اون بنیاد شما بکنم.
- عالیه.
ازش قدردانی می‌کنم.
براتون آرزوی موفقیت می‌کنم، دکتر پرینس.
- هی، یه کم برات نگه داشتم، رئیس بزرگ.
- مرسی.
- چی می‌خواست؟
- تو فکر می‌کنی چی؟
- پول رشوه.
- آره.
- به کارائیب خوش اومدی.
- هی مرد، باید زود بریم خونه.
- فقط یه کم دیگه.
الان وقتشه که بگیرنشون.
یه چیز بزرگ.
- اوه، این خیلی داره می‌کشه.
- یه توره.
- اون چیه؟
بیا.
بیا اینجا.
اینو می‌بینی؟
- این از یه مارلین بهتره.
قایق رو روشن کن.
- فردي. - سلام، اریک.
اونجا ساعت چنده؟ اینجا نزدیک نیمه‌شبه.
- اوه، ببخشید. - نه، نه، مشکلی نیست.
به هر حال تا دیروقت داشتم کار می‌کردم.
اوضاع چطوره؟ - خوبه.
ما نزدیکیم، ولی دوباره داریم از طرف مالکای زمین تحت فشار قرار می‌گیریم.
- چقدر لازم داری؟
- ۱۰ هزار باید از شرشون خلاصم کنه.
- خب، من قول دادم هر چی تو بذاری، دلار به دلار باهات شریک شم،
هر چی که بذاری.
من به قِلم پایبندم.
- مرسی.
خیلی خب، من بر اساس
ستون‌هایی که زیر آب پیدا کردیم، نقشه‌ش رو کشیدم، فردي.
یه سازه عظیمه، یه معبد.
انتظار دارم که یه کلیسا روش ساخته باشن،
درست مثل سایت‌هایی که توی ترکیه پیدا کردیم.
- خب، نوشته‌هایی که توی اون سنگ زیر آب پیدا کردی
با اونایی که توی عراق پیدا کردیم مطابقت داره.
شبیه اوناییه که
توی ویسکانسین و غارهای ایسلند پیدا کردیم.
حالا، طبق گفته دکتر رایس، دقیق نیست،
ولی به اندازه کافی نزدیکه که نکته رو برسونه.
- لعنتی، فردي، ما...
ما خیلی نزدیکیم.
- آره، می‌دونم.
چه حیف که هنری اینجا نیست که اینو ببینه.
- آره.
- خیلی خب، من پول رو اولین چیزی که
صبح بشه برات می‌فرستم.
حالا، اونجا آروم باش.
می‌دونم زندگی جزیره‌ای می‌تونه سخت باشه
با اون همه ساحل و پینا کولادا.
- اوه نه، прави.
یه سری مزایا داره.
چرا خودت نمیای اینجا و خودت نمی‌بینی، رفیق؟
- خب، برام یه چیز ملموس پیدا کن.
با پرواز بعدی میام.
- باشه.
حتماً.
چی به گا رفت؟
آرچ.
- صبح بخیر، رئیس بزرگ.
دیشب با اسکاچ حسابی خوش گذروندی؟
- نه.
روم بود.
- ساعت ۱۰:۳۰، وقت رفتن به محل حفاریه.
ولی اول، آقای تیلور یه حرفی باهات داره.
- آقای تیلور؟
چی می‌خواد؟
- یه لطفی.
توی رستوران منتظرته.
- اوه، باشه.
فقط بهش بگو یه دقیقه دیگه میام.
باید دندونامو مسواک بزنم، زندگیمو دوباره فکر کنم، از این جور چیزا.
- آروم باش، آروم باش.
درستش کن.
- من یه موقعیت دارم و می‌ترسم تو تنها کسی باشی تو جزیره که بتونه کمکم کنه.
- آره؟
اگه بتونم خوشحال می‌شم کمک کنم.
چی داری؟
- دو روز پیش، یه زن اروپایی اومد
به مغازم و می‌خواست یه سری چیز بفروشه.
من می‌تونم بر اساس جواهرات و وزن ارزش‌گذاریشون کنم،
ولی شک دارم که ممکنه از نظر تاریخی مهم‌تر باشه
و ارزش خیلی بیشتری داشته باشه. - هوم.
- بیا یه نگاه بندازیم.
- این اون چیزیه که آورد.
- وای!
- می‌دونی اینا چی‌ان؟
- اینا سکه‌های طلای اسپانیایی‌ان
از قرن هفدهم و در شرایط عالی.
من این قطعه رو تقریباً همون دوره می‌دونم.
ببین.
من هیچ‌وقت چیزی
از این دوره با این شرایط خوب ندیدم قبل از این.
این زن، آیا اون
یه گنج دفن‌شده پیدا کرده یا یه کشتی غرق‌شده یا چیزی؟
- نمی‌دونم.
اون خیلی مرموزه.
- آقای تیلور، تو می‌خوای
این چیزا رو از این زن بخری؟
- قصد دارم.
- باشه...
بی‌احترامی نباشه، آقا.
این قطعات باید تو موزه باشن.
منظورم اینه، اونا از نظر تاریخی خیلی خیلی ارزشمندترن
تا فقط وزن طلاشون،
از نظر تاریخی می‌گم.
- مرسی.
- یه لطفی بهم کن،
دفعه بعد که این زن مرموز رو دیدی،
می‌تونی بهش بگی که دوست دارم باهاش ملاقات کنم؟
براش شام می‌گیرم.
واقعاً دوست دارم بدونم آیا قطعات دیگه‌ای داره
و شاید از کجا اونا رو آورده.
- البته.
از گذروندن وقت باهاش اذیت نمی‌شی.
اون خیلی خوش‌چهره‌ست.
- حتی اگه یه هیولا هم بود،
باز هم یه ناهار یا شام باهاش می‌خواستم.
می‌تونی اینو برام جور کنی، رفیق؟
- درخواستت رو بهش می‌گم.
- ما امروز قطعاً چیزی پیدا کردیم، دکتر.
- آره؟
- آره. - خوبه.
چیه؟
- بقایای انسانی تو یه جور تابوت سنگی.
- کرت، یه تابوت سنگی؟
خیلی خب، بیاین بریم ببینیم واقعاً چیه.
لعنتی باشم.
اوه...
کار خوب، تیم.
کی اینو پیدا کرد؟
- من.
- کار عالی.
درباره روز دوم چی گفتم، ها؟
فقط باید ببینم این یارو از چه زمانیه.
- به نظر میاد مومیایی شده باشه.
- آره.
چشم خوبی داری.
موافقم.
دقیقاً یه رسم رایج نیست
بین مهاجرای انگلیسی قرن هفدهم.
تو چی هستی؟
ایناهاش. - اون چیه؟
- یه بت از یه خدای باستانی کافره.
ما اینا رو قبلاً تو آسیا، اروپا، خاورمیانه دیدیم،
ولی هیچ‌وقت، هیچ‌وقت نزدیک این بخش از جهان نه.
- ترسناک به نظر میاد. چه خداییه؟
- اون داگون می‌شه، یه خدای باستانی دریا
که توی اساطیر سومری خیلی رایجه.
- این یعنی من نمره A می‌گیرم؟
- اوه، شماها،
همتون بعد از این تو لیست رئیس می‌رین.
آرچی،
من به ماشین‌آلات سنگین نیاز دارم.
به بولدوزرها نیاز دارم.
داری می‌نویسی؟
- آره.
- لودرهای اسکید-استیر.
به بیل‌مکانیکی نیاز دارم.
همه‌چیز. ما باید بکنیم.
باید ۵۰ فوت تو زمین بکنیم
و باید همین الان این کارو بکنیم.
به قایق‌ها نیاز داریم.
به زیردریایی‌ها دوباره نیاز داریم. حالا که می‌دونیم من درست گفتم،
باید برگردیم تو اون آب، آرچی.
باید برگردیم اونجا. باید به کاوش ادامه بدیم.
- گرون تموم می‌شه.
- آرچی، هزینه مهم نیست.
این، این یکی از بزرگ‌ترین اکتشافاته
تو باستان‌شناسی از زمان گنج لعنتی توت‌عنخ‌آمون.
اون یارو رو می‌شناسی؟
اوه!
- صبر کن، یه لحظه.
صاحب‌خونه چی؟
- بذار من باهاش کنار بیام. تو...
من فقط می‌خوام تو روی جمع کردن نیرو تمرکز کنی،
تجهیزات رو جور کنی، پیتزاها رو بیاری، همه‌چیز.
و مثل دیروز برام جورش کن.
اوه، می‌تونیم معروف بشیم!
تو، تو، آرچی.
تو قراره معروف شی.
- نمی‌دونم منظورت چیه، ولی بهت باور دارم.
- می‌خوام بهت بگم آرچی،
کل جامعه علمی، اونا همیشه بهم می‌خندیدن.
اون گنده‌لاتای دانشگاهی جریان اصلی اشتباه می‌کردن، آرچی.
و من، ما، ما درست می‌گفتیم.
و حالا، حالا ممکنه بالاخره مدرکش رو داشته باشم.
- صبر کن، معروف؟
اگه معروف شم، یعنی می‌تونم حقوقم رو زیاد کنم؟
- آرچی، البته.
نمی‌فهمی؟
هر چی بخوای.
فقط اون تجهیزات رو برام جور کن، باشه؟
- دارم روش کار می‌کنم، رئیس.
معروف.
واقعاً؟
- من وسایلت رو بردم پیش یه کارشناس محلی
تا ارزششون رو مشخص کنه.
اون دوست داره باهات ملاقات کنه.
- برای چی؟
- فقط برای اینکه درباره وسایلی که برام آوردی حرف بزنه.
اون استاد باستان‌شناسیه.
- توی یه دانشگاه محلی؟
- نه، اون از ایالات متحده‌ست.
فکر کنم مدرسش توی ماساچوستسه.
- تو این جزیره چه کار داره؟
- داره یه حفاری انجام می‌ده.
ادعا می‌کنه یه معبد باستانی نزدیک ساحل پیدا کرده.
- هوم، چقدر جالب.
این مرد رو کجا می‌تونم پیدا کنم؟
- اون تو هتل صورتی توی خلیج اقامت داره.
دکتر اریک پرینس.
- اون اسم،
برام آشناست.
- به نظر میاد خیلی معروف باشه.
اینجاییم.
فقط اینجا، اینجا و اینجا امضا کن،
و من می‌تونم پول رو منتقل کنم.
- مرسی.
- عالیه.
- این نقاشی برای فروشه؟
می‌گم، خیلی خوشم اومده ازش.
- برای تو؟
لطفاً، به‌عنوان یه هدیه قبولش کن.
من بسته‌بندیش می‌کنم و برات می‌فرستم.
- مرسی.
- آره، مرسی.
- سلام، من اومدم با یه نفر ملاقات کنم، یه خانم بی.
- اون قبلاً رسیده.
از این طرف.
- دکتر پرینس.
- خانم بی.
- لطفاً، منو آرورا صدا کن، دکتر.
- اریک.
خب، اون قطعاتی که فروختی،
منظورم اینه، فوق‌العاده بودن.
چطور به دستشون آوردی، اگه اشکالی نداره بپرسم؟
- خب، پدرم یه کلکسیونر بود.
می‌ترسم حس خاصی
به آشغالای قدیمیش نداشته باشم.
- آشغال؟
وای!
طلای اسپانیایی قرن هفدهم، به اون نمی‌گم آشغال.
نصفش انتظار داشتم بهم بگی
که به چند تا کشتی غرق‌شده
از آرمدای اسپانیا برخورد کردی.
- متأسفم که ناامیدت کردم، ولی اینقدر هیجان‌انگیز نیست.
- خب، تو حسابی تو این جزیره کوچیک جنجال به پا کردی.
- چرا؟
- زیبا، مرموز،
زن ثروتمندی پیداش می‌شه و ملک می‌خره، بدون هیچ پیش‌زمینه‌ای.
می‌دونی، مردم ممکنه شروع کنن به فکر کردن
که تو یه جور مجرمی.
- و تو چی فکر می‌کنی، دکتر پرینس؟
به نظرت من شبیه یه مجرمم؟
- خب، من قاضی افتضاحی برای شخصیت آدما هستم، پس شاید.
- هوم.
خب، خیلیا به نظرشون میاد
که تو هم یه مجرمی.
- می‌بینم که منو گوگل کردی.
- شکارچی گنج، دزد قبر.
- آره.
می‌گم مورد علاقه شخصیم
شبه‌ دانشمند کلاهبرداره.
- خب، خوشبختانه برای تو،
من قاضی خیلی خوبی برای شخصیت آدما هستم
و فکر نمی‌کنم تو آدم بدی باشی، اریک.
- آره؟
- مرسی. - نگفتم تو یه
آدم خوبم هستی.
- خب، شاید من فقط یه چیزی بین این دو باشم.
- دقیقاً.
- خب، امیدوارم به غذای دریایی حساسیت نداشته باشی.
- قطعاً نه.
- پس بهش گفتم، "می‌خوای لوله‌ها رو درست کنی یا نه؟"
و اون گفت، "خب، من یه لوله‌کش جنتلمنم."
و منم گفتم، "لوله‌کش جنتلمن چیه؟"
- بدون ترک؟ - آره.
- خب، بیشتر درباره شکار گنجت بهم بگو.
- خب، این یه گنج واقعی نیست.
خیلی بیشتر از اونه.
فکر کنم می‌تونی بهش بگی گنج دانش.
- ادامه بده.
- تو این جزیره،
ما اخیراً یه معبد پیدا کردیم،
معبدی که متعلق به خدای باستانی داگونه.
این یه بخش از اساطیره که فکر می‌کردن
محدود به جاهایی توی خاورمیانه‌ست.
- چطور می‌تونی مطمئن باشی؟
- ما شواهد قانع‌کننده‌ای پیدا کردیم.
دارم درباره دست‌نوشته‌ها، آثار باستانی حرف می‌زنم.
منظورم اینه، همین امروز ما یه سردابه پیدا کردیم.
یه سردابه واقعاً قدیمی، داخلش یه بت سنگی پیدا کردیم.
- حتماً خیلی می‌ارزه.
- چیزی که واقعاً، واقعاً مهمه،
منظورم اینه، این می‌تونه همه نظریه‌هام رو اثبات کنه.
خیلی باارزش‌تر از فقط پوله.
- خب، باید فکر کنم تو داری
خدمت بزرگی به بشریت می‌کنی.
به هر حال، تو داری کشف می‌کنی و به اشتراک می‌ذاری
گنج‌ها و حکمت قدیمی‌ها رو.
- آره، این...
دقیقاً.
مرسی.
مطمئنی که ما قبلاً همدیگه رو ملاقات نکردیم؟
- فکر نمی‌کنم.
- فقط تو خیلی برام آشنا به نظر میای.
- شاید منو یاد کسی از گذشته‌ت می‌ندازم.
- نه، نه.
من قطعاً هیچ‌وقت کسی مثل تو رو ملاقات نکردم قبل از این.
- این عزریه.
اون امروز قراره شما رو ببره بیرون.
- هی، مرسی که ما رو می‌بره بیرون، رفیق.
- تشکر لازم نیست، مرد، با توجه به اینکه شما
بهم پول می‌دین.
- کرت، چطوری، رفیق؟
آماده اولین غواصیت هستی؟
- یه کم عصبی‌ام.
- نباش.
وقتی برسیم اون پایین،
کاملاً طبیعی به نظر میاد.
- باشه. - جلو برو زکی.
باشه، مرد، بریم.
- اون نقطه رو می‌شناسی؟
- هی، مرد، آره، من اون نقطه رو می‌شناسم.
- ما رو تا جایی که می‌تونی نزدیک ببر.
- مرد، نمی‌تونم خیلی نزدیک اون سنگ‌های شکسته برم.
قایقم رو نابود می‌کنن.
- فهمیدم.
- قایق آماده‌ست.
خوبی؟
- بریم.
- شیرین‌ترین؟ - شیرینی.
- شراب شیرین.
- به‌خصوص وقتی اون یاروی بزرگ ژاپنی
اون بیرون داره می‌لرزه، پسر؟
- اوه، خدایا.
- اون چی به گا بود؟
- خوبی، رئیس بزرگ؟
- کرت کجاست؟
- صبر کن، پس چی شد؟
- گفتنش دیوونگی به نظر میاد ولی...
شبیه یه-
- پری دریایی بود.
یه پری دریایی بود.
- احتمالاً یه دلفین بوده.
- دلفین‌ها موهای قرمز لعنتی ندارن.
دلفین یا گاو دریایی نبود.
پروفسور، تو دیدیش؟
- هر چی که بود،
قطعاً چیزی بود که من قبلاً هیچ‌وقت ندیدم.
باید فوراً یه نگاه به چیزی که اینجاست بندازیم.
- خیلی خب، کارت SD بارگذاری شد.
بیا یه نگاه بندازیم.
- اونجا!
- همون‌طور که گفتم، یه پری دریایی لعنتی.
می‌دونم چی دیدم، بچه‌ها.
- باید بگم، رئیس بزرگ،
اون واقعاً شبیه یه پری دریاییه.
- آره، می‌دونم چطوری به نظر میاد، آرچی.
لعنتی.
من همین الانشم با جامعه علمی
رو لبه تیغم.
این کمکی نمی‌کنه.
- اون جونمون رو نجات داد.
- خب، این واقعاً یه داستان عجیبیه، اریک.
می‌گم، فکر نمی‌کنم تا حالا متهم شده باشم
به اینکه پری دریایی باشم.
- نه، من...
من تو رو متهم نمی‌کنم.
فقط یه شباهت بود، یه عکس بود.
فقط یه کم عجیب بود.
فکر کردم بپرسم آیا تو یه پری دریایی لعنتی هستی.
- خب، من فقط تعجب کردم که یه مرد علمی
حتی به وجود پری‌های دریایی فکر کنه.
- ببین، من به پری‌های دریایی باور ندارم.
من به پری‌های دریایی باور ندارم، البته.
فقط، من چیزی دیدم که نمی‌تونستم توضیحش بدم
و یه جورایی می‌دونم که
خیلی از افسانه‌ها ریشه تو واقعیت دارن.
الان دارم لعنتی دیوونه به نظر میام، نه؟
دیوونه به نظر میام.
- فکر کنم باید خوشحال باشم.
پری‌های دریایی موجودات زیبایی هستن،
حداقل طبق افسانه‌ها.
- در واقع، طبق افسانه‌ها، اونا همچنین
مردای بی‌خبر رو به سمت مرگشون می‌برن.
- خوشحال بودم، ولی شاید باید توهین بشم.
- نه، نه، شوخی کردم، باشه؟
مثل یه احمق بزرگ به نظر میام-
- اریک، اریک، دارم اذیتت می‌کنم.
در واقع فکر می‌کنم خیلی جذابه.
چرا امشب نمیای خونه من؟
به سرآشپز می‌گم برامون شام درست کنه.
- به نظر خوب میاد.
پس هنوز می‌خوای با من بگردی
بعد از اینکه بهت گفتم پری دریایی؟
- آره.
خیلی زیاد.
- پس اگه الان آب رو بهت بپاشم،
به پری دریایی تبدیل نمی‌شی؟
- امتحان کن، امتحان کن!
- بیا، مثل فیلم تام هنکسه.
- هی، کجا بودی؟
- داشتم این قضیه پری دریایی رو چک می‌کردم.
- باشه، شانسی داشتی باهاش؟
- نه.
- خب، ما اینجا مشکلات خیلی بزرگ‌تری داریم.
- چی؟
- دکتر پرینس.
- آقای کالینز.
- متأسفانه، هیئت مدیره تصمیم گرفته
مجوزتون رو لغو کنه.
- چی؟
چرا؟
- خطر زیاد
برای سایت‌های تاریخی.
- پس، آقای کالینز، داری بهم می‌گی
که کمک مالی سخاوتمندانه‌مون
هیچ کاری برای تغییر نظرشون نکرد؟
- خطر از فوایدش بیشتره.
حتی فواید مالی.
- لطفاً، آقا، فقط دوباره فکر کنید.
برگردین پیششون.
اگه پول بیشتری لازم دارن-
- می‌ترسم تصمیم نهایی و خوب فکر شده باشه.
تا آخر امروز وقت داری
تجهیزات و آدمات رو جمع کنی.
- تو واقعاً یه تکه آشغالی، می‌دونی؟
- اینجا کارمون تمومه.
- لعنتی!
- واقعاً کار زیادی برای رفع شک‌هات نمی‌کنم، نه؟
- تو، واقعاً نمی‌کنی.
- بیا، با من بیا.
این منظره رو دیدم و فوراً عاشق اینجا شدم
با این مکان.
می‌دونستم باید داشته باشمش.
می‌دونی، من در واقع نزدیک ساحل بزرگ شدم.
پدرم روی آب کار می‌کرد،
پس دریا، خب، تو خونمه.
- دریا تو خونته، ها؟
- آره.
- باید بگم واقعاً داری به توهماتم کمک نمی‌کنی.
- دارم جزئیات گذشته‌م رو باهات به اشتراک می‌ذارم، اریک،
که برای من خیلی نادره.
- واقعاً؟ - آره.
- خب، در اون صورت، من سپاسگزارم.
احساس خیلی خاصی می‌کنم.
- باید هم بکنی.
اوه، امیدوارم گرسنه باشی.
و سوشی دوست داری؟
- آره، اوه آره.
آره، آره به هر دو.
- با من بیا.
- اوه، وای، چه چیدمان قشنگی اینجا داری.
- هیچ هزینه‌ای رو کم نکردم.
- چطور توی این جزیره یه سرآشپز سوشی پیدا کردی؟
- آه، خودم بهش یاد دادم.
- پس تو هم یه سرآشپز سوشی هستی؟
جزئیات دیگه‌ای از گذشته‌ت هست که بخوای باهام به اشتراک بذاری؟
- من در واقع یه مدت تو ژاپن زندگی کردم.
جزیره‌ها رو دوست دارم.
- پس...
وای، لامونتراشه گرند کرو ۲۰۰۱.
وای.
من هیچ‌وقت یه دونه از اینا رو از نزدیک ندیدم،
چه برسه به اینکه مزه‌ش کنم.
- به نظر میاد شراب رو خوب می‌شناسی، دکتر پرینس.
پس تو هم بافرهنگی؟
بهم بگو، اریک،
مردی مثل تو چطور،
موفق، خوش‌تیپ، باهوش، ماجراجو،
می‌تونه مجرد بمونه؟
- اینو طوری می‌گی که انگار یه دستاورده.
- یه جورایی هست.
مردای مثل تو معمولاً زود قاپیده می‌شن.
- خب، من تقریباً ۱۰ سال تو یه رابطه طولانی بودم.
- چی شد؟
- من.
با وجود ارزیابی تو،
من خیلی از کامل بودن فاصله دارم.
فکر کنم می‌تونی بگی
که کنار اومدن باهام خیلی سخته.
- یه چالش.
ادامه بده.
- فکر کنم می‌تونی بگی من معمولاً
خیلی روی یه چیز متمرکز می‌شم.
مثلاً، من اینجا نشستم و دارم سعی می‌کنم
از خودم و این بطری شراب ۲۵ هزار دلاری لذت ببرم،
و صادقانه، مغزم داره لعنتی دیوونه می‌شه.
داره تو حالت اوردرایو کار می‌کنه،
سعی داره بفهمه چطور پروژه‌م رو نجات بدم.
- چرا؟
چی شده؟
- مالکای زمین، اونا امروز ما رو بیرون کردن.
- دانشگاهت یا دولت نمی‌تونن کمکت کنن؟
- متأسفانه نه.
- چقدر برای خرید زمین لازم داری؟
- اوه، نه.
اوه، نه، نه.
امیدوارم فکر نکنی اینکه من اینو مطرح کردم
یه جور درخواست کمک از تو بود.
من... نه.
ولی فکر می‌کنم کاری که تو داری می‌کنی خیلی مهمه.
- منظورم اینه، واقعاً مطمئن نیستم تو چی می‌تونی بکنی.
منظورم اینه، البته از هر کمکی استقبال می‌کنم.
ولی ببین، فقط نمی‌خوام فکر کنی
این چیزی بود که دنبالش بودم.
من...
لعنتی منو ببر.
چیزی که دارم سعی می‌کنم بگم اینه که نمی‌خوام
کاری بکنم که رابطه‌مون رو به خطر بندازم،
رابطه‌مون.
- باورم کن، رابطه‌مون تو خطر نیست.
من کاملاً مطمئنم که چه حسی نسبت به تو دارم.
- هستی؟
- لحظه‌ای که چشمم بهت افتاد جذبت شدم.
سرنوشت ما رو کنار هم آورد.
و من خودم، کسی نیستم که با سرنوشت بجنگم.
- منم همین‌طور.
- خوبه.
پس همدیگه رو می‌فهمیم.
- هی، هی.
سرآشپزت چی؟
کسی اون پشت نیست؟
- اون خجالتیه.
بیرون نمیاد.
فقط ما دوتاییم.
سباستین، ماشین رو بیار.
داریم می‌ریم تو شهر.
- بله، عالی‌جناب.
- فلاوندر، تویی؟
کی اونجاست؟ سلام؟
- شما آقای کالینز هستین؟
- منم، چی می‌خوای؟
- فقط یه حرف.
- دیره. یه قرار با منشیم برای صبح بذار.
با منشیم برای صبح.
- می‌ترسم این نمی‌تونه صبر کنه.
- الان نمی‌تونم ببینمت.
- بشین، آقای کالینز.
تو قراره به من کمک کنی.
- آره، من قراره بهت کمک کنم.
- خیلی بهتر.
ما قراره خیلی زود با هم دوستای صمیمی بشیم، من و تو.
- فردي.
خوشحالم می‌بینمت، رفیق.
وای، چه لباس قشنگی.
- فکر کردم باید متناسب با نقش لباس بپوشم.
خوب به نظر میای.
شاد به نظر میای. - آره؟
- آره. - مرسی.
بعداً بهت می‌گم چرا.
- عاشق یه داستان خوبم.
مشکلاتت رو حل کردی؟
- به طرز شگفت‌انگیزی، آره.
باور نمی‌کنی. امروز صبح زنگ زدن و گفتن
که یهو نظرشون عوض شده.
- این خوبه.
هیچ راهی ندارم که بتونم
پول برای خرید اونجا جور کنم.
- به نظر میاد نیازی بهش نباشه.
باشه، پس می‌برمت تو هتل ثبت‌نام کنی
و بعد مستقیم می‌ریم به محل حفاری.
نمی‌تونم صبر کنم نشونت بدم، مرد.
- اوه، این آرچیه.
اون دستیار راست‌دستمونه.
- خوشبختم. - منم همین‌طور.
به جزیره خوش اومدی. - مرسی.
- پس ما یه برخورد کوچیک با کوسه داشتیم موقع غواصی
برای همین فعلاً به حفاری تو خشکی چسبیدیم.
- دکتر اشلی، خوش اومدی. - مرسی.
به نظر میاد شماها واقعاً دارید اینجا کار بزرگی می‌کنید.
- شماها باید اینو ببینید.
- قطعاً مال قرن هفدهمه.
این یه سنگ پایه‌ست برای کلیسایی که قبلاً اینجا بوده.
فقط یه نشانگر تاریخ نیست.
- نه، اینجا خیلی چیزای بیشتری هست.
تقریباً مثل یه- - هشدار می‌خونه.
- آیا اون چیزیه که فکر می‌کنم-
- آره، این مهر تمپلارها هست.
- تمپلارها؟ اینجا؟
- آره، اونا همه‌جا سفر می‌کردن.
منطقیه که اینجا فرود اومده باشن
مثل بقیه کاشفای اروپایی.
این دروازه دنیای جدیده.
- دکتر، می‌خوای افتخارش رو داشته باشی؟
- یه نگاه بنداز.
این یه طلسمه.
یه محافظت در برابر ارواح شروره.
می‌گه اونا شرارتی که اینجا پیدا کردن رو دفن کردن
و زمین رو برای کلیسا تقدیس کردن.
تنها راه برای متوقف کردن شر باستانی‌ای که کشف کردن.
- سلام.
- آرورا؟
هی. تو اینجا...
اینجا چی کار می‌کنی؟
- خب، فقط فکر کردم بیام ملک جدیدم رو ببینم.
- صبر کن.
تو اینو خریدی؟
- آره.
فکر می‌کردم وقتی کارت تموم شد، یه هتل اینجا بسازم،
شاید یه تفرجگاه.
این گودال کوچیکی که کندی
یه استخر عالی می‌شه.
- خیلی شوکه‌ام.
نمی‌دونم چطور ازت تشکر کنم.
- فقط کارت رو تموم کن.
نیازی به تشکر نیست.
یه سرمایه‌گذاری خوب بود.
- اوه، هی، فردي،
این آروراست، حامی جدیدمون.
و آرورا، این دکتر فردیناند اشلی معروفه
از دانشگاه.
- خوشبختم از آشناییتون.
- منم همین‌طور.
خب، می‌ذارم شما پسرا تو خاک‌بازیتون ادامه بدین.
فقط می‌خواستم یه سر بزنم و سلام بگم.
- خیلی شوکه‌ام.
مرسی.
- شام بعداً؟ - قطعاً.
- بهم زنگ بزن. - می‌زنم.
- دوست جدید؟
این همون داستانیه که قبلاً گفتی؟
- چی؟
اوه، آره، آره. همینه.
- مواظب این یکی باش، آرچي.
- منظورت چیه؟
- خب، اون فقط یه نقطه ضعف داره و اونم تازه رفت.
زنا و دکتر پرینس زیاد جور درنمیان.
- فردي، میشه گمشی؟
این کارو نکن.
- من تو رو بیشتر از ۲۰ سال می‌شناسم، رفیق.
ارزیابیم بر اساس داده‌های محکمه
و اون زن به‌خصوص خطرناک به نظر میاد.
- اون زن همین الان کل این عملیات رو نجات داد، پس...
- همین بیشتر دردسرسازه.
می‌بینی، آرچي، دوست مشترکمون
یه کم رمانتیکه.
وقتی یه زن تو کار باشه، گم می‌شه و تمرکز نداره.
- اوه.
پس، حسود واقعیه.
- اوه، درسته. باشه.
کافیه همه.
ببخشید، دیگه تموم شد حرف زدن درباره زندگی شخصیم؟
می‌شه برگردیم سر کار، دکتر؟
آره، مرسی.
باشه. حالا می‌دونیم کجا
سازه‌های قرن هفدهم تموم می‌شن.
پس ظاهراً، هر چیزی که زیر اون پیدا کنیم
باید بخشی از معبد باستانی باشه.
- یه معبد باستانی شرور.
- ببین، کرت، تمپلارها احتمالاً شواهدی
از این فرقه تو خاورمیانه پیدا کردن
و البته اونا اون رو شر می‌دونستن
و نیاز به جن‌گیری داشت، مثل هر چیز دیگه‌ای.
آرچي، بیا این سنگ رو جابه‌جا کنیم
هر چه سریع‌تر و بکنیم ادامه بدیم.
- روشم، رئیس.
- پس ما فقط هشدار رو نادیده می‌گیریم؟
- آره، کرت.
ببخشید، من به قضاوت
یه مشت شوالیه خرافاتی که دور دنیا می‌گشتن
و ادعا می‌کردن جادو می‌کنن اعتماد ندارم، باشه؟
باید بقیه‌ش رو کشف کنیم.
ادامه می‌دیم.
- رئیس بزرگ،
شاید بهتره جمع کنیم.
- ها؟ اوه آرچي،
فقط یه بارون کوچیکه، رفیق.
چیزایی نیست که این بچه‌ها نتونن تحمل کنن.
اگه شدیدتر بشه، یه پوشش می‌گیریم.
- آره، ولی اگه سیل بشه، می‌تونه خطرناک باشه.
- اگه بشه، متوقف می‌کنیم.
- همین!
- گرفتیمش.
گرفتیمش!
- دقیقاً مثل دفعه قبله.
- نه، اون قبلی یه هشدار بود که مهر رو نشکنیم.
- پس این چیه؟
- مهره.
- آرچي، دیلم رو بیار.
- جدی؟
- کمکم کن.
- یک، دو، سه.
پایین!
- باید صبر کنیم تا بیشتر کاوش کنیم.
با این بارون، زمین ناپایداره.
- آره، راست می‌گی.
باشه، همه.
امروز رو تموم کنیم.
لعنتی، مرد.
انجامش دادیم.
- آره، انجامش دادی.
ولی چیزی که دقیقاً انجام دادی هنوز معلوم نیست.
- این می‌تونه همون باشه، فردي.
این.
این خیلی بزرگه که این بار نادیده‌ش بگیرن.
منظورم اینه، این می‌تونه همون باشه.
این می‌تونه همون چیزی باشه
که بالاخره روایت رو عوض کنه،
پارادایم رو بازنویسی کنه، تاریخ رو بازنویسی کنه.
- درسته.
- چته؟
منظورم اینه، تو باید به اندازه من هیجان‌زده باشی.
این کار زندگیته، مرد.
- هستم.
فقط یه کم محتاط‌تر از توام.
- تو که الان خرافاتی نمی‌شی، نه؟
- نه، من هنوز به جادو باور ندارم مثل
بعضی از همکارامون.
ولی می‌دونم آدمایی هستن که باور دارن،
و این چیزا رو خیلی جدی می‌گیرن.
- که چی؟
یه معبد داگون تو این قسمت از دنیا،
همه متعصبا رو به جوش میاره.
- ببخشید، متعصبا.
داری درباره چی حرف می‌زنی؟
- من قبلاً با این فرقه سروکار داشتم.
منظورم اینه، می‌دونی، مؤمنای واقعی.
با آرمیتیج رفتم به یه جا به اسم اینزموث
و اونجا با یه فرقه داگون سروکار داشتم.
- فردي، اطراف رو نگاه کن.
اینجا هیچ فرقه‌ای نیست.
منظورم اینه، این اولین باره
که این آدما چیزی درباره این شنیدن.
- این زنی که زمین رو خریده،
چقدر خوب می‌شناسیش؟
- منظورم اینه، صادقانه، نه خیلی خوب.
البته، یه کم از راه‌های مختلف شناختمش،
ولی زیاد درباره اینکه از کجا اومده نمی‌دونم،
اگه منظورت اینه.
- این فرقه‌ای که ما باهاش روبه‌رو شدیم،
پر از آدمای ثروتمند و قدرتمند بود.
فقط باید مراقب باشی.
- صبر کن یه لحظه.
داری بهم می‌گی...
داری بهم می‌گی که فکر می‌کنی این زن
جزئی از یه فرقه‌ست؟
- خب، اون مشکلت رو خیلی سریع حل کرد.
یا فکر کردی
به خاطر شخصیت جذابته؟
- در واقع، آره.
آره، همین‌طوره.
- ببین، می‌دونم با جسیکا یه تجربه سخت داشتی.
جدا شدین،
ولی فقط می‌خوام مراقب باشی، همین.
- فردي، فقط که درست بفهمم،
داری الان سعی می‌کنی منو نجات بدی
از رابطه با یه وارث ثروتمند و جذاب؟
- نه، دارم سعی می‌کنم تو رو از خودت نجات بدم.
تو می‌ذاری زنا زندگیت رو بچرخونن.
حالا، اینو به‌عنوان توهین نمی‌گم، فقط به‌عنوان یه دوست.
تو همه‌چیز رو می‌دی و در حالی که این می‌تونه یه جورایی نجیب باشه،
می‌تونه به مشکلات هم منجر بشه، همون‌طور که تو گذشته شده.
- فردي، ازت ممنونم که مراقبمی.
ولی می‌تونم بهت اطمینان بدم، این زن،
اون یه فرقه‌ای نیست.
اون هیچی درباره حفاری نمی‌دونست.
حتی نمی‌دونست ما دنبال چی هستیم.
- پس، یه مو قرمز جذاب از خیابون پیداش می‌شه،
کاملاً عاشق تو می‌شه.
- آره!
و منظورم این نیست که بگم اون مثلاً،
می‌دونی، هنوز عاشق شده،
ولی اون مشکلی نیست.
در واقع، چرا من اینجا نشستم و دارم
به سخنرانیات گوش می‌دم وقتی که قرار بود
۲۰ دقیقه پیش خونه‌ش باشم؟
لعنتی.
- برو جلو، من خودمو اینجا سرگرم می‌کنم.
فقط قول بده مواظب پشتت باشی.
- چرا باید؟
ظاهراً تو داری این کارو برام می‌کنی.
- بامزه‌ست. جدی می‌گم.
- قول می‌دم، فردي، خودخواه و از نظر احساسی دور می‌مونم.
- آفرین پسر.
این همون چیزیه که می‌خواستم بشنوم.
- آفرین پسر.
"پری‌های دریایی و مردان دریایی کاهنان اعظم فرقه داگون بودن.
اونا می‌تونستن با مصرف خون انسان قابلیت راه رفتن رو خشکی رو به دست بیارن.
یه پری دریایی با قربانی کردن یه انسان روح انسانی به دست میاره
در مخالفت با عشق واقعی.
وقتی داگون برگرده،
دریاها می‌جوشن و خون از آسمون می‌باره.
بازگشت خدایان قدیمی سلطنت انسان رو تموم می‌کنه
و دنیا رو تو هرج‌ومرج و دیوونگی غرق می‌کنه."
بازگشت خدایان قدیمی سلطنت انسان رو تموم می‌کنه
و دنیا رو تو هرج‌ومرج و دیوونگی غرق می‌کنه."
- سلام. - صبح بخیر.
به نظر شاد میای.
امیدوارم دیشبت خوب گذشته باشه؟
- آره، مرسی.
- پس، آرچي بهم درباره تجربه غواصیت گفت.
- کاش نمی‌گفت.
- عکس رو دیدم.
- و؟
- خب، دیشب یه کم تحقیق کردم.
داگون حامی موجودات دریاییه.
- نگران نباش، فرد، قبلاً ازش پرسیدم.
اون پری دریایی نیست.
- ازش پرسیدی؟
- آره، ما این‌قدر به هم نزدیکیم.
- و فکر نکرد تو کاملاً دیوونه‌ای؟
- نه.
- شاید اون همون باشه.
- اون خیلی فوق‌العاده‌ست.
- ولی فکر می‌کنی اون صادقانه بهت جواب داده؟
- فرد، جدی داری دوست‌دختر جدیدم رو متهم می‌کنی
به اینکه پری دریاییه؟
- دوست‌دختر؟
حالا شماها برچسب دارین؟
- نه، منظورم اینه، خب...
منظورم اینه، نمی‌دونم. هر چی.
فقط می‌گم، ما تو قلمرو ناشناخته‌ایم.
وجود یه معبد تو این قسمت
از دنیا منطقی نیست.
من فقط دارم ذهن باز و محتاطم.
- داشتی درباره پری‌های دریایی حرف می‌زدی، فرد.
پری‌های دریایی.
این احتیاط نیست.
این مسخره‌ست.
- دیشب داشتم یادداشتم رو مرور می‌کردم
یه متن قدیمی، وقتی تو داشتی هر کاری می‌کردی.
- آره؟
چی پیدا کردی؟
- کلی چیزای بد.
- معلومه که کردی.
- طبق افسانه داگون، پری‌های دریایی و مردان دریایی-
- اوه، صبر کن، صبر کن، صبر کن.
ببخشید، فقط می‌خواستم مطمئن شم درست شنیدم.
مردان دریایی؟
- اوه، گم شو.
- داری به خودت گوش می‌دی، مرد؟
منظورم اینه، دیوونه به نظر میای.
مثل هنری به نظر میای.
منظورم اینه، از اون همچین انتظاری داشتم،
ولی هیچ‌وقت از تو نه. هنری، اون واقعاً
به این چیزا اعتقاد داشت، ولی تو،
تو مرد، قرار بود عقلانی باشی.
قرار بود مثل من متعادل باشی.
- و هستم.
فقط یه ترکیب از این موقعیت
و اینکه تو رو خیلی خوب می‌شناسم.
- فقط مراقب باش.
- آره، همیشه هستم.
- نه، هیچ‌وقت نیستی.
که همون نکته منه.
- چطور به نظر میاد، آرچ؟
- اون پایین پر آب شده.
آب رو پمپ کردی بیرون، ولی امن نیست.
- آره، خب، اگه این واقعاً مرتبط باشه
به ساختاری که تو ساحل پیدا کردیم،
منظورم اینه، شاید هیچ‌وقت نتونیم آبش رو کامل خالی کنیم.
- هنوز زوده بگیم.
- آره، باشه، پس صبر می‌کنیم.
این بزرگ‌ترین پمپیه که تو جزیره داریم؟
- بله، قربان.
- خب؟
- به نظر میاد باید صبر کنیم.
- باشه. فکر کنم برم یه کم فرهنگ محلی رو ببینم.
یه نگاهی اطراف بندازم.
- چیزی که دنبالش بودی پیدا کردی، دکتر؟
- تو از کجا می‌دونی من کیم؟
- نمی‌دونم، فقط دارم سعی می‌کنم کمک کنم.
- تو گفتی "دکتر"، چطور ممکنه اینو بدونی؟
- قصد آسیب رسوندن بهت ندارم.
- تو کی هستی؟
- اون برای من کار می‌کنه.
- واقعاً؟
اون حسابی منو ترسوند.
- عذرخواهی می‌کنم.
فقط دیدیم داری اطراف می‌چرخی
و فکر کردیم شاید به یه کم کمک نیاز داشته باشی.
- نه، مرسی، حالم خوبه.
فقط دارم وقت می‌گذرونم.
منظره‌ها رو می‌بینم.
- تو دوست اریکی.
تو محل حفاری همدیگه رو دیدیم.
- آره.
چیزای زیادی درباره‌ت شنیدم.
- امیدوارم همش خوب باشه؟
- خیلی.
دوست من اریک به نظر خیلی ازت خوشش میاد.
- فکر نمی‌کنم تو منو تأیید کنی، دکتر.
- این به من ربطی نداره.
اریک یه مرد بزرگساله.
خودش تصمیماشو می‌گیره و اشتباهاتشو خودش می‌کنه.
- اشتباهات؟
- بهم بگو، علاقه‌ت به کار ما اینجا چیه؟
- خب، برام جالبه،
و می‌خوام بهش کمک کنم.
- خیلی خب، فقط هیچ‌وقت ندیدم یه دوست
این‌قدر حمایت کنه.
ببخشید اگه مشکوکم.
- مشکوک؟
- آره، فکر کردم شاید اریک یه چیزی بهت گفته باشه؟
- نه، نگفته.
- اوه، خب، پس ظاهراً چیز مهمی نبوده.
- صبر کن.
کنجکاوم.
چرا باید به من مشکوک باشی؟
- چیزی که اینجا کشف کردیم معمولاً دیوونه‌ها رو بیرون می‌کشه.
من خودم از نزدیک دیدم.
یه فرقه خیلی بزرگ و خشن بود
که هنوز به این خدایان قدیمی اعتقاد دارن.
- و فکر کردی من ممکنه جزء این فرقه باشم؟
- آره، ممکنه.
ولی همون‌طور که قبلاً گفتم، عذرخواهی می‌کنم.
ببخشید اگه ناراحتت کردم. - اصلاً.
فقط، من خیلی به اریک اهمیت می‌دم،
و نمی‌خوام چیزی بینمون فاصله بندازه.
- خب، اون به هر حال به حرفم گوش نمی‌ده،
پس نگران من نباش.
و من هیچ چیزی علیه تو ندارم، بهت اطمینان می‌دم.
- خوبه.
پس امیدوارم بتونیم دوست باشیم.
- منتظر می‌مونم تا بیشتر بشناسمت.
- منم همین‌طور.
روز خوبی داشته باشی، دکتر.
- روز خوبی داشته باشی.
- می‌خوای دنبالش کنم؟
- آره.
مواظبش باش.
بهش اعتماد ندارم.
- البته.
- امروز دوستت رو تو شهر دیدم.
- فردي؟ - هوم.
- اون به من اعتماد نداره.
- چی؟
- اون اینو گفت؟
خدای من.
اون خیلی یه-
- دقیقاً اینو نگفت، ولی من حسش کردم.
- لازم نیست نگران فردي باشی.
اون یه استاد خشک و رسمی دانشگاه آيوي ليگه.
تو کتاباش زندگی می‌کنه، نه تو دنیای واقعی.
دوست داره طوری رفتار کنه
که انگار برادر بزرگ‌ترم یا پدرمه.
باهاش حرف می‌زنم، باشه؟
- اون داشت درباره فرقه‌ها و آدمای خطرناک غر می‌زد
و آدمای خطرناک.
- اوه.
ماجرا اینه که اون...
فردي چند سال پیش تو نیو انگلند با یه فرقه برخورد کرد
که همون خدایی رو می‌پرستیدن که معبدش رو
فکر کنم ما پیداش کردیم.
این براش موندگار شده.
حتماً تجربه خیلی وحشتناکی براش بوده.
- فقط نمی‌خوام چیزی بینمون فاصله بندازه.
- هی، هی.
لازم نیست نگران اون باشی.
لازم نیست نگران هیچ‌کس باشی.
من هیچ‌وقت، هیچ‌وقت نمی‌ذارم چیزی بینمون بیاد.
من فقط، خیلی خوشحالم که پیدات کردم.
می‌دونم چه حسی دارم.
- واقعاً؟
- آره.
من، اوم، فکر می‌کنم
فکر می‌کنم عاشقتم.
- منم عاشقتم، اریک.
- خیلی وقته اینو نگفتم.
حس خوبی داره.
- آره، داره.
- اریک! اریک، بیدار شو!
- اریک!
- وایستا!
- فردي، درست سر وقت، رفیق.
داریم می‌ریم داخل.
- نه، نرو.
باید این محل رو ترک کنیم.
فوراً این جزیره رو ترک کنیم.
- فردي، داری درباره چی حرف می‌زنی؟
- می‌دونی، باید ولش کنی، اریک، بهم اعتماد کن.
اینجا به دلیلی دفن شده.
- فقط آروم باش.
چت شده؟
- چیزایی دیدم.
تخیلاتی داشتم.
من تخیل نمی‌بینم.
وقتی خواب می‌بینم، درباره مردود شدن تو امتحانات دانشگاهه.
ولی از وقتی اینجا اومدم، چیزایی دیدم.
- باشه، فقط آروم باش.
حالت خوبه؟
مثل خودت به نظر نمیای.
- خطر، باشه؟
تو تو خطری.
همه‌مون تو خطریم.
باید الان اینو تعطیل کنیم.
- فقط، هی همه،
می‌تونید یه دقیقه بهمون وقت بدید، لطفاً؟
مرسی.
رفیق، رفیق.
هی، به من نگاه کن.
حالت خوبه؟ دیوونه به نظر میای.
- این مکان، اون دختر، درست نیست.
- آره، راستی اون.
شنیدم که باهاش حرف زدی.
- از خودت بپرس چرا.
چرا منو پیدا کرد؟
چرا دنبال تو اومد؟
چرا دنبال من اومد؟
- اون دنبال من نیومد، فردي.
من خواستم باهاش ملاقات کنم.
باشه؟
داری دیوونه‌بازی درمیاری.
- نه، نه.
این معبد مهر و موم شده بود،
از دنیا پنهون شده بود و گم شده بود، با جادو محافظت می‌شد،
و تو بازش کردی.
تو دوباره رهاش کردی تو دنیا
وقتی قرار بود پنهون و فراموش‌شده بمونه.
- جادو، فردي؟
جادو؟ فکر می‌کردم دیگه با این موضوع تموم کردیم.
فکر می‌کردم دیگه
با این مزخرفات خرافاتی تموم کردیم، مرد.
- منم همین فکر رو می‌کردم، ولی این مکان،
مطمئنم که شره، باشه؟
اون اون چیزی که می‌گه نیست.
- نمی‌فهمم، مرد.
حسود شدی یا چی؟
به اون حسودی می‌کنی؟
یا حسود- - بیا جلو، اریک.
- چی؟ - لعنتی!
گوش کن بهم، لطفاً!
- نه، تو باید وایستی، فردي، باید وایستی، باشه؟
داری دیوونه می‌شی.
داری دیوونه می‌شی، مرد.
آرچي،
مطمئن شو که دوستم به اتاق هتلش سالم برگرده.
اون یه...
حس خوبی نداره.
- داری اشتباه می‌کنی، اریک.
یه اشتباه بزرگ می‌کنی.
قبل از اینکه برگردیم به هتل،
باید یه چیزی رو بهت نشون بدم، آرچي.
یه دقیقه بیشتر طول نمی‌کشه.
- این منطقی نیست.
- آره، منطقیه.
اون اون کسی که ادعا می‌کنه نیست
یا اون چیزی که ادعا می‌کنه، و باید متوقفش کنیم.
- چطور می‌خوای این کارو بکنی؟
- به کمکت نیاز دارم.
به سلاح نیاز داریم.
- اینجا آمریکا نیست.
ما تو فروشگاه تفنگ نمی‌گیریم.
ما مسئولیت‌پذیریم.
فقط جنایتکارا تفنگ دارن.
- درسته.
نيزه‌ها، زوبين‌ها، وسایل ماهی‌گیری چی؟
- اونو می‌تونیم جور کنیم.
بیا.
- نور.
- به نظر میاد هنوز کار می‌کنه.
- خوبه، برش دار.
- نمی‌تونیم فقط یه زن رو به‌خاطر یه حدس تصادفی بکشیم.
- قصد این کارو ندارم. می‌خوایم باهاش روبه‌رو شیم.
فقط نمی‌خوام بی‌سلاح باشم.
نمی‌دونیم چقدر خطرناکه.
- نباید اول با دکتر پرینس حرف بزنیم؟
- منو دیدی، سعی کردم. بهم گوش نداد.
برای همین باید بحث رو اجباری کنیم.
می‌دونی کجا می‌تونیم پیداش کنیم؟
- فکر کنم آره.
- خوبه، بریم.
- شماها دارین می‌رین ماهی‌گیری؟
- آره.
کنار برو مگر اینکه بخوای اولین صید روز باشی.
من قبلاً با جنس تو تو اینزموث سروکار داشتم.
مشکلی ندارم که ازت رد شم.
- من دستوراتم رو دارم.
آروم بیا همراهم.
اعلی‌حضرت می‌خواد باهات حرف بزنه.
- هنوز فکر می‌کنی دیوونم؟
- نه، قربان.
- آخرین شانس، عجیب‌الخلقه.
- من بهترین کارم رو کردم.
هر جور که می‌خوای باشه.
- کرت، داری چی کار می‌کنی؟
- دارم نجاتت می‌دم.
ساعت‌هاست که غیبد زده.
- چی؟
این غیرممکنه.
من فقط پنج دقیقه غواصی کردم.
هوا برای ساعت‌ها ندارم.
- دقیقاً برای همین دنبالت اومدم.
این سومین تلاشم برای پیدا کردنته.
- منطقی نیست.
کرت، دیدیش؟
- نه، فقط تاریکی دیدم.
- باورنکردنیه.
باید برگردم پایین.
- اوه، صبر کن. هوا تاریکه.
نور نداریم.
اگه بری پایین، نمی‌تونیم پیدات کنیم.
- آره.
اوه آره، راست می‌گی.
باشه، فردا.
- اوه.
- اریک!
- هی، وای.
هی.
چطور اومدی اینجا؟
- دوستاتن، دیوونه شدن.
اونا داشتن سلاح جمع می‌کردن.
می‌خواستن منو بکشن.
- چی؟
کی؟
- دکتر اشلی و آرچي.
- این...
اونا چی کار کردن؟
- هیچی.
ما قبل از اینکه شانسشو داشته باشن متوقفشون کردیم.
- ما؟
ما کی‌ان؟
فردي کجاست؟
- می‌تونم ببرمت پیشش.
بیا. - صبر کن.
نمی‌فهمم.
چی داره می‌شه؟
- بیا با من، اریک.
همه‌چیز رو توضیح می‌دم، قول می‌دم.
- "عجیب‌الخلقه."
طنزآمیزه که تو اون زیر توری، نه، دکتر؟
- حالت چطوره؟
- تقریباً.
- دیگه زیاد دور نیست.
همین جلو.
- فردي!
- کمکمون کن! - چه کوفتی
اینجا داره می‌شه؟
- اگه جای تو بودم این کارو نمی‌کردم.
اونا خطرناکن.
اگه شانسشو داشته باشن منو می‌کشن.
- شرط می‌بندم که می‌کنم، خواهر.
- اریک، معبدو دیدی، مگه نه؟
می‌خوام همه‌چیز رو بدونم.
قشنگ بود؟
- هی، تو از کجا...
از کجا درباره اون می‌دونی؟
- حسش کردم.
- آره، قشنگه، من هیچ‌چیز به این زیبایی تا حالا ندیدم.
- تو اون رو برای ما آزاد کردی.
ممنونم، عشقم.
ما نمی‌تونستیم مهر و مومی که قرن‌ها پیش روش گذاشته شده بود رو بشکنیم.
- پس، حقیقت داره.
تو، تو یه...
تو- - آره، آره.
- تو می‌دونستی که حقیقت داره.
ما برای یه دلیل کنار هم جمع شدیم، اریک.
برای خدمت به یه هدف بزرگ‌تر.
تو حسش می‌کنی، مگه نه؟
- من حسش کردم.
- اون تو رو جادو کرده، اریک. تو درست فکر نمی‌کنی.
مقاومت کن.
- من هیچ کاری از این دست نکردم.
- اریک، همه چیز بین ما واقعیه.
عشقمون واقعیه.
- به اون موجود شریر گوش نده.
- بس کن!
هی، به من نگاه کن!
به دوستام آسیب نرسون.
به من نگاه کن.
تو بهشون آسیب نمی‌رسونی.
بهم قول بده.
بهم قول بده که به دوستام آسیب نمی‌رسونی.
- باشه.
تو قلمم رو داری.
اگه از نوع من خبر داری، پس نمی‌تونم اون رو بشکنم.
- بهم بگو، چرا دقیقه‌ها
وقتی اونجا پایین بودم مثل ساعت‌ها به نظر می‌اومد؟
- تو زمان رو مثل ما تجربه کردی.
قرن‌ها مثل ماه‌ها، ساعت‌ها مثل ثانیه‌ها به نظر میاد.
اینجوری می‌تونه برای تو هم باشه.
ما بالاخره برای ابدیت کنار هم خواهیم بود.
- قول می‌دی؟
- می‌تونی بهم اعتماد کنی.
- پس حالا چی می‌شه؟
- ما کاری که تو شروع کردی رو تموم می‌کنیم.
ما به معبد می‌ریم و قدیمی‌ها رو احضار می‌کنیم.
اونا برمی‌گردن و این دنیا رو پس می‌گیرن،
و ما دوباره اون رو زیبا می‌کنیم.
- باشه. - آره؟
- کنار برو، اریک.
بذار این هیولا رو بکشم.
- نمی‌تونم بذارم این کار رو بکنی، فردی.
اون سرنوشت منه.
- عقلت رو از دست دادی؟
اون می‌خواد دنیا رو نابود کنه.
تو می‌تونی با زندگی خودت هر کاری که می‌خوای بکنی.
بذار اون تو رو بکشه. تو نمی‌تونی
این تصمیم رو برای بقیه ما بگیری
- به نظر میاد که تو فقط باید
من رو اول بکشی، فردی.
- لطفاً من رو مجبور به این کار نکن.
تو می‌دونی اون درباره چی حرف می‌زنه.
تو می‌دونی متن می‌گه چی قراره بشه.
- اریک،
با من تا آب راه بیا.
من تو رو دوست دارم.
این دروغ نیست.
- می‌دونم.
- ولی من باید این کار رو بکنم.
- نه!
- متأسفم، رئیس بزرگ.
- فردی،
خیلی متأسفم.
من انتخاب دیگه‌ای نداشتم.
فردی،
تو باید به محل حفاری برسی.
تو باید معبد رو مهر و موم کنی.
این تنها راهه.
- اریک، اریک؟
لعنتی!
به محل حفاری، عجله کن!
اون رو فراموش کن. بیا داخل و به ما کمک کن.
ما باید این رو به جاش برگردونیم.
- چرا داریم این رو برمی‌گردونیم؟
- سؤال پرسیدن رو بس کن. فقط به ما کمک کن.
بیاین همه بگینش.
- دوباره!
- بلندتر!
- اون چی بود، پروفسور؟
- مطمئن نیستم، ولی فکر کنم ما همین الان دنیا رو نجات دادیم.
- باید حسابداری می‌خوندم.
- این محل حفاری رسماً تموم شده.
هیچ‌کس چیزی رو جابه‌جا نمی‌کنه.
فردا اون رو دفن می‌کنیم.
بعضی رمز و رازها بهتره کشف‌نشده بمونن.
- تو هیچ‌چیز رو متوقف نکردی.
تو فقط اجتناب‌ناپذیر رو به تأخیر انداختی.
و ما صبوریم،
و زمان خیلی بیشتری از تو داریم.
نگران نباش.
من قسم خوردم که بهت آسیب نرسونم.
- خب، من همچین قولی ندادم
و من راهی پیدا می‌کنم که دنیا رو از شر تو خلاص کنم.
- و برات آرزوی موفقیت می‌کنم، دکتر،
ولی من فقط یکی از خیلی‌هام.
- تو دوستم رو کشتی.
نمی‌تونم این رو تحمل کنم.
این تو هستی که مسئول مرگشی.
نه من.
- دیوونه شدی، خواهر.
- امتحانم کن. هر کاری کنی یه عمل پوچ و بی‌فایده‌ست.
فقط بدون که همین حالا توی یه گوشه از دنیا،
انسان‌های دیگه مثل تو و اریک، با انگیزه کنجکاوی،
علم و ثروت، یادگارهایی از گذشته رو کشف می‌کنن
که کلید بازگشت ما خواهد بود.
و هیچ کاری نمی‌تونی دربارش بکنی، دکتر.
حکومت طمع و تخریبت به‌زودی تموم می‌شه.
تعادل دوباره برقرار می‌شه.
جهان مثل هزاران سال پیش خواهد بود،
تحت کنترل اونا و بشریت
یه بار دیگه تسلیم خواهد شد.
moviepovie.com