این برنامه شامل صحنه های خشن و ناراحت‌کننده‌ست.
توصیه می‌شه با احتیاط تماشا کنید.
اگه شما یا کسی که می‌شناسید در بحرانه یا نیاز به حمایت داره،
منابعی هستن که می‌تونن کمک کنن.
برای کمک در سراسر جهان، به سایت زیر سر بزنید findahelpline.com
رسانه اینترنتی مووی پووی تقدیم میکند
MoviePovie.Com
می‌بینمت.
نمی‌تونی فرار کنی.
♪ همه‌چیز ♪
♪ سر جای خودش ♪
ده…
«می‌خواستم بهت بگم»
…نه…
♪ دیروز بیدار شدم در حالی که یه لیمو می‌مکیدم ♪
…هشت…
♪ دیروز بیدار شدم در حالی که یه لیمو می‌مکیدم ♪
…هفت…
♪ همه‌چیز ♪
…شش…
♪ همه‌چیز ♪
…پنج…
♪ سر جای خودش ♪
…چهار…
♪ سر جای خودش ♪
…سه…
♪ جای درست ♪
یه نفس عمیق بکش…
دو…
- باشه… - یک.
حالت چطوره؟ بهتر شدی؟
هنوز کابوس می‌بینی؟
دوست داری درباره هیولاهایی که می‌بینی حرف بزنیم؟
- من دیوونه نیستم. - نه. نه، نه، نه.
قبلاً بهت گفتم که روان‌شناسا با آدمای معمولی هم حرف می‌زنن، باشه؟
خب، بعضیاشون ممکنه واقعاً کارای عجیب غریب بکنن، نه؟
- مثلاً… - مثلاً چی؟
مثلاً موهای خودشونو بخورن.
پس من معمولی‌ام.
معمولی از چه نظر؟ بگو ببینم.
کاملاً معمولی. خب، من معمولی بودم تا وقتی که تونستم خودمو…
خودتو…
هیچی. حتماً از تلویزیون درباره قدرتهام شنیدی.
خبر اون حادثه همه‌جا پخش شد.
ولی من دیوونه نیستم.
و چرا فکر می‌کنی قدرتهات نمی‌تونن هیولاها رو از بین ببرن
یا زنگ توی گوشت رو؟
- چون اونا رو از دست دادم. - درسته.
تو خیلی چیزا رو تجربه کردی. منم اگه جای تو بودم، احتمالاً همین حسو داشتم.
و من اینجام که بهت کمک کنم، ولی…
تو هم باید به من کمک کنی.
چطور؟
با گفتن چیزی که اتفاق افتاده.
یادم نمیاد.
اون تازه از پیش روان‌شناس برگشته.
- خب، چطور بود؟ - خب…
بد بود.
- می‌گه چیزی یادش نمیاد. - …صبح…
با دیدن ده‌ها پیام حمایت روی دیوارهای این دبیرستان،
مشخصه که این حادثه، که یه دانش‌آموز توش دخیل بود،
و فقط چند روز پیش اتفاق افتاد، عمیقاً روی همکلاسی‌هاش تأثیر گذاشته.
این حادثه جامعه رو شوکه کرده
و بحث داغ درباره
قلدری و خشونت درون مدرسه‌هامون رو دوباره شعله‌ور کرده.
از وقتی رسانه‌ها این داستان رو گرفتن، بیانیه‌های عمومی زیادی منتشر شده
که اتفاقی که افتاده رو محکوم کردن و خشمشون رو ابراز کردن.
- خیلیا صداشونو بلند کردن و خواستن… - کی می‌ری مدرسه؟
…یه بیانیه رسمی و یه تحقیق دقیق درباره واقعیت‌ها.
در همین حال، مدیرای مدرسه،
جایی که اون بچه سال اول دبیرستان بود،
گفتن که دارن یه گزارش درباره این حادثه آماده می‌کنن
و فعلاً از دادن نظرات بیشتر خودداری کردن.
با این حال، نگرانی‌ها و درخواست‌ها برای اقدام همچنان در حال رشده.
خیلیا دارن درخواست برنامه‌های عملی مؤثر می‌کنن…
♪ زیر آسمونی که هیچ‌کس نمی‌بینه ♪
♪ منتظر، تماشا کردن که داره اتفاق می‌افته ♪
♪ عجله نکن ♪
بس کن. به من نگاه نکن. بس کن، به ام‌ام بگو. حالا بس کن.
تو بهش بگو!
♪ همون‌جوری که باید باشن ♪
♪ آروم باش، بهش وقت بده ♪
♪ زندگی ساکن، می‌دونی که دارم گوش می‌دم ♪
♪ لحظه‌ای که می‌خوای داره میاد اگه بهش وقت بدی ♪
♪ وقتی بیدار شی وقتی بیدار شی ♪
♪ منو پیدا می‌کنی ♪
هی.
♪ وقتی بیدار شی ♪
رفتی دیدنش؟
نه، هنوز نه.
منم نه.
زارو! میای یا چی؟
باید برم.
آره.
رفقای رو معطل نکن.
بیا، بریم، مرد.
مهمه که حرف بزنی و به‌خصوص درخواست کمک کنی
اگه خودتو توی موقعیتی مثل چیزی که تازه تجربه کردیم پیدا کردی.
پسر نامرئی
ما معلم‌ها اینجاییم که به حرفاتون گوش بدیم.
و اگه چیزی درباره این موضوع برای به اشتراک گذاشتن دارید،
می‌تونید با اطمینان کامل این کارو بکنید.
می‌دونید که می‌تونید هر وقت خواستید با مشاور مدرسه حرف بزنید
- درسته؟ - چیو نگاه می‌کنی؟
باشه، لطفاً. ساکت باشید، این موضوع مهمه.
خب، پس…
بیاید شروع کنیم. لطفاً کتاباتونو باز کنید و برید فصل هفتم.
مهره‌دار…
حیوانات.
حالت خوبه؟
وقتی آماده شدی، لطفاً یه انگشت شست بهم نشون بده.
نفس بکش و به یه چیز قشنگ فکر کن.
به یه خاطره شاد فکر کن.
با نفس آتیشینش بهت حمله می‌کنه!
تولدت مبارک
تولدت مبارک.
خیلی ممنون.
- عالی‌ان، مرد. - نه؟ خیلی باحالن.
لعنتی، مرد!
خوب شد مامانت در رو برام باز کرد،
- چون تو که چیزی نمی‌شنیدی. - هی! کجا بودی، زارو؟
تولدت مبارک، مرد.
این کیریه.
تولدت مبارک.
سلام.
تازه اومده محلمون و مامانش با مامان من آشناست.
- قراره با ما دبیرستان رو شروع کنه. - اوه، باحال.
چون نمی‌شناختمت،
مثل این بود که بخوام برای یه بابانوئل مخفی کادو بگیرم.
خودم با پرینتر سه‌بعدی ساختمش.
زارو بهم گفت بهت می‌گن «کپی» به خاطر اون، درسته؟
واقعاً خودت درستش کردی؟
اینجور کارا رو دوست دارم.
خیلی ممنون.
تو چی؟ هیچی برام نیاوردی؟
هی، اونجا چی داری؟ هی، جون!
- جدی؟! - آره.
جهان سوخته کوه‌های ستاره‌ای.
بی‌خیال! فکر کردی با کی داری حرف می‌زنی، مرد؟
خب، قراره چیزی بخوریم یا نه؟
انگار خوشت اومده.
این یه کارت معمولی نیست. این کارت اصلیه.
بیا، بقیه رو بهت معرفی می‌کنم.
- هی، این کیریه. - سلام!
لبخند بزن!
باشه!
خب، این خوب به نظر میاد.
خب، حالا لطفاً برگردید. 154 00:11:44,720... > 00:11:45,720部分 بیا ادامه بده.
- این درد داره؟ - نه.
این کبودی خیلی شدیده.
- اینو دیدی؟ - آره.
این مال قبل از حادثه‌ست.
- چطور؟ منظورت چیه، «قبل»؟ - واقعاً هیچی نمی‌دونستی؟
- صبر کن، یه لحظه، یه لحظه… - اینو از کجا آوردی؟
گفتم که یادم نمیاد.
نه، تو گفتی حادثه رو یادت نمیاد، ولی این مال قبله.
ببین…
سال اول دبیرستان همیشه واقعاً سخته، درسته؟
- و... - نه! من همه‌چیز رو تحت کنترل داشتم.
دوست داری بهم بگی روز اول مدرسه‌ت چطور بود؟
فقط روز اول، بعدش می‌بینیم. هوم؟
- جون! - جون! چه خبره؟
باور نمی‌کنی بابام امروز صبح چه سخنرانی‌ای برام کرد.
- چرا؟ - می‌گه نمی‌خواد هیچ خرابکاری بکنم.
که دیگه توی دبستان نیستیم، که بزرگ شدیم.
تازه، کل هفته داره غر می‌زنه که دوباره به تیم ملحق شم.
کیری!
خوشگل شدی، نه؟
چی؟ روز اول باید خودتو شیک کنی، مگه نه؟
♪ تو فقط دنبال یه وقت خوب می‌گردی ♪
می‌ریم یا چی؟
♪ توی اوج تابستون ♪
جاکلیدی‌تو دوست دارم.
ما همه‌چیز رو تحت کنترل داشتیم.
دبیرستان یه مرحله جدید بود
که دنیایی از فرصت‌ها رو برامون باز می‌کرد.
دقیقاً می‌دونستم چیکار باید بکنم.
چیزی که نمی‌دونستم این بود که قراره چی بشه.
♪ پسرا دروغ نمی‌گن ♪
♪ اون خیلی باحاله ♪
♪ برو به دوستات بگو ♪
♪ اون توی دستشویی داره خط می‌کشه دوباره روی خط‌هاش کار می‌کنه ♪
♪ و اون گفت، پسرا دروغ نمی‌گن ♪
♪ پسرا دروغ نمی‌گن ♪
اینو یادته.
آره، اینو یادمه.
پس چرا درباره‌ش بهم نمی‌گی؟
کیری.
کیری، کیری!
کنار من بشین، لطفاً، دو تا صندلی خالی هست.
مرد، امیدوارم زود تموم کنیم!
رفیق، خیلی باحال می‌شد بریم خرید، مرکز خرید…
یه جایی که خودت انتخاب کردی، هان؟
لعنتی، مرد، درست کنار معلم، هان؟
اون‌قدرا هم بد نیست.
بچه‌ها.
بس کنین!
- می‌بینی. هی! نذار مجبور شم... - لطفاً ساکت!
خانوم، روز اول گریه نکنید. بچه‌ها اینجا می‌ترسن، هان؟
شما هم می‌تونستید یه الگو باشید، چون از اونا بزرگ‌ترید.
کی، من؟ نه، من هنوز پوشک می‌پوشم.
خب، بعضیتون منو می‌شناسید. برای کسایی که نمی‌شناسن، من ماتیلده‌ام.
من امسال معلم کلاس و معلم ادبیاتتونم.
امروز قراره هیچ مطلبی رو درس ندیم.
فقط قراره برنامه یا ترم رو مرور کنیم،
و دوست دارم از این فرصت استفاده کنم تا یه کم بیشتر بشناسمتون.
مثلاً تو.
آره، تو.
دوست داری چیکار کنی؟
باید یه سرگرمی داشته باشی.
من تو نقاشی خوبم.
هوم.
- و این خیلی خوبه. - یه جامدادی فضانورد داره.
- خب، بی‌خیال. - جامدادیشو ببین.
دفترچه‌هاتونو دربیارید و اینا رو بنویسید.
برنامه‌مون رو مرور می‌کنم. اگه اینو سریع و منظم انجام بدیم،
امروز همه می‌تونیم زودتر بریم.
آب می‌خوای؟
می‌تونم یه آب‌نبات بگیرم؟
آره.
می‌تونم برای بعد نگهش دارم؟
- سلام، بتی. - سلام.
- اسمت اولیویاست؟ - هوم.
- سلام، ناچو. - سلام.
- آب می‌خوای؟ - نه، مرسی.
سلام، زارو.
سلام.
می‌دونی چرا اینجایی؟
- نه. - نه.
نه.
ما اینجاییم تا بررسی کنیم چی برای همکلاسیتون اتفاق افتاده
توی اون حادثه.
چیزی هست که بخوای بهم بگی؟
این می‌تونه باحال باشه، نه؟
آره. خب، یه کم کوچیکه. نمی‌دونم جا می‌شه یا نه.
وای، اینو خیلی دوست دارم، هان؟ تو خوشت میاد؟ این برای دوربینه؟
وای، رفیق. باحالن، نه؟ نگاه کن.
چی شده؟
دارن چیکار می‌کنن؟
هی، یه کیس گذاشت تو جیبش.
- اون یکی! - سلام.
- هان؟ سلام. - چی برداشتی؟
- من؟ هیچی. - نشونم بده، نشونم بده.
گفتم هیچی برنداشتم.
- جیبو نشون بده! - هی، هی، هی! ولش کن.
هی. هل نده، باشه؟
بیا، بیا. ما چیزی ندزدیدیم.
ببین، من الان به نگهبانی زنگ می‌زنم.
فکر کردی کی هستی؟ تو حتی زبون ما رو نمی‌تونی حرف بزنی.
- خب، ببین، بریم، بریم. - نمی‌تونم حرف بزنم؟ من از تو بهتر حرف می‌زنم!
بریم! بریم! بریم! بریم!
- نگهبان! نگهبان! - بیا، بریم، بریم، بریم!
فرار کن!
- بیا! حرکت! - فرار کن! بریم!
- بدو، کپی! اوضاع داره خراب می‌شه! - حرکت! بدو، بدو، بدو! بدو، کپی!
- بدو! - هی! هی!
بیا! بریم! بریم! بریم! بدو!
- بریم! - بریم!
چی می‌تونست برای اون بچه اتفاق افتاده باشه؟ پلیس برده باشتش؟
کی؟ اون بازنده؟ ولی اون که کاری نکرده!
نگران نباش، مرد. باشه، توجه. داریم نزدیک می‌شیم.
نزدیک؟ نزدیک به چی؟
باید برش داریم، نه؟
جدی؟ این امنه؟
خب، امن، امن…
واکسن کزازتو که زدی، نه؟
بیا، رفیق، نازنکن. حالا می‌خوای بترسی یا چی؟
این‌طرفیه.
بریم!
کیری، اینجا پله‌ها رو نگاه کن.
این‌طرف.
من و زارو اینو اتفاقی پیدا کردیم. مثل یه خونه‌ست.
خونه ما. ولی بدون والدین و بدون قانون.
ما برنده‌ایم، بچه‌ها! بزن بریم!
هی، ما اینجا رو تمیز کردیم، باشه؟
نمی‌خوام یه کلمه بشنوم…
عالیه!
و حالا بهترین بخشش میاد…
- یک. - یک.
- دو. - دو.
ده…
نه…
هشت…
هفت…
- پسرم! بیدار شو، پسرم! بیدار شو! - مامان!
- بیدار شو، عزیزم، لطفاً! - مامان!
- بیدار شو، پسرم! بیدار شو! - مامان! مامان!
- مامان! - لطفاً، بیدار شو!
من اینجام، حالا اینجام. اینجام، عشقم، اینجام. الان برمی‌گردم!
مامان!
پرستار، لطفاً، کمک! یکی کمک کنه!
- مامان! بندازش! - لطفاً! یکی بهمون کمک کنه!
- سرم داره می‌ترکه! - نه!
- سرم داره می‌ترکه! - چش شده؟
نه، نه!
- حالا اینجام. اینجام. - سرم داره می‌ترکه…
- همین، همین. - سرم داره می‌ترکه.
نفس بکش، حالا دیگه خوبه، خوبه، عزیزم. خوبه.
خوبه، کوچولو. مامانم، خوبه. اینجام، باشه؟
خوبه. مامانم.
عزیزم…
روان‌شناس نیاز داره تو باهاش بازتر باشی.
باید بهش بگی چی یادته.
سعی کن.
داری گوش می‌دی؟ هوم؟
- دارم گوش می‌دم. - نه، گوش نمی‌دی.
گوش نمی‌دی.
ببین، اگه حرف نزنی، اگه چیزی نگی، ما نمی‌تونیم بهت کمک کنیم، باشه؟
نه… نه روان‌شناس، نه بابا، نه من، نه هیچ‌کس…
- من نیازی ندارم... - آره، داری!
داری نیاز، عشقم. هوم؟
نمی‌تونیم این‌جوری ادامه بدیم.
من… من نمی‌تونم این‌جوری ادامه بدم…
تو نقاشی می‌کشی، نه؟
من وقتی بچه بودم نقاشی می‌کشیدم، ولی خیلی بد بودم.
اشکالی نداره اگه…
هیچی، بی‌خیال، ببخشید.
ممنون.
این واقعاً خوبه.
چیزی هست که بخوای بهم بگی؟
همه‌چیز.
همه‌چیز از هیولاها شروع شد.
- زیاد بودن؟ - خیلی زیاد.
خیلیاشون هنوز اینجان.
و شبا میان سراغم و می‌رن تو سینم.
مثل دیشب؟
چون تو وجودت نگهشون داشتی بهت آسیب می‌زنن؟
لازم نیست تو وجودت باشن تا بهت آسیب بزنن.
فکر کنم همیشه وقتی جلوم نبودن بیشتر بهم آسیب زدن
تا وقتی که اونجا بودن.
اونجا؟ «اونجا» کجا؟
پشت درها.
نشسته تو کافه‌ها، تو ماشین‌ها، منتظر که بچه‌ها از مدرسه بیان بیرون.
این قدرت واقعیشونه.
تکثیر می‌شن.
من همه‌جا دیدمشون.
و کی شروع شد؟ بگو.
با اولین هیولا.
حتماً یه روزنامه‌نگار دیگه.
- جدی؟ - آره.
چه افتضاحی؟ چندش‌آوره.
مرد.
ماتئو.
اوه، عزیزم.
شما بچه‌ها چطورید؟
اینو آوردیم. ما… ما نمی‌دونستیم چی بیاریم،
ولی… خب. اون شکلات دوست داره، نه؟
مگه از بچگی نمی‌شناختینش؟ فکر کنم می‌شناسید.
- فقط یه هدیه‌ست، آنا. - عالیه، بچه‌ها، عالیه.
می‌تونیم بریم ببینیمش؟
خب، تازه رفت بالا که روان‌شناسشو ببینه.
زارو چی؟
نمیاد؟
خب، فقط اینه که اون… داشت درس می‌خوند، می‌دونی؟
با امتحاناتش توی دبیرستان الان و این حرفا.
پس حالا درس می‌خونه، هان؟ حالا به درساش علاقه‌مند شده.
آنا، پسرا تغییر می‌کنن. بزرگ می‌شن، شروع می‌کنن به آشنا شدن با آدمای دیگه.
- تقصیر هیچ‌کس نیست، مگه نه؟ - نه.
تقصیر هیچ‌کس برای هیچ‌چیز نیست.
تقصیر هیچ‌کس نیست که نصفه سر پسرم شکافته شد
و پر از زخم بود.
- پسرا، اونا تغییر می‌کنن. - آنا، لطفاً.
- همین‌جوریه، نه؟ - آنا…
چی؟ راسته.
زارو چی بود؟ دوستش از کی؟ از وقتی که پوشک می‌پوشیدن؟ هان؟
و حالا حتی زحمت نمی‌کشه بیاد ببینتش. هان؟
- چرا؟ چرا؟ کجا بود؟ - باشه، آنا.
همه‌مون داریم یه دوره سخت رو می‌گذرونیم. باشه؟ زارو هم همین‌طور.
نه. نه.
مطمئنم اون بدتر از پسر من اینو نمی‌گذرونه.
برای همین خودتو نامرئی کردی.
تا هیولاها نبیننت.
هوم‌هوم.
حالا من… می‌خوام ازت یه چیزی بخوام، باشه؟
ولی لازم نیست انجامش بدی.
می‌تونی بهم نشون بدی چطور خودتو نامرئی می‌کنی؟
دیگه نمی‌تونم.
نمی‌تونم… نمی‌تونم کنترلش کنم.
اشکالی نداره.
روز اول…
وقتی هنوز…
نامرئی نبودی، چون لازم نبود باشی…
اوم… یادته؟
خیلی خوب یادمه.
همه‌چیز از یه جمعه شروع شد.
قراره یه جمعه مثل هر روز دیگه باشه…
با این تفاوت که آخر روز یه امتحان داشتیم.
باشه، باشه، باشه. باشه. جهان حیوانات، گیاهان… آخری!
قارچ‌ها! قارچ، قارچ، قارچ، قارچ.
واقعاً دارم اذیت می‌شم، کپی، مرد.
- تو می‌تونی. - خب، باشه…
صبح بخیر. لطفاً بشینید و میزها رو جدا کنید، باشه؟
هر صندلی‌ای که دوست دارید انتخاب کنید و شروع می‌کنیم.
زود باشین، کل روز وقت نداریم، باشه؟
- بتی، اینجا چیکار می‌کنی؟ - چی‌چیه؟
بذار جای خودم بشینم، من اینجا تقلب دارم.
تو تنها کسی نیستی.
بیا، گمشو.
گمشو.
کپی، لطفاً، مرد، بذار اینجا بشینم.
ولی اونجا صندلی خالی هست.
ولی اونجا بچه‌های محبوب می‌شینن،
و باکتریو از اونجا تکون نمی‌خوره!
لطفاً، مرد. جهان سوخته کوه‌های ستاره‌ای، قدرت ۲۰.
تو قراره تو تورنمنت مجیک غوغا کنی. کپی.
خیلی ممنون، مرد. یه چیزی بهت بدهکارم.
خب، گفتم ساکت باشین، لطفاً!
موفق باشی.
ساکت.
حتی اگه بهترین کارت‌ها رو داشته باشی…
شانس توی هر بازی‌ای نقش داره.
و اون روز، من نه شانس داشتم…
نه جای درست.
ساکت!
خب، لطفاً برگه‌ها رو به عقب بدید.
امتحان زیست‌شناسی
ولی تا نگفتم برگه امتحانو برنگردونید.
- یه ساعت و نیم وقت دارید. - یه خودکار بهم قرض بده.
وقتی امتحانو تموم کردید، می‌تونید بذاریدش روی میز.
جمعه‌ست، پس اگه بخواید وقتی تموم کردید می‌تونید برید خونه.
اگه بخوای می‌تونم مال خودمو الان بهت بدم، هان؟
مال منم همین‌طور.
ممنون، ممنون از مشارکت ارزشمندتون.
خب، کلاس، یه ساعت و نیم داریم. می‌تونید شروع کنید.
هی، اونجا ساکت باشید، لطفاً.
اگه ساکن می‌موندم، شاید نادیدم می‌گرفت.
هی، صورت‌گنده. دارم باهات حرف می‌زنم.
برگه امتحانتو بده من.
- هنوز تموم نکردم. - برام مهم نیست.
ولی این اتفاق نیافتاد.
- زود بده به من. - نه.
چی؟
- گفتم نه. - چی گفتی؟
اینجا چه خبره؟
نه، هیچی، هیچی.
- هیچی، هیچی. - تموم کردی؟
آره.
خب، پس امتحانت رو بذار روی میز و می‌تونی بری.
کسایی که تموم کردن می‌تونن امتحان رو بذارن روی میز و برن.
اون اولین هیولایی بود که دیدم.
ولی… چته؟
- عمدی نبود، ببخشید. - چی شده؟
کاش تو جای اون توی بیمارستان بودی!
ولم کن!
باشه؟ ولم کن.
چته؟ کجا داری می‌ری؟
بی‌عدالتی نکنید
فکر می‌کنم یکی از شماها مسئول
اتفاقیه که برای همکلاسیتون افتاده.
اگه یکی از شماها باشه، ما به‌زودی می‌فهمیم.
پس بهتره حالا حرف بزنید، چون ما می‌فهمیم، 461 00:36:15_PD720... > 00:36:18,960 و اگه بفهمیم که پنهانش کردید و دروغ گفتید،
نیازی نیست بهتون بگم چی می‌شه، مگه نه؟
چیزی برای گفتن به من دارید؟
کیری - سلام!!!
سلام!
کیری - امتحان چطور بود؟
خوب خیلی خوب
کیری - چرا زود رفتی؟؟
کیری - با ام‌ام چی شد؟
هیچی همه‌چیز خوبه
این آخر هفته می‌بینمت؟
لابستر؟
من احمقم.
عزیزم، خونه‌ایم.
ناشناس - پس نه، هان؟ من و تو دوشنبه حرف می‌زنیم…
پشتم حسش می‌کنم.
هر وقت از خیابون رد می‌شم. هر گوشه‌ای که می‌پیچم.
ناشناس - هیچ‌کس به من نه نمی‌گه پشیمون می‌شی - کثیف - بهتره قایم شی
هیولا همیشه پشتمه.
تماس ورودی تماس‌گیرنده ناشناس
بله؟
آره، منم.
جانشین؟
♪ امیدوارم دیگه هیچ‌وقت ناامیدم نکنه ♪
خب، من اونجام.
♪ می‌دونه کجا داره منو می‌بره ♪
♪ منو می‌بره جایی که می‌خوام باشم ♪
♪ دارم با بهترین دوستم سوار می‌شم ♪
دوباره قراره اتفاق بیفته، دختر.
قلدری هنوز خیلی توی کلاس‌های ما حضور داره،
و قربانی‌ها دارن توی سنین کمتر و کمتر تجربه‌ش می‌کنن.
اگه شاهدش بودید، گزارش بدید. اگه دارید مورد قلدری قرار می‌گیرید،
از یه بزرگسال که بهش اعتماد دارید کمک بخواید.
بر اساس رمان «نامرئی» نوشته الوی مورنو،
منتشرشده توسط نوبه د تینتا گروه انتشاراتی پنگوئن رندم هاوس
♪ هیچ‌وقت نمی‌خوام بیام پایین ♪
♪ هیچ‌وقت نمی‌خوام پاهامو دوباره بذارم روی زمین ♪
♪ دارم با بهترین دوستم سوار می‌شم ♪
♪ امیدوارم دیگه هیچ‌وقت ناامیدم نکنه ♪
♪ بهم قول می‌ده که من مثل خونه‌ها امنم ♪
♪ تا وقتی یادم باشه کی شلوار پاشه ♪
♪ امیدوارم دیگه هیچ‌وقت ناامیدم نکنه ♪
MoviePovie.Com