رسانه اینترنتی مووی پووی تقدیم میکند
MoviePovie. Com
- خوب، تراویس دان، نوبت توئه.
تراویس دان؟
تراویس دان، نوبت توئه.
تراویس دان؟
تراویس نیست؟
- خیلی خب، شروع کنیم.
- سلام.
- خوش اومدی به "شانست رو امتحان کن" ، تراویس.
وای، خدای من.
باورم نمی‌شه بالاخره این کلمات رو می‌شنوم.
- خوشحالم که هیجان‌زده‌ای.
کمی درباره خودت بگو، باشه؟
- باشه. - به دوربین نگاه کن.
- اوم
اوه، اوه، یه لحظه صبر کن...
این چیه؟ - یه بشقاب.
بدون وامی، بدون وامی، بدون وامی.
- آره، عاشقشم.
خب، فکر کنم تموم شد، چاک.
نیازی به تست نیست.
- نه، نه، جدی نیست، باشه؟
لطفاً فقط کمی درباره خودت بگو، باشه؟
آماده‌ای؟
سه، دو، یک. - هوف!
سلام. من تراویسم. تراویس دان.
و واقعاً خیلی هیجان‌زده‌ام که اینجام.
تا حالا کالیفرنیا نیومدم.
در واقع، تا حالا از ایلینوی هم اون‌ورتر نرفتم.
تازه از یه سفر سه‌روزه از زادگاهم در اوهایو اومدم،
یه جای کوچیک به اسم لبنان.
و باید بابت ظاهرم عذرخواهی کنم.
قسم می‌خورم، می‌تونم خوب به نظر بیام.
- یعنی حتماً خسته‌ای، درسته، تراویس؟
- اوه، نه، نه، اصلاً.
آدرنالین منو سرپا نگه داشته.
می‌خوام پول گنده برنده شم!
- برای امرار معاش چیکار می‌کنی؟
- آره، من کار...
تو تعمیر کولر گازی کار می‌کنم.
و گاهی اوقات، یه کامیون بستنی می‌رانم
تو تابستون وقتی لازم باشه.
- عالیه.
- پس چرا می‌خوای شانست رو امتحان کنی، تراویس؟
- به دوربین، لطفاً.
- صادقانه؟ - بله، لطفاً.
- باشه، پس هر صبح، با بوی بیکن روی تابه بیدار می‌شم
تخم‌مرغ روی اجاق،
و گاهی نون تست سوخته.
به همسرم نگید اینو گفتم.
و من، و پاتریشیا، و کوچولومون،
دور میز صبحانه جمع می‌شیم
و برنامه شما رو نگاه می‌کنیم تا وقتی باید برم سرکار.
این یه رسم کوچیک ماست.
- وسط تست.
- اوه، می‌تونم... می‌تونم فقط بگم... ببخشید،
آقای کاروترز. فقط می‌خوام بگم
که شما... - داری شوخی می‌کنی.
- شما مثل یه قهرمان تو خونه‌مونید.
- اوه، داستان‌هایی مثل داستان تو به من کمک می‌کنه بدونم وقتم تلف نشده.
- اصلاً. عاشق این برنامم.
احتمالاً هر قسمتش رو دیدم.
می‌دونی، اگه اجازه هدیه دادن نباشه،
می‌تونم بشقاب رو پس بگیرم. من...
- سیلویا، می‌تونی لطفاً چند تا تی‌شرت برای تراویس واقعی بیاری
و بهش بگی
که یه لحظه دیگه پیششیم؟
هی، جیم، می‌تونی این یارو رو از محوطه ببری بیرون، لطفاً؟
- نمی‌رم. من فقط...
می‌خواستم بگم متأسفم اگه دردسری درست کردم.
- بریم.
- این حتی خودش نیست.
عالی.
قسم می‌خورم، یه بار تو "60 دقیقه" اینو دیدم.
- داستان‌هایی مثل اینا دلیل عشق آمریکا به برنامه‌های بازیه.
- آدمای واقعی، که پول واقعی می‌برن، آره.
- ها؟
من این یارو رو دوست دارم.
- آره، چون کامیون بستنیش رو از یه جای گمنام تو اوهایو روند،
از وسط بیابون.
- خیلی خب، بس کن، چاک، باشه؟
من تو عزام. - متأسفم، بیل.
می‌فهمم، می‌دونی. من احمق نیستم.
این یارو رو انتخاب می‌کردم، ولی یه آدم عجیب غریبه.
- اوه.
- لعنتی، لعنتی! بیا دیگه! - تا تو نری، من تکون نمی‌خورم.
- خرابه، لعنتی!
خوشحال شدی؟ حالا می‌تونی بری.
اوه.
اوم...
- به درک. شوخی نمی‌کردی.
مطمئناً. هم.
اوم، گند زدی، مرد بستنی‌فروش.
- می‌دونم، می‌دونم.
خیلی عصبی می‌شم، و زنگ زدم و نامه فرستادم،
و هیچ جوابی نگرفتم.
فقط فکر کردم که... - گوش کن.
- شاید اگه بیام اینجا...
- می‌خوای بدونی چرا رئیس چاکی‌ام؟
چون می‌تونم آینده رو ببینم.
فردا صبح، تو بیدار می‌شی،
ریشت رو کوتاه می‌کنی و موهات رو شونه می‌کنی
اون کت و شلوار رو درست می‌کنی، و یه کت درست حسابی می‌گیری.
بعد قراره ساعت 10 صبح تیز تو این محوطه باشی،
و اگه دیر کنی، خدا بهم رحم کنه.
- مطمئنی؟
- فردا می‌بینمت. - باشه. 10 صبح تیز.
- دارم چی فکر می‌کنم؟ اوم...
اسم تو واقعاً چیه، یارو؟
هست
مایکل لارسون، آره. - مایکل لارسون.
- می‌شه 8 دلار.
اوه، می‌دونی چیه؟
اوم...
کت در واقع آسیب دیده، پس...
- این یه فروشگاه دست دومه.
- آره، همه دکمه‌ها...
- می‌تونم 25 درصد تخفیف بدم رو کت.
- اوه.
- تو منو عاشق خودت کردی.
کاش هیچ‌وقت تو اون آسانسور نرفته بودم!
کاش...
لعنتی! دیالوگ!
- کاش پله‌ها رو...
- پله‌ها. - پله‌ها. درسته.
- عیسی مسیح، کی این مزخرفات رو نوشته؟
- باشه، میایم داخل. بیا.
زود، زود، زود، زود، زود، زود، زود.
لطفاً. - برای تور صبر کن.
- اوه، وای. - همین، میایم داخل.
- این خیلی باحاله.
- پس اجازه بدید اولین کسی باشم که بهتون معرفی می‌کنم
خونه نه‌چندان کوچیک‌مون که دوست داریم بهش بگیم شهر تلویزیون.
- باشه، همه آماده شید.
- اگه دوست دارید دنبالم بیاید این‌طرف، تور ادامه داره.
- باشه، دوربین رو بچرخون.
حالا سرعت.
اکشن.
- به هنگ‌کنگ خوش اومدید. شوخی کردم، البته.
ما هنوز اینجاییم تو استودیوهای CBS.
این فقط یکی از نه تا تولیدی
هست که هر لحظه اینجا جریان داره.
- این یه صحنه زنده‌ست. حرکت کن، دختر تور!
- هی، پسر، مواظب باش!
- ما سال 1952 اینجا رو ساختیم.
- باحال! اونا سیاهی‌لشکرن؟
- و اینجا گوشه کوچیک ماست از محله، استودیو 33.
- این همسرته؟ می‌تونی پیشش بمونی.
می‌تونی... باشه، می‌تونیم چند نفر دیگه رو بیاریم اینجا؟
من خانواده‌ها رو جدا نمی‌کنم.
ما همچین برنامه‌ای نیستیم.
- سیلویا، یکی از گوسفندهات از چمنزار گم‌وجاش شده.
- آره، بیا این‌طرف.
هی، چارلز، فکر کنم چهار نفر دیگه لازم داری.
- هی، تو نباید اینجا پرسه بزنی.
باید تو اتاق سبز بمونی.
- ما کلی آدم خوب داریم،
کلی آدم خوب تو سالن.
- هی، سیلویا.
گوش کن، فقط می‌خواستم بگم...
من-من بابت دیروز معذرت می‌خوام.
- اوه. خب، اوم، آخرش خوب شد.
و تو اینجایی، پس...
من فقط خوشحالم که منو اخراج نکردن.
- منم همین‌طور.
- هی، سیلویا، آماده برای بعدی.
- باشه. - پس...
- آره، باید... آره. - آره.
-امروز، این سه بازیکن به دنبال پول گنده‌ان!
ولی باید از وامی‌ها دوری کنن
وقتی هیجان‌انگیزترین بازی زندگی‌شون رو بازی می‌کنن!
از شهر تلویزیون تو هالیوود،
وقتشه شانس‌تون رو امتحان کنید!
اینجا میزبان شما، ستاره "شانست رو امتحان کن" ،
پیتر تومارکن!
-ممنون، ممنون!
-آره، ممنون از شما.
-ممنون، راد، ممنون، تماشاچی‌ها،
و ممنون از شما بیننده‌ها تو خونه.
و خوش اومدید به وگاسی‌ترین بازی...
-و استاپ!
-500 دلار و یه چرخش.
-استاپ!
-1000 دلار و یه چرخش!
- باشه، مایکل، جین؟ نوبت شماست.
- بزن بریم. - 11,516 دلار، اد.
این باعث می‌شه تو برنده امروز باشی.
- اوه، خدای من، این خیلی هیجان‌انگیزه.
- وقت نمایشه.
- باشه. - هی. نه، صبر کن.
داری چیکار می‌کنی؟ - فقط دارم دستورات رو اجرا می‌کنم.
- ولی همسرم از پاپیون خیلی خوشش میاد.
- آره، در واقع فکر می‌کنم این یه کم بهت بیشتر میاد.
به هر حال پاپیون‌ها برای آدمای ساده‌ست، و فکر نمی‌کنم تو همچین آدمی باشی.
- هم.
- خیلی خب، خوشگله.
آماده‌ان.
- عالی. باشه، اد، اگه دوست داری دنبالم بیا،
و جین و مایکل، فقط بعدش دنبالش بیاید.
ما خیلی نزدیک به این پس‌زمینه قرمز می‌مونیم
و شما رو به اون طرف صحنه می‌برم.
آره، داریم می‌ریم.
فقط مواظب این سیم‌ها باش.
آدما همش زمین می‌خورن.
- خیلی باحاله، نه؟
- و مواظب باش وقتی از گوشه می‌پیچیم.
صحنه یه کم زیادی جلو اومده،
و نمی‌خوای به...
- سیلویا، فکر کنم بهت گفتم
دیگه شرکت‌کننده‌های خوش‌تیپ نیاری.
دارم فکر می‌کنم می‌خوای منو بد جلوه بدی.
سلام. من پیترم. پیتر، پیتر. سلام.
- پیتر تومارکن. - آره، پیتر تومارکن.
این... درست گفتی، آقا.
سلام. سلام، اد لانگ. خیلی وقته ندیدمت، رفیق.
باشه، خیلی خب. پول گنده امروز، باشه؟
- شماها می‌بازید.
- باشه. و اگه دوست دارید دنبالم بیاید، آماده‌اید.
- دسته بعدی از فر داره درمیاد.
این گروه رو دو هفته دیگه تو پخش ببینید.
- راد رادی.
اوه! ببخشید. - آی!
- مایکل!
- آی!
- با وامی زدم.
- باشه، همین‌طرف.
- بیل، شماها آماده‌اید برای بعدی؟
نوارهای VHS بتاتونیک.
خاطرات گرانبهای‌تون رو برای همیشه تو یه جا امن نگه دارید.
- اوه، فقط دارن ما رو می‌ندازن تو آب عمیق، نه؟
- عالی. درسته.
- خوشحالم که همسرم یه کت اضافی برام گذاشته.
- هی، مطمئنی من با این... خوب به نظر میام؟
- بیل؟ شنیدی؟
♪ دا-نا-نا-نا نا-نا نا-نا ♪
♪ دا دا دا-دا-دا دا دا-دا دا ♪
- خیلی خب.
اوه، این پسرمونه.
- ♪ دا-دا دا-دا دا-دا دا دا دا-دا-دا-دا دا-دا ♪
- چاک، دو اسکوپ می‌خوای یا یکی؟
- گوش کن، من به لاکتوز حساسیت دارم. خیلی ممنون، آقا.
- خیلی خب، همه آماده‌ان؟
خیلی خب، بیاید یه کم خوش بگذرونیم.
- پیتر سر جاشه؟
خیلی خب، تو پنج، چهار شروع می‌کنیم...
- سه، دو.
- آماده‌ای؟
- همیشه. - لبخند گنده! بیا!
- امروز، این سه بازیکن به دنبال پول گنده‌ان،
ولی باید از وامی دوری کنن
وقتی هیجان‌انگیزترین بازی زندگی‌شون رو بازی می‌کنن.
از شهر تلویزیون تو هالیوود،
وقتشه شانس‌تون رو امتحان کنید.
و حالا ستاره "شانست رو امتحان کن" ،
پیتر تومارکن!
-ممنون، ممنون.
ممنون، راد، ممنون، تماشاچی‌ها،
و ممنون از شما بیننده‌ها تو خونه.
و خوش اومدید به وگاسی‌ترین بازی تو آمریکا.
- این یارو.
- فقط داره مارو اذیت می‌کنه. منظوری نداره.
- اینجاست که خوشگل به نظر بیاد، نه که نظر بده.
آماده سه. - برو سه.
-چون امروز بازی نهایی
چرخش بزرگ بازیکن خونگی ماست.
- هو، هو، هو.
- آره، آره، واقعاً خیلی ناراحت‌کننده‌ست،
ولی حداقل بیل خوب قدیمی از گرین‌ویل، کنتاکی،
یه سفر برنده شد... - آماده سه.
- برو سه. - تو هاوایی!
پس بیاید با سه شرکت‌کننده‌مون که امروز
برای پول گنده رقابت می‌کنن آشنا شیم.
11,516 دلار دیروز، اد.
- دیروز؟ انگار فقط 15 دقیقه پیش بود، پیتر.
- خب، تو ون‌های کلیسات رو داری، اد،
ولی بذار ازت بپرسم،
با بقیه پول چیکار می‌کنی، ها؟
می‌خوای یه عالمه سوتین سایز E بخری؟
- خب، نه، قطعاً این کارو نمی‌کنم، پیتر.
هنوز مطمئن نیستم چیکار کنم.
هنوز باورم نمی‌شه.
- خب، باور کن، عزیزم.
امیدواریم امروز بهش اضافه کنی.
- ممنون.
- شرکت‌کننده بعدی‌مون مایکل لارسونه.
خوش اومدی، مایکل، از لبنان، اوهایو.
- بله، قربان.
- و، اوم... و اونجا چیکار می‌کنی
تو لبنان، اوهایو، مایکل؟
- اوه، من یه کامیون بستنی می‌رانم.
و من...
ولی امیدوارم به اندازه کافی پول دربیارم
که بتونم تابستون بعدی رو تعطیل کنم.
- و... و... و، اوم... و کی‌ها امروز
تو لبنان تو خونه دارن نگاه می‌کنن، مایکل؟
- اون دختر کوچولوم، سوزی، داره نگاه می‌کنه.
و زیباترین، خوشگل‌ترین دختر تو کل دنیا،
همسرم، پاتریشیا.
- زیباترین زن دنیا؟
مایکل، باید بهم هشدار می‌دادی.
من...
- این آدما رو از کجا پیدا می‌کنید؟
- چی بگم، آرنولد؟ دیوونه‌ها میان پیش من.
یه نعمت و یه نفرینه.
- آره، می‌فهمم. - بالاخره، جین لیتارس...
- یه کم خشنه. - یه دستیار دندانپزشک
- از سن برناردینو. - و نفوذ.
- نفوذ. - آره، درسته.
- بیایم حرف نزنیم. - من برای یه دندانپزشک
لهستانی دیوونه کار می‌کنم که معروف به مشروب خوردن با مریضاشه
قبل از عمل که یه کم آروم بشه.
- خب، این که اشکالی نداره.
همتون می‌دونید چطوره.
با جواب درست به سؤال اطلاعات عمومی زنگ می‌زنید،
سه تا چرخش می‌گیرید.
اگه با جواب درست موافق باشید، یه چرخش.
جواب‌های غلط، خب، هیچ چرخشی، البته.
باشه، بیاید مستقیم بریم سراغش، بچه‌ها.
چین و چروک‌های دور چشم خط‌های صورتین دور چشم‌ها
که از چشمک زدن به وجود میان.
طبق یه مطالعه، تو چه سنی...
جین؟ - 40؟
- به طور متوسط، 30، 40، یا 50؟
اد؟ - 40.
- مایکل؟ - 40، آره.
- درسته. 40ه. 40ه.
جین سه تا چرخش می‌گیره. اد و مایکل هر کدوم یکی.
و این چیزی نیست که من تو سنم نگرانش باشم، درسته؟
منظورم اینه، من یه روزم از 25 بزرگ‌تر نیستم، پس...
باشه، سؤال بعدی.
احتمالاً رئیس‌جمهور FDR رو الان تو جیبت داری
چون تصویرش...
- اوم، اسکناس 50 دلاری؟
- تصویرش روی طرف سر چه سکه آمریکاییه؟
- آروم‌تر، رفیق.
- اد. - اوه، فقط عصبیه.
- خب، من هیچ اسکناس 50 دلاری تو جیبم ندارم
الان مثل مایکل، پیتر، پس می‌گم دایم.
- جین؟ - منم همین.
- دایمه.
- فقط باهاش خوش بگذرون.
- فکر کردم به پسرت گفتی اطلاعات عمومیش رو بخونه، بیل.
- اونایی که تو کفش چوبی قایقرانی کردن وینکن،
بلینکن، و...
اد؟ - ناد.
- ناد. مایکل؟ - اوم، ناد.
- جین؟ - ناد.
- آره، ناده. درسته.
چه عضوی از گروه عروسی
مسئوله دادن چک به کشیش؟
مایکل؟ - ساقدوش.
- اد، می‌گه ساقدوش. تو چی می‌گی؟
- یه کشیش واقعاً باید اینو بدونه، نه، پیتر؟
- باید بدونه.
- می‌گم ساقدوش.
- جین. - ساقدوش.
- آره، ساقدوشه. - هوو.
- مایکل سه تا چرخش می‌گیره.
با یه نفر که می‌دونید کیه صمیمی می‌شیم
و ببینیم می‌تونیم اون چرخش‌ها رو به پول گنده تبدیل کنیم.
- پول گنده. - بعد از این.
- بدون وامی.
- و تموم. 60 ثانیه دیگه برمی‌گردیم.
- 60، باشه. اوم...
- این باحاله، نه؟ - آره، واقعاً خوبه.
اوم، هی، می‌تونم... می‌تونم برم یه زنگ سریع بزنم؟
- اوه، تلفن تو زمان فیلم‌برداری ممنوعه.
استانداردها و رویه‌ها.
ولی اگه دوست داری پاهات رو دراز کنی یا...
- این آدرنالین منو بی‌قرار کرده.
فکر می‌کنی وقت دارم یه دور بزنم؟
- خب، 60 ثانیه وقت داری.
- تاد. - اوه، ممنون.
- مواظب باش.
ویتمن.
- ممنون. - هم‌هوم.
بیل. - ممنون.
- خواهش. - چرخش‌ها رو از دست دادم؟
- اوه، نه، خانم، به موقع.
- بیا. یادمه چی دوست داری. - اوه، ممنون، عزیزم.
- خواهش.
- دیر کردی. - به کافمن نگو.
یه پیرمرد و زنش تو "قیمت"
یه روزنامه تو تماشاچی‌ها قاچاق کردن.
- چیزی خوب بردن؟
- اونا حتی شرکت‌کننده نبودن.
- خیلی خب، تیم، برمی‌گردیم تو
پنج، چهار... - پنج، چهار، سه، دو.
- خوش اومدید برگردید به "شانست رو امتحان کن."
می‌دونید چه ساعتیه، بچه‌ها.
دوست دارم بهتون معرفی کنم
هم‌بازی خیلی تند و تیزم، تخته بزرگ.
حالا، تخته بزرگ پر از پوله،
چند تا سورپرایز اینجا و اونجا،
از جمله یه اقامت رؤیایی
تو استراحتگاه معروف فیرمونت تو هاوایی.
ولی مواظب وامی‌ها باشید،
چون اونا شما رو مستقیم می‌برن به صفر.
حالا، یادتون باشه، می‌تونید چرخش‌هاتون رو
هر موقع تو نوبت‌تون پاس بدید.
بازیکنی با کمترین امتیاز
بعد از دور سؤالات عمومی، اولین نفر شروع می‌کنه.
مایکل، این تویی.
اوه. فکر کنم آماده‌ام.
- هی!
لبخند بزن! «پول گنده! پول گنده! بدون وامی!»
- اوه، درسته.
پول گنده، پول گنده، بیا.
بایست!
- 2000 دلار.
مایکل، حالا، می‌خوای... می‌خوای چرخش‌هات رو پاس بدی،
یا می‌خوای ادامه بدی؟ - ادامه می‌دم، پیتر.
- باشه. - بیا.
بدون وامی. پول گنده.
بایست!
- وای. 1500 دلار دیگه، مایکل.
مایکل، چیکار می‌خوای بکنی؟
می‌خوای... می‌خوای دوباره بری؟
- ادامه می‌دم. - باشه، قراره ادامه بده.
بیا، بیا.
بایست! اوه!
- آه، وامی.
- لعنتی. گندش بزن.
- اوپس.
می‌تونیم اینو بگیم؟ این برای عموم مناسبه؟
می‌تونیم اینو بگیم؟ - لعنتی.
- می‌تونیم «گندش» رو تو CBS بگیم، بیل؟
- نمی‌تونم اینو تو پس‌تولید درست کنم، رئیس.
- باشه، باید دوباره بریم.
بیاید به شرکت‌کننده‌هامون یادآوری کنیم که حواسشون به حرف زدنشون باشه.
- تراویس! - چارلز، خفه شو لعنتی.
- تراویس کیه؟
- بیا، یارو، بیا.
- خیلی خب، دوباره ریست می‌کنیم به واکنش وامی،
و بیاید همه یادمون باشه که حواسمون به زبونمون باشه.
یارو؟ یارو وسطی؟ این برنامه روزه.
- ببخشید، عادت.
- دهن بچه‌هاتون رو با مایع ظرفشویی بشورید...
- دوباره می‌گیرم. - برای فحش کمتر.
- سه، دو.
- بدشانسی آوردی، مایکل، ولی دور بعدی جبران می‌کنی.
فعلاً صفر شدی.
باشه، اد، نوبت توئه که با تخته بزرگ و قشنگ روبه‌رو شی.
آماده‌ای؟ - خب، آماده‌ام، پیتر.
- بریم، پول گنده.
- بیا، می‌خوایم پول گنده ببینیم!
پول گنده! آره!
- بدون وامی، بدون وامی! بایست!
- دفعه قبل انجامش دادیم، و بازم می‌تونیم.
و بایست!
- بیا، بهم پول گنده بده!
بایست! - بایست!
- و... بایست!
هووو!
- و حالا به صدر می‌ری وقتی می‌ریم به سفر بعدی‌مون.
با ما باشید.
- و تموم. 90 ثانیه.
می‌شه گریم بیاد، لطفاً؟
گریم برای پیتر.
- من عرق نمی‌کنم، می‌درخشم.
- دستشویی؟ - چی؟
- آره، باید برم.
- منم همین‌طور. این قهوه حسابی منو به حرکت انداخته.
- آره، منم.
همه‌مون باید بریم دستشویی.
- زود برمی‌گردیم... - باشه، این‌طرف.
دستشویی مردونه سمت راسته، و خانوما...
- مرسی، سیلویا.
- فکر کردم باید بری.
- نه، می‌دونم چی درباره استانداردها و رویه‌ها گفتی و همه‌چیز،
ولی من احمقم،
و با این همه شلوغی امروز و این همه هیاهو،
من فقط... فراموش کردم به دختر کوچولوم تو تولدش زنگ بزنم.
- وای. - آره.
اونجا ساعت 3:30ه،
پس حتماً تازه کارتوناش تموم شده، و...
لطفاً، من فقط یه کم دارم دیوونه می‌شم.
- اوه، واقعاً نمی‌تونم.
قوانین، آره، می‌دونم. - آره، آره.
- ولی من فقط...
اگه این همه‌چیز برام نبود، حتی نمی‌پرسیدم.
تصور کن بابات تو روز خاصت بهت زنگ نزنه.
- بیل منو از جایی پیدا کرد که
همه شخصیت‌های بزرگ برنامه‌های بازی از اونجا پیدا می‌شن...
با لباس موش تو بلوار هالیوود.
درسته، راد؟ درسته؟
- دقیقاً، پیتر. - دیدی؟ دقیقاً.
- بیا، بیا.
- سلام. کسی برای پاسخ به تماس شما نیست.
لطفاً بعد از بوق پیغام بگذارید.
- اوه، می‌دونی، هی!
امروز روزشه. باید گوشی رو برداری.
اگه بتونی نزدیک گوشی باشی، واقعاً...
- هی، بیا.
- لعنتی! گندش بزن!
ببخشید. من...
- اوه، همه برگردید سر صحنه.
- تیک عصبی؟
- اوه، دارم سیگار رو ترک می‌کنم.
- آفرین. بابت وامی متأسفم.
- چی؟ - وا-وا! وامی.
- بخشی از بازیه، درسته؟
حداقل این دور بعدی من اول می‌رم.
جوایز بزرگ‌تر، وامی‌های بزرگ‌تر.
- لذت ببر، و پول گنده، همون‌طور که می‌گن.
خب، این 90 ثانیه واقعاً هوشیارکننده بود، نه؟
- چهار، سه...
- لبخند گنده، لبخند، لبخند، لبخند!
آره.
- و با دور دوم برگشتیم، دوستان.
جوایز بزرگ‌تر، وامی‌های بزرگ‌تر.
حالا بیاید مستقیم بریم سراغش.
حالا، بازیکنی با کمترین مقدار پول
از دور اول اول می‌ره.
مایکل، این... - این منم.
- آره، این تویی، مایکل.
- خیلی خب.
باشه. خیلی خب، حالا.
بیایم اون پول گنده رو ببینیم.
پول گنده!
بایست!
- 4000 دلار و یه چرخش!
- ادامه می‌دم. می‌رم. - باشه.
خیلی خب، قراره بره، قراره بره.
- بایست!
- 5000 دلار و یه چرخش! - عالی.
- اوه، مایکل، می‌خوای... می‌خوای پاس بدی،
یا می‌خوای ادامه بدی؟ - اوه، قراره ادامه بدم.
می‌رم. - باشه، بریم.
- خیلی خب.
بایست!
- 4000 دلار و یه چرخش! - وای!
- هوو! - مایکل، تو رول کردی!
- دوباره، بازم بریم. - مایکل، تو به 13000 دلار رسیدی.
حالا، می‌خوای... می‌خوای دوباره بری؟
- گفتم دوباره!
- باشه، می‌خواد دوباره بره.
- بایست!
- 16000 دلار، مایکل لارسون!
مایکل، چی فکر می‌کنی؟ این پول زیادیه.
- همه‌مون داریم اینو می‌بینیم؟ - گفتم دوباره.
- واقعاً تو رول کردی.
- تا حالا باید می‌دونستی که به من شک نکنی.
- واقعاً داره بالا می‌ره.
- بانوی شانس کنارشه.
- پول گنده.
بایست! هوو!
- نمی‌تونم باور کنم.
باشه، چیکار می‌خوای بکنی؟
- اوه، ادامه می‌دم. - تو... می‌خوای ادامه بدی؟
باشه، قراره... قراره ادامه بدیم...
قراره ادامه بدیم.
مایکل می‌خواد ادامه بده.
- این چیزیه که می‌خوایم، درسته؟
- این یارو اعصاب فولاد داره.
- بایست!
- وای!
- باشه. - چیکار می‌خوای بکنی؟
- می‌خوام ادامه بدم، پیتر.
بایست!
- مایکل لارسون، این 19000 دلاره.
19000 دلار، مایکل.
- 21000 دلار بالاترین مقداریه که داشتیم، درسته؟
- اگه به وامی نخوری.
مایکل، می‌خوام درباره این فکر کنی.
- لعنتی پاس بده، مرد.
- قراره شانس خودم رو امتحان کنم. می‌خوام ادامه بدم.
- باشه، اون... اون... قراره بره.
مایکل قراره بره.
- بایست. هوو!
- لعنتی مقدس! - رکورد، رکورد، رکورد.
اوه، برو سراغ اون.
- رکوردشکن!
- 24000 دلار تو رو بزرگ‌ترین برنده تا امروز می‌کنه، مایکل.
- باشه، پس اون یه... یه رکوردشکنه.
- باید ازت بپرسم. - باشه، حالا پاسش بده.
- درباره این فکر کن.
24000 دلار پول زیادیه، مایکل.
قراره بری؟ چیکار قراره بکنی؟
تموم کردی، مایکل لارسون؟
- نایست! بیا، تو می‌تونی!
- نه، نه، قراره بری؟
- این یارو چشه؟
- خب، بزرگ‌ترین برنده، بزرگ‌ترین بازنده.
به هر حال، من چک‌ها رو نمی‌نویسم.
به کافمن نگو.
- بایست! هوو! - 4000 دلار و یه چرخش.
مایکل لارسون، این فوق‌العاده بود.
28000 دلار!
- هوو!
آره، دوباره! دوباره، دوباره!
- قراره بره!
- آگهی تو 15 ثانیه.
- به جونیور بگو پیتر رو بیاره.
- اینجا؟
- کجای دیگه لعنتی؟
- بعد از این پیام‌ها برمی‌گردیم تا مایکل لارسون رو ببینیم
که اسم این بازی رو با دل و جون اجرا می‌کنه
درست بعد از این پیام‌ها.
- چهار، سه، دو، یک، و تموم.
این دو دقیقه‌ست.
- وای. هی، دستای داغ، این خیلی باحال بود.
- هی. بیل می‌خواد باهات حرف بزنه.
- می‌دونی برای چی؟ - نه، هیچ ایده‌ای ندارم.
- بیل، همه‌چیز اون بالا خوبه؟
- می‌تونی لبخند نزنی تا بتونم چین‌وچروکات رو درست کنم؟
- اوه، سعی می‌کنم. - خیلی خب.
- پس شام امشب، خانوما، با من.
اد؟
- می‌دونی، من... نمی‌دونم دوست‌پسرامون
از این خیلی خوشحال بشن.
- همشون حسودن.
- ولی، می‌دونی، اگه به 50000 دلار برسی،
فکر کنم بتونن چشم‌پوشی کنن.
آره، خب، پس راحت.
فقط برنامه‌هاتو کنسل کن.
- 50000 دلار.
شرط می‌بندم زنت بدش نمیاد با این برگردی خونه، نه؟
- هم.
- 28000 دلار با تو مخالفه، آقای کاروترز.
- خب، پیتر، یه چیزی...
- چی؟ - یه چیزی باهاش درست نیست.
- چی، فکر می‌کنی گنده؟ - ما فکر نمی‌کنیم که...
- نه، نه، فقط داره لعنتی بازی رو درست بازی نمی‌کنه.
- یه مهره شل داره یا یه چیزی.
- ریسک‌ها رو محاسبه نمی‌کنه، پیت.
- آره، خب، به نظر می‌رسه تا حالا حسابی براش جواب داده.
تازه، می‌خوای من درباره‌ش چیکار کنم؟
منظورم اینه، یه کم زنگ‌زده‌م، ولی...
- اوه، به‌خاطر خدا. باید بترسونیش.
- خب... - با... با شانس‌ها.
- خیلی خب، ببین، ببین. ما این یارو رو دوست داریم، درسته؟
و می‌خوایم برنده بره خونه، ولی این دیگه کافیه.
- خیلی خب، می‌شه همه شرکت‌کننده‌هامون برگردن سر جاهاشون، لطفاً؟
- آخ! ساق پام! لعنتی احمق!
- اوه، گندش. گندش! ببخشید.
- سه، دو...
- و برگشتیم با یه بازی فوق‌العاده هیجان‌انگیز و پرتنش از «شانست رو امتحان کن»،
جایی که برنده‌های مایکل لارسون همچنان داره رشد می‌کنه
با وجود شانس‌های سنگینی که علیه‌شه.
حالا، مایکل، من کلی شانس‌های خوب تو عمرم دیدم،
ولی هیچ‌کس، و منظورم واقعاً هیچ‌کسه،
تا حالا به اندازه تو شجاعانه احمق نبوده.
حالا، ریاضیدان‌های بالا تو غرفه
دارن به من شانس شش به یک می‌دن، مایکل.
این یعنی اگه شش بار دیگه فشار بدی،
یکیش حتماً وامیه.
حالا، ما دوست نداریم ببینیم همه‌چیز رو از دست بدی، مایکل، درستم؟
- برو، مایکل!
- خب، این نظر یه نفره.
مایکل، چیکار می‌خوای بکنی؟
می‌خوای بچرخونی و ریسک کنی همه‌چیز رو از دست بدی؟
این پول زیادیه، مایکل.
این پول زیادیه.
- لعنتی چی داره می‌شه؟
آره، آره، آره.
آره، بذار... بذار بهش فکر کنم.
هم...
حق با توئه. حق با توئه، پیتر.
این پول زیادیه.
- این پول زیادیه، مایکل. - آره.
فکر کنم باید بچرخونی تا بتونی ببری.
اومدم اینجا که ببرم، و می‌خوام بازی کنم،
و می‌گم قراره دوباره برم.
- قراره دوباره برم. - فوق‌العاده.
سعی کردم هشدار بدم. همه چشماتون رو ببندید.
مایکل داره یه دور می‌زنه. - تاد.
یه بی‌سیم بهم بده.
- بایست!
- چاک، رفیق، می‌تونی بری کانال دو؟
- باشه، مایکل، چیکار قراره بکنی؟
- قراره دوباره بچرخم.
- باشه، قراره بچرخه. - بیل؟
- فکر کنم سر کار رفتم. - بایست!
- ببخشید، می‌تونی دوباره بگی؟
صدا خیلی پایینه.
- لعنتی، چاک، فقط بفهم این یارو کیه لعنتی.
- متأسفانه، این بالاتر از سطح حقوق منه، بیل.
- بایست! - خب، پس،
شاید باید عنوان شغلی‌تو عوض کنیم.
- باید ازت بخوام به این فکر کنی.
این پول زیادیه، مایکل. قراره بری؟
چیکار قراره بکنی؟
ها، می‌خوای... می‌خوای ادامه بدی؟
- باشه، تاد، من رانندگی می‌کنم.
- اوه، من می‌تونم.
- این قرار نبود یه گفت‌وگو باشه.
- ممنون که با خط تست «شانست رو امتحان کن» تماس گرفتید.
برای «شانست رو امتحان کن».
اگه می‌خواید تو آزمون عمومی ما شرکت کنید، لطفاً یک رو فشار بدید.
اگه می‌خواید... - لعنتی.
- و گاهی اوقات، یه کامیون بستنی می‌رانم
تو تابستون، وقتی لازم باشه.
ها؟
- می‌تونم بهت کمک کنم؟
- اوه، جیم. هی، چطوره، مرد؟
من فقط، اوه...
- می‌تونم... بهت کمک کنم؟
- هوو! هوو! - باورنکردنی.
- یه چیزی اشتباهه. نلغز.
- فکر می‌کنی تنها کار می‌کنه؟
- کسی به من گوش می‌ده؟
- ما حتی نمی‌دونیم که داره کاری می‌کنه یا نه.
- منظورم اینه، ش-شاید ما... یه استراحت کنیم
تا بفهمیم چی به چیه. - اوه، نه. نمی‌تونی این کارو بکنی.
باید بذاری بازی کنه بدون دخالت.
بی‌گناه تا وقتی گناهکار ثابت بشه. - خیلی خب.
- قانون پابرجاست، حتی تو استودیو.
- دوباره قراره بری؟ - گوشی!
- شاید یه گوشی داشته باشه.
- عیسی مسیح، فقط خارش داره.
- بیایم برای مسائل فنی یه استراحت کنیم.
- قراره ادامه بدم! ادامه بده، پیتر.
- آره، حالا.
و اگه بفهمم که هر کدوم از شماها با این یارو لعنتی همدستید،
پیداتون می‌کنم.
- پول گنده، بیا!
بایست!
- باورنکردنی.
بیشتر از نیروی مایکل لارسون
درست بعد از این استراحت کوتاه.
- همین حالا؟
- و تو پنج، چهار، سه تموم.
- 45 ثانیه.
- بدون عرق A.C.
- اوه، این لایل رابرتزه؟
- همون و تنها. چیکار می‌تونم براتون بکنم؟
- اوه، این، اوه...
بیله.
و من یه کارمند تو دادگاه عدالت لبنانم.
- باشه.
- و، اوه، دارم زنگ می‌زنم
چون حکم محدودکننده‌تون اومده رو میزم
علیه مایکل لارسون چون قراره، اوه، منقضی بشه.
و ما فقط زنگ زدیم ببینیم
می‌خواید اتهام رو تمدید کنید یا نه.
- اوه، همین حالا؟
اوه، آره، ما تازه بعد از آخرین کلاهبرداری پونزی‌ش
رو پامون وایستادیم.
- مطمئناً، مطمئناً. آره.
ما فقط چند تا سؤال داریم، اگه اشکالی نداره؟
- باشه. - می‌تونید بهمون بگید
آیا تا حالا... حکم رو نقض کرده؟
- نه، تا جایی که می‌دونم نه.
- باشه، عالی.
و، اوه، می‌تونید، اوه، بهمون یادآوری کنید
اتهام اولیه دوباره برای چی بود؟
- گفتید اسمتون چی بود؟
- ببخشید؟ - یارو، کپی من اینجا
می‌گه هنوز 16 ماه
وقت داریم که لازم نیست نگران این یارو باشیم.
مایکل، تویی، ای بازنده لعنتی؟
اگه دوباره ببینمت، مرد، لعنتی...
- قراره به قولت عمل کنی، مایکل؟
- ها؟
- گفتی شام امشب اگه به 50 هزار برسی.
- اوه، آره، آره، آره.
اوه، به نظر خوب میای، ولی نمی‌دونم چرا قبلاً اینو گفتم.
زنم منو می‌کشه.
- نگران نباش، عزیزم.
همه‌ش رو ببر خونه پیشش، هم.
- گریم لازم دارم؟ - چه فایده‌ای داره؟
اون تنها کسیه که تو صفحه دیده می‌شه.
- فقط یه کم عرق می‌کنه.
- به نظر می‌رسه دارم عرق می‌کنم؟
الان دارم عرق می‌کنم؟
- نه.
- خیلی خب، لطفاً همه خودتون رو جمع کنید.
- خیلی خب، خرگوش کوچولوی من. بیا، لبخند بزن!
- مامانم سلام می‌رسونه و می‌گه روز اول خوبی داشته باش.
- هی، بستنیتو گرفتی؟ آره!
- نه، مامان، این بار فرق داره.
- پاتریشیا!
دارم مامانتو میارم اینجا.
- بستنی برای صبحانه؟
- باشه.
- داری رؤیا زندگی می‌کنی.
- خیلی خب، بریم.
- یکی از آهنگ‌های مورد علاقه‌م از ویلون جنینگز.
- لعنتی چی؟ - آماندا، زندگیمو روشن کن.
باشه، آماندا، چیکار می‌خوای بکنی؟
تو 4500 دلاری. داری...
- لیلی دامپزشکه از شرمن اوکس.
- درسته.
- وای، این یه شغل جالبه، نه؟
اوه، سرکش‌ترین حیوانی که تا حالا تو مطبت داشتی چی بوده؟
سسیلیا، تو 750 دلاری. سه تا چرخش داری.
چیکار می‌خوای بکنی؟
- دوباره. - باشه.
اوه، سسیلیا، قلبم رو نشکن.
بدون وامی، بدون وامی!
- بایست! - 3000 دلار و یه چرخش!
3000 دلار و یه چرخش. 68500 دلار.
حس داشتن یه شبکه چطوره، مایکل؟
- حس خوبیه.
یه چرخش دیگه حتی بهتره.
- باشه، خیلی خب.
- بایست!
- دوباره می‌خوای بری؟ چیکار می‌خوای بکنی؟
- دوباره می‌رم! می‌خوام شانس خودمو امتحان کنم!
بایست!
- تی‌شرت، واقعاً؟ - آره. تعداد اولیه پر شده.
داریم می‌ریم به قسمت دوم.
هی، فکر می‌کنی بتونم یه لحظه باهات حرف بزنم
درباره یه موضوع؟ - بعداً.
- سه، دو، تموم...
- چقدر وقت مونده؟
- اوه، پیدات کردم. لعنتی چی پیدا کردی؟
- نگاه کن. - گم نشو.
- چی؟ لعنتی چی؟ - نگاه کن، نگاه کن.
هی، ویتمن، می‌تونی سه چرخش آخر رو برگردونی، لطفاً؟
- این اضافه‌کاریه؟ - فقط، لطفاً؟
گفتم لطفاً.
خیلی خب، برو به نمای نزدیک مایکل لارسون.
حالا چشاشو نگاه کن.
حالا تخته رو نگاه کن.
- بایست! هوو!
- باشه، چرخش بعدی.
آروم‌ترش کن.
چشاشو نگاه کن.
حالا تخته رو نگاه کن.
چشاشو نگاه کن.
یه کم زوده برای جشن گرفتن، فکر نمی‌کنی؟
و بایست.
- چاک، لعنتی دارم چی می‌بینم؟
- اوم...
اون الگوهای بیل رو حفظ کرده.
- الگوها رو حفظ کرده؟
- آره. - تصادفی نیستن؟
- پنج‌تا هستن. - پنج‌تا؟
- کی به تعداد الگوها اهمیت می‌ده...
- حداقل بیشتر از پنج‌تا! بیل، لعنتی چی؟
- وای، وای. بس کن. بس کن.
خبر خوب اینه که اون داره تقلب می‌کنه.
خب، داره تقلب می‌کنه. - داره تقلب می‌کنه؟
- آره. - آره.
- اوه، چاک، تو واقعاً باهوشی.
و به همین خاطر تو رو نگه داشتم.
- گفتم این یارو لعنتی یه آدم عجیبه.
- آره، آره، گفتی.
- بچه‌ها، واقعاً بابت این متأسفم.
این فقط ماهیت و واقعیت برنامه‌های بازیه.
بیا، یه تی‌شرت بگیر. برا تو.
- شوخی می‌کنی. شنبه‌مو برای این از دست دادم.
- نه، مرسی. - جک.
- یکی دیگه.
- هیزل.
- فکر کنم بتونم تو رختخواب بپوشمش.
- عالیه. - نگهش دار.
هی، با یه وامی لعنتی منفجرش کن.
- آره، کاش فرصتش رو داشتم.
- بازم بابت اون متأسفم. - آره.
- بگو «بدون وامی!» - بدون وامی.
- خیلی خوش‌شانس. - خوش‌شانس؟ خب...
آره، نظرم درباره شانس اینه که شانس
فقط یه بهونه خوب برای هیچ کاری نکردنه
و بعد امیدوار باشی که یه فرصت خودش پیداش بشه.
اگه چشاتو باز کنی و ذهنت رو کنجکاو نگه داری،
می‌بینی که بهترین فرصت‌ها تو جاهایی رشد می‌کنن
که مردم بهشون نگاه نمی‌کنن.
اوه، یه نکته هم اینه.
دیگه پولت رو به اونجا نده.
کاری که می‌کنی اینه که می‌ری به یه بانک،
ثبت‌نام می‌کنی، نقد می‌کنی، می‌بندی.
- ثبت‌نام کن، نقد کن، ببند.
بچه‌های باهوش. می‌رم یه میان‌وعده بگیرم.
اونجا کلی کالری دارم می‌سوزونم.
اد، چیزی می‌خوای؟
- نه، مرسی.
- همه بشینید سر جاتون. - مرسی.
- رئیسای بالا می‌گن قسمت بعدی به‌زودی شروع می‌شه.
کسی پپتوی منو دیده؟
- نه، ندیدم. - آره، خوبه.
- دیدنش. - آره، این مورد علاقه‌مه.
اونا یه تاکو کارنه آسادا دارن که فوق‌العاده‌ست.
- اوه. - آره، آره.
خب، چی... این آخر هفته... چیکار می‌کنی؟
- فکر کردم قراره با برانکو بیای دنبالم.
- قراره بیام دنبالت؟ آره، آره.
- اوه، بیا دیگه.
- سلام؟
- هی، اوم، جواب دادی.
هی، لعنتی کجایی...
- نه، نمی‌دونستم کل کلاس رو دعوت کردی،
ولی تولدشه، پاتریشیا.
باید بتونم بهش زنگ بزنم.
- نه، نه. فقط، اوم...
خب، خارج از شهر مشغول بودم.
آره، می‌دونی چیه، ترش؟
من الان دارم یه معامله بزرگ رو می‌بندم.
دقیقاً وسطشم.
همه‌چیز رو عوض می‌کنه.
می‌تونه همه‌چیز رو برای ما عوض کنه.
اگه بهم...
- نه، می‌دونم.
- نه.
- سوزی، تلفن!
- اوه، عزیزم، سوزی!
اوه، سوزی عزیزم! سو.
چه نوع کیکی؟
اوه، نه. تو شکلاتی دوست نداری، مگه نه؟
- حالا دوست دارم! این مورد علاقه‌مه!
- نه. اوه، خب، تولدت مبارک، دختر شیرینم.
اوه، چقدر بزرگ شدی.
- هی، هنوز تموم نکردم! دارم اونو می‌خورم!
- دلم برات تنگ شده. - منم دلم برات تنگ شده، بابا.
یه کم کیک نگه می‌دارم. میای پیشمون؟
- آره، نه، من، اوم...
هی، می‌دونی چیه؟ می‌تونی مامان رو دوباره بیاری؟
- نه، اون مال منه! پسش بده! - فقط برای...
هی، ترش؟ هی، عزیزم؟ - داریم می‌ریم سر جاها!
- آخ، لعنتی!
- اوه! اوه.
- ترسوندیم.
دخترم یه کم نگرانه. - همم.
- اون، می‌دونی، دوست داره بهش سر بزنم.
- ما-مایکل، کجا بودی...
- هی، سلام، اد. هی، جینی.
- با تایمکس نگاه‌ها رو به خودت جلب کن.
ما داریم نگاهت می‌کنیم.
- اد، گریپ مسترمو دیدی؟
- نه.
- جینی، تو دیدیش؟ جینی؟
- چی؟ - گریپ مسترمو...
- اون... اون چیه؟
- گریپ مستر.
- خوشحالم که غیبش زده.
- نه، نه، نه. باورم نمی‌شه.
- نمی‌دونم بهت چی بگم، بیل.
اون تقلب نمی‌کنه. - داره کارت‌ها رو می‌شمره.
- این بلک‌جک نیست، چاک.
هر کسی می‌تونست پنج تا الگو رو حفظ کنه.
- یه دقیقه دیگه برمی‌گردیم. - پس... پس چیکار می‌تونیم بکنیم؟
- باید ادامه بدی. حالا نمایش مایکله،
مگه اینکه تسلیم بشه یا گند بزنه، هر کدوم که زودتر پیش بیاد،
بعد الگوهای بیشتری بگیر.
کی به خدا گفته پنج تا کافیه؟
- خب، ما... ما بودجه نداشتیم.
- ممکن بود کمتر از 65,000 دلار براتون خرج برداره.
- آرنی.
- داری چیکار می‌کنی؟
- وقتشه به کافمن زنگ بزنیم.
- نه. لعنتی شوخی می‌کنی؟
تا وقتی که از این موضوع جلو نیفتیم، هیچ تماسی نه داخل، نه خارج.
- حداقل می‌تونم برم دستشویی زنونه، بیل؟
- نمی‌دونم. می‌تونی؟
- ویتمن، نگه دار.
الان برمی‌گردم.
- خیلی خب، همه، قراره نگه داریم...
- باشه، اوم، ایده‌ها.
- خب، قبلاً گند زده. شاید دوباره گند بزنه.
- هی، بیل، پیتر می‌خواد باهات حرف بزنه.
- بهش بگو بره روی یه اردک بشینه.
- اردک تموم کردیم، بیلیام.
ولی فقط می‌خوام بگم مرسی که امروز
چرخش خانگی رو یادت رفت.
اگه واقعاً به من نیازی ندارید، می‌تونم برم خونه.
- درسته.
- بیایم بازی کنیم.
- باشه، شنیدید.
بیایم بازی کنیم.
- می‌گن برای هر چیزی یه اولین بار هست.
خب، این بازی مستثنی نیست.
این اولین باره تو تاریخ «شانست رو امتحان کن»
که نمی‌تونیم تو زمان تعیین‌شده تموم کنیم.
این طوفان مایکله، یه مرد معمولی از اوهایو.
تا حالا، شبکه رو به 69,500 دلار
انداخته بدون هیچ پایانی تو چشم.
حالا، بیایم از جایی که تموم کردیم ادامه بدیم،
با مایکل که داره می‌بره و بقیه ما که داریم فکر می‌کنیم
آیا تا آخر روز براش کار خواهیم کرد.
- چی می‌تونم بگم، پیتر؟ واقعاً حس خوبی دارم.
- هنوز دو تا چرخش داری، مایکل.
نمی‌تونی این چرخش‌ها رو بدی به یکی.
چی... چی قراره بکنی؟
- دوباره! - معلومه که قراره بره.
باشه.
- بیا، پول گنده!
بایست!
- اوه، خدای من...
- بریم! بریم! بریم! بریم! بریم! بریم!
- داره می‌ره، داره می‌ره. داره می‌ره.
- چی... چی شده؟
- این صدا یعنی وقتشه برای چرخش نهایی بازیکن خانگی.
حالا، بازیکن خانگی خوش‌شانس ما، و، مایکل،
اونا واقعاً خوش‌شانسن که با تو جفت شدن،
هر مقداری که روش وایستی می‌گیرن.
حالا، مایکل، چرا اون کارت جلوت رو برنمی‌داری
و بهمون نمی‌گی برای کی بازی می‌کنی؟
- همم.
- کیه اون آقا یا خانم خوش‌شانس؟ مایکل؟
- لایل رابرتز از...
کلیولند، اوهایو.
- از اوهایو! چند تا باک‌آی!
از یه اوهایویی به اوهایویی دیگه.
خب، اتفاقاً لایل رو نمی‌شناسی، مگه نه، مایکل؟
شماها با هم می‌گردید؟
- اوهایو ایالت خیلی بزرگیه، پیتر.
- خوب گفتی.
خب، لایل رابرتز، این یکی برای توئه.
باشه، بیایم شروع کنیم.
- بایست!
- یه سفر به اقامتگاه لوکس پنج‌ستاره فِرمونت، هاوایی.
لایل رابرتز، تو معادل اون رو می‌گیری.
باشه، مایکل، هنوز این یه چرخش رو داری.
باهاش چیکار می‌خوای بکنی؟ - اوه، صبر کن، صبر کن.
- نگه می‌داریم. - یکی نور رو جابه‌جا کرده؟
- نور؟ چی... کدوم نور؟
- یه نور مستقیماً تو چشامه.
- نه، نه. - می‌بینیش؟
اونجا وسط.
- یکی نور رو جابه‌جا کرده؟
- هیچ‌کس نور رو جابه‌جا نکرده. نورها فیکس شدن.
- می‌رم یه دور بزنم. - هیچ‌کس نمی‌ره.
- این دیگه خیلی مسخره‌ست. - یکی رو می‌فرستیم
نور رو چک کنه. کسی تکون نخوره.
- فقط یکی رو بفرستید نور رو چک کنه، باشه؟
- دیگه وقت تلف نمی‌کنیم. جینی!
- لعنتی چی گفت؟ - نور؟
- کدوم نور؟ - یکی بره اون رو چک کنه.
فقط می‌خوام امروز تموم بشه.
- چی گفتم؟ - ببخشید، دی،
ولی من یه گروه دارم که دوست دارن یه کم بخوابن
قبل از اینکه فردا برگردن استودیو.
- این فرض می‌کنه که همه‌تون هنوز کار برای برگشتن دارید، درسته؟
- ران! - همه‌چیز به گند کشیده شده.
- من، اوم... ببخشید که از هر کاری که داشتی...
- 70,000 دلار.
این مثل دو تا حقوقه، مگه نه؟
خب، پس یه آدم بی‌فایده لعنتی گیرمون اومده.
فکر کنم این اولین باره
تو کل زمانی که باهم کار کردیم.
- فکر کنم فقط یه آدم بی‌فایده لازمه
تا یه نقص تو سیستم پیدا کنه.
پنج تا الگو، بیل؟
- هی، این بازی من نیست، این یارو لعنتیه.
- نمی‌دونم بهت چی بگم.
برای این موضوع سرها قراره بغلتن.
کی گذاشت این بیاد؟
- اوم...
خب، اون، اوم...
اوم...
- کاپیتان قراره با کشتی غرق بشه؟
- نه، چاک ترنر. - اوه.
- چاک، آره، اون... اون... اون مسئول انتخاب بازیکنهاست.
- چاک، درسته. چاک.
بیایم چاک رو بیاریم اینجا.
- درسته.
- اوم، می‌تونی، اوم...
- باید برگردی. - نه، ببخشید. چرا؟
چون هیچ چیزی برای معذرت‌خواهی نداره.
- هی، بچه‌ها، فقط یه کم آروم باشین، باشه؟
ما الان نیم‌ساعت از جایی که باید باشیم عقبیم.
- این یارو اصلاً کیه؟
شماها دارین بهش رفتار ویژه نشون می‌دین.
نه، نه، نیستیم.
شرط می‌بندم جونیور دوست داره بفهمه گذاشتین از تلفن استفاده کنه.
- جونیور، می‌دونی چیه؟ من با جینی بیرونم.
- هر چی.
- چی شده؟
- دارن باهام لعنتی بازی می‌کنن.
لایل رابرتز.
- خب، کیه؟
- یکی که...
واقعاً باهام بد بود.
- مطمئنم فقط یه تصادفه.
- نه.
نه، نیست.
- داری کار خلافی می‌کنی؟
فقط یه نفس عمیق بکش. - آره.
- بیشتر وقتا که حس می‌کنم یکی داره منو نگاه می‌کنه،
معلوم می‌شه سایه خودمه.
- من چاک رو نمی‌بینم.
نه، می‌تونیم دنبالش بگردیم.
- جونیور! - کسی چاک رو می‌بینه؟
- خب...
اوه، قراره همون کاری که گفتی رو بکنم. یه نفس می‌کشم.
- مرسی از صبرتون، دوستان.
لطفاً سر جاتون بمونید و گم نشید.
- مایکل! - گفتم لطفاً سر جاتون بمونید.
- تلفن برای تعمیر برداشته شده.
حتماً یه دستگاه وی‌سی‌آر خیلی خوب داری، نه؟
مرد، ولی تو عواقبش رو فراموش کردی، مایکل.
مواظب باش.
این الگویی که می‌خوای برای دخترت بذاری؟
واقعاً حیف می‌شه اگه اینجا تو لس‌آنجلس گیر بیفتی.
همم.
بگو، مایکل.
لعنتی به کی زنگ زدی؟
مواظب باش رانندگی کنی، مایکل!
آه.
- اوه، ببخشید، آقا.
آقا؟
هی!
کامیون من!
یکی بهش دستبرد زده.
این دیگه چیه...
اوه، سلام.
ببخشید که مزاحم شدم. کل روز اینجا بودید؟
- نه، تازه صدام کردن. نیاز به نیروی کمکی داشتن.
- هی. - خب، کامیونم...
- تو هم تماس گرفتی؟
- آره، خیلی مستأصل به نظر می‌اومدن.
- حتماً صحنه بزرگیه. - آره.
- یه کم ساکته.
- مظنون...
- مظنون داره نزدیک می‌شه.
- یه کم ساکته.
- هی، هی، رفیق!
دقیقاً پشت سرت!
- هی!
- همه‌چیز رو با آیمکس به خاطر بیار، مکمل‌های ید برای حافظه.
الگوها رو برای برنامه بازی مورد علاقه‌ت حفظ کن.
و حالا مجری شما، لئون هارت.
- خیلی خب، دوستان، امشب یه برنامه عالی براتون داریم.
می‌خوام...
خب، سلام. - اوه، لعنتی.
فکر کنم گم شدم.
- ولی دقیقاً همون‌جایی هستی که باید باشی.
جالب نیست چطور این اتفاق می‌افته، نه؟
جای تو همون‌جاست.
- سلام.
- اوه، بیا دیگه، مردم. اشکالی نداره.
نمی‌گزد. فکر کنم.
از یه جایی می‌شناسمت، مایکل؟
«تحت تعقیب‌ترین‌های آمریکا» نیست، درسته؟
- امیدوارم که نه.
- از کجا اومدی؟
- اوم، لبنان.
یه شهر کوچیک تو اوهایو.
- پایتخت او-اچ...
- آي-او. درسته.
- راه درازی اومدی تا اینجا برسی،
که امشب صحنه ساده ما رو زینت بدی،
ولی هیچ‌کس اتفاقی به هالیوود نمیاد،
و هیچ‌کس از وگاس فقط برای سلام کردن زنگ نمی‌زنه.
چی تو رو از اوهایو فراری داده؟
- اوم، خب، می‌دونی، این، اوم...
جالبه.
اوم...
تنها چیزی که می‌خوام اینه که با خانوادم صبحانه بخورم،
ولی تنها راهی که می‌تونم این کارو بکنم اینه که...
تو تلویزیونشون باشم،
اگه روی کانال درست باشه، تو زمان درست،
تو روز درست.
نمی‌دونم.
شاید این بار زیادی پیش رفتم.
3000 مایل دور شدم تا به دختر کوچولوم نزدیک‌تر بشم،
ولی حالا... حالا فقط 3000 مایل دورم.
شاید این بهتر باشه.
گندی که زدم.
با این حال، این همه ماه کار سخت،
اونا... اونا برای اون بودن.
تلاش کردن.
به تنها روشی که این مغز بلده کار کنه...
دارم تلاش می‌کنم.
فکر کنم یه کم بیشتر از اون چیزی که فکر می‌کردم
تو این شهر به شانس نیاز داشتم.
- حتماً داری یه کار درست می‌کنی، پسر،
چون هیچ‌کس بی‌دلیل رو صندلی من نمی‌شینه.
- اوم، پاتریشیا من، اون... اون ازت دیوونه می‌شه.
- خب، پاتریشیا تو سلیقه عالی داره.
می‌دونی، من... - مایکل!
- خب، اگه دیروز کارمو از دست نداده باشم،
مطمئنم امروز لعنتی از دستش می‌دم، پس مرسی بابت اون.
- مظنون روی چرم قرمزه.
- سیلویا، پیداش کردی؟ - آره. نه، گرفتمش.
اوم، آره، دور خودش چرخید.
داریم... داریم الان برمی‌گردیم. مرسی.
لطفاً، لطفاً، لطفاً، برای من،
فقط تا آخر قسمت سر جات بمون.
- ما مایکل رو می‌خوایم! ما مایکل رو می‌خوایم!
- وای!
براوو، براوو!
- چاک برای این جور چیزها یه آدم ساده‌ست.
- جک برگشته.
- تو از این یارو دیوونه‌ای. - نه لعنتی.
- اونا دوستت دارن، مایکل. دوستت دارن.
- می‌تونی نور تشویق رو خاموش کنی؟
- من دکمه رو نزدم.
- فقط لعنتی صداشو قطع کن. - باشه.
- فکر کردم تو کشتی رو سفت‌تر می‌گردونی، بیل.
- خب، فکر کردم ما مشکل مرد بستنی‌فروش کوچیکمونو
به‌صورت طبیعی حل کردیم، ولی فکر کنم اون‌قدر خوش‌شانس نبودیم.
ران، به مهمانی خوش اومدی، آقا.
- چاک، تعجب کردم که هنوز باهامونی.
- بیل، اون داره درباره چی حرف می‌زنه؟
- اوم، چاک، ما یه مشکل داریم.
اوم، یکی این یارو رو بررسی نکرده.
اوم... - حیفه.
- چارلز.
من... ببخشید.
- شماها می‌خواین حقیقت لعنتی رو بشنوین، نه؟
- صبر کن، داریم خودمونو احمق نشون می‌دیم؟
منظورم اینه، این... این یارو قراره یه قهرمان ملی بشه.
مرد کوچک که میاد و مرد بزرگ رو شکست میده.
منظورم اینه... این یه داستان
هست که باید با یه آغوش گرم و بزرگ بپذیریمش.
منظورم اینه، اگه مایکل از ما پول درمیاره،
ما هم باید همین کارو کنیم.
آره، ما... ما بهترش می‌کنیم.
می‌دونی، ما خودمونو وسط می‌ندازیم،
و این برنامه رو تا جایی که میشه تبلیغ می‌کنیم.
مایکل لارسون، خوش‌شانس‌ترین مرد آمریکا.
-آره، CBS رویاهای مایکل رو به واقعیت تبدیل می‌کنه.
-دقیقاً.
-اوه، تو داری مثل یه مدیر فکر می‌کنی.
-منظورم اینه... این رویای آمریکاییه، مگه نه؟
منظورم اینه، برای همینه که مردم برنامه‌های مسابقه‌ای نگاه می‌کنن.
-مواظب پشتت باش، بیل. تاد داره میاد جای تو رو بگیره.
-خب، به هر حال، من همه‌چیز رو بهش یاد دادم.
-آره، کارل جانسون رو از GGT برام بگیر.
بهش بگو که قراره
فضای تبلیغاتی بزرگ‌تری از المپیک داشته باشیم.
-شاید با این یکی جونم رو نجات داده باشی.
-آره، حالا.
-هوو!
اوه، پول گنده.
بایست!
برو! برو! برو! برو، برو، برو!
برو! - داره میره!
داره میره، داره میره.
-این لایل هست.
- ببخشید، شماره رو اشتباه گرفتم. - یه لحظه.
پاتریشیا، اونو قطع کن. لطفاً قطعش کن.
الو؟
پاتریشیا. - پاتریشیا؟
-لطفاً قطعش کن.
- هورا! - 97,750 دلار!
-مایکل، لازمم هست بپرسم؟
-برو، عزیزم، برو.
- باشه.
-بایست!
-دوباره!
-تو تونستی تا 100,000 دلار برسی، مایکل،
بیشتر از هر کسی در تاریخ برنامه‌های مسابقه‌ای.
-پیتر، هیچ‌وقت باورم نمی‌شد...
-خب، باور کن، باور کن.
حالا، مایکل، ما یه آدم خاص تو خط داریم
که فکر می‌کنم خیلی، خیلی بهت افتخار می‌کنه.
- الو؟ - اوه، س-سلام!
- الو؟ - بله، دارم با
زیباترین زن دنیا حرف می‌زنم؟
-چی؟
-پاتریشیا، این... این پیتره.
-کی؟
این... این پیتر تومارکنه.
-کی؟
-اوه، از برنامه "شانستو امتحان کن."
-این دیگه چیه؟
- از CBS باهاتون تماس می‌گیرم... - این چیه؟
- از لس‌آنجلس. - اوه...
-من اینجام با... من اینجام با شوهرت، پاتریشیا.
-مایکل، این داره از چی حرف می‌زنه؟
-تریش، من... من تو برنامم.
بالاخره دارم این کارو می‌کنم. دارم می‌برم.
-داره می‌بره. نه تنها داره می‌بره، پاتریشیا...
-خدایا، مایکل، مشکلت چیه؟
باید دست بکشی.
داری منو کاملاً دیوونه می‌کنی.
-بذار بعداً باهات تماس بگیرم، تریش.
می‌تونیم... می‌تونیم حرف...
-من یه شخصیت تلویزیونی نمی‌خوام.
من عادی می‌خوام.
کاغذها رو امضا کن و برو، مایکل.
تو واقعاً نمی‌دونی کی باید دست بکشی، مگه نه؟
-به نظر میاد ارتباطمون قطع شده.
اوه...
من... من متأسفم.
من... من... نمی‌دونم چی بگم.
اوه...
بیا، مایکل.
مایک.
مایکل.
-گور بابات، پیتر!
-آره، گور بابات!
-ببخشید. یه لحظه ببخشید.
-هی! لطفاً.
لطفاً بشین. آقا!
- گور باباتم!
-بیل، اگه قراره منو به‌عنوان بلاگردان استفاده کنی،
دوست داشتم یه کم هشدار بدی.
-باید اینو باهام هماهنگ می‌کردی.
داری همه‌مون رو بیکار می‌کنی.
-این از من نیست.
نمی‌دونم کی...
تو؟ - من؟ من؟
نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه.
من دقیقاً همون کاری رو کردم که جونیور بهم گفت.
-جونیور، کی اون پچ رو تأیید کرد؟
-یه یادداشت لعنتی گرفتم، بیل.
فکر کردم تو بودی.
- دیدی؟ - سیرک لعنتی.
-باشه، باشه. مهم نیست کی تصمیم گرفته.
بیاید درستش کنیم. وانمود کنیم هیچ‌وقت اتفاق نیفتاده.
سیلویا، لازم دارم برا مایکل آب بیاری
و برگرده سر صحنه.
شام سفارش بدیم؟ - اوه، نگران نباش.
-باشه.
گرفتی؟
-تاد، اوه، ما یه مشکل داریم.
نمیاد بیرون. - الان یه تلفن می‌خوام!
-میرم کشیش رو بیارم.
- تاد. - اوه، نه، نه، نه، نه.
این برنامه منه. خودم باهاش حرف می‌زنم.
-مایک، می‌دونم امروز برات روز سختی بوده.
فکر نمی‌کنم هیچ‌کدوممون واقعاً بتونیم عمق
چیزایی که داری ازشون می‌گذری رو بدونیم. - باشه.
سینتیا، اوضاع چطوره؟ - اوه، من سیلویام.
اوه، خودشو تو قفل کرده.
-ولی... ولی با شناختی که از تو دارم، مایکل،
تو می‌تونی از اینم جون سالم به در ببری.
-من یه افتضاحم.
-مایکل، من آقای کاروترزم.
تو هر چیزی هستی جز یه افتضاح، دوست من.
-اینجام، مایک.
-فکر می‌کردم می‌تونم براش تغییر کنم،
ولی بدترین ایده‌م تا حالا.
نباید اصلاً می‌اومدم اینجا.
کل این مکان یه دروغه.
-هی، تو داری بهترین کاری که می‌تونی با چیزی که داری می‌کنی،
و به نظر من خیلی هم خوبه.
-اِد، خودت شنیدی. اون فقط یه آدم عادی می‌خواست.
-وقتی عاشقت شد، عاشق هر چیزی جز عادی شد.
-باشه.
مایکل لارسون.
-سلام.
-اوه، پسر، حسابی گند زدی به من، مایکل.
نه، فکر کنم تا حالا فهمیدی که ما می‌دونیم داری چی‌کار می‌کنی.
-خب، من دارم چی‌کار می‌کنم؟
- مایکل.
-چی؟
-تو کل بازی رو حفظ کردی، مایکل.
-این تقلب حساب میشه؟
اوه، خب، من فقط ترجیح میدم پولمو بگیرم
و بزنم به جاده، می‌دونی؟
-اوه، نه، من... من اینو می‌فهمم.
ولی، اوه، مایکل...
اوه...
مایکل، بشین.
اوه، مایکل، اینجا...
بدون تموم کردن برنامه پولی در کار نیست.
منظورم اینه، خودت باید اینو بدونی.
گوش کن، یه چند دقیقه یا بیست دقیقه حسابی ما رو به تکاپو انداختی،
ولی، اوه... ولی حالا ما، من، CBS،
ما می‌خوایم تو ببری، چون تو یه ستاره‌ای.
اوه، آره، دیروز دیدمش، ولی من...
نمی‌دونستم قراره امروز
مثل یه کامیون بهم برخورد کنه.
ولی تو یه ستاره‌ای، و قراره به‌زودی
تو هر صفحه تلویزیون تو آمریکا دیده بشی.
قهرمان ملی.
منظورم اینه، دارن از تی‌شرت حرف می‌زنن،
لیوان قهوه، برنامه‌های گفت‌وگو.
مایکل لارسون، خوش‌شانس‌ترین مرد آمریکا.
دوست من، تو قراره حسابی اوج بگیری،
و... و ما می‌خوایم باد زیر بال‌های تو باشیم.
و همه‌چیز از این شروع میشه که تو برگردی اونجا و ببری.
-تی‌شرت؟
-آره، تی‌شرت، هر چی بخوای.
پس، مایکل، فقط برو اونجا و ادامه بده
تا وقتی ما بگیم بس کن.
-مایک، همه‌چیز اونجا روبراهه؟
-اوه...آره، من فقط... ما حلش کردیم.
من می‌خوام، اوه، اول باهاش حرف بزنم.
-البته. فقط عجله نکن.
خودتو آماده کن، و دوباره رو صحنه می‌بینمت.
-بیل.
-چارلز.
-بعضی‌ها دارن از این برای تماس‌های شخصی استفاده می‌کنن.
بفرما.
-داری میای بالا؟
-بعد از تو.
-هی، این دیگه چیه، آقایون، شانگری-لا؟
استودیوی تلویزیونی لعنتی. برو، برو.
یه کم نزدیک بود به دردسر بیفتیم، نه؟
حتماً همین‌طوره.
مادر...
-هوم.
-ساعت 11 صبح، می‌رسیم.
باشه، اوه، بیاید سر جاهامون باشیم.
وقتشه یه کم پول دربیاریم.
-این علامتمه.
-با پسرمون اونجا خوب باش.
تاد، می‌خوای هدایت کنی؟
-اوه...
-باشه.
یه نوشیدنی برام درست کنی؟
-بچه‌ها، بستنی‌فروش برگشته.
-چرا بستنی‌فروش؟
-چون اون یه بستنی‌فروشه، ران.
یه بستنی‌فروش لعنتیه.
-فوق‌العاده.
-تو می‌تونی، مایکل!
-ما عاشق توایم، مایکل!
- ما عاشق توایم، مایکل.
- باشه، راحت باشید، بچه‌ها. - همه ساکت!
-امشب می‌تونه شب پر سودی باشه.
-پنج، چهار، سه.
-مایکل لارسون، مردی که نمیشه مهارش کرد.
خب، مایکل، حالا اینجاییم.
فکر کنم جوابو بدونم، ولی باید بپرسم.
با یه چرخش دیگه تو صفحه، می‌خوای چی‌کار کنی؟
می‌دونی چیه؟ فکر کنم من...
فکر کنم قراره نوبتمو به...
دوست خوبم اِد لانگ بدم.
وای.
- نه. - چی؟
فکر کردم... فکر کردم تو اینو درست کردی، کاروترز.
-حرامزاده!
-اِد، اوه، تو نفر بعدی.
اگه مایکل تونست، تو هم می‌تونی.
-خب، من آماده‌ام، پیتر.
-پول گنده، بدون وامی! پول گنده.
و...
-اوه! اشکال نداره. جنی، تو بعدی.
-بیا، بهم پول گنده بده، پول گنده!
بدون وامی! و بایست.
- 750 دلار. 750 دلار و یه چرخش. - هورا!
-باشه، دوباره میری، جنی؟
- دوباره میرم، پیتر. - بیا دوباره بریم.
-داره پول گنده میده.
-مایکل لارسون دوباره فرمانده.
مایکل؟ جنی همین الان آخرین چرخششو به تو داد، مایکل.
باید یه بار دیگه چرخش نهایی رو انجام بدی.
- گند نزنی، احمق.
لازم نیست پخشش کنیم؟
- فقط یه بار. - فقط یه بار.
-باشه، فقط یه بار.
و بعد برای همیشه مرده و دفن شده.
-باشه، بیاید ببینیم مایکل می‌دونه
چطور از این قطار تندرو بپره پایین.
مایکل، من قراره چشمامو ببندم.
ولی تو، لطفاً چشماتو نبند!
-بایست!
-خب، دیروز انگار فقط 15 دقیقه پیش بود، پیتر.
-خب، تو ون‌های کلیساتو گرفتی، اِد، ولی بذار بپرسم،
با بقیه پول قراره چی‌کار کنی؟
می‌خوای یه عالمه سوتین سایز E بخری؟
-اوه، نه، قطعاً این کارو نمی‌کنم، پیتر.
هنوز مطمئن نیستم چی‌کار کنم.
هنوز به‌سختی می‌تونم باور کنم.
-خب، باور کن، عزیزم.
بیاید امیدوار باشیم امروز بهش اضافه کنی.
حالا، شرکت‌کننده دوممون مایکل لارسونه.
خوش اومدی، مایکل، از لبنان...
-وای خدای من.
این کیه؟
- بابا. - آره.
- اوه... - بیا اینجا.
- من یه وانت بستنی می‌رانم،
ولی امیدوارم اینجا به اندازه کافی پول دربیارم
که تابستون بعدی رو تعطیل کنم.
-و امروز کی‌ها از خونه تو لبنان، اوهایو،
دارن نگاه می‌کنن، مایکل؟
-درست می‌گی، دخترم، سوزی، داره نگاه می‌کنه.
و...
-جدی می‌گی، تریش؟
برای مدرسه آماده‌ای؟
-می‌خوام بابا رو نگاه کنم.
-می‌دونم.
- نه، نه. دیرمون شده. - برای مدرسه دیرت شده.
- بیا. - برو.
-برو.
-عادلانه نیست.
مامان، من مریضم!
-دوستت دارم، عزیزم.
روز خوبی تو مدرسه داشته باش.
برای آروم شدن.
خب، همه قبل از جراحی دندون به یه نوشیدنی نیاز دارن.
موافق نیستی؟ آره.
اوه، باشه، دوستان، می‌دونید جریان چیه.
با جواب درست به سؤال تستی زنگ بزنید،
سه تا چرخش می‌گیرید.
با جواب درست موافقت کنید، یه چرخش.
جواب‌های غلط، خب، هیچ چرخشی نمی‌گیرید، معلومه.
باشه، بیاید مستقیم بریم سراغش.
کدوم عضو از گروه عروسی
مسئول دادن چک به کشیشه؟
- ساقدوش. - مایکل؟
-اون ساقدوشه.
-اِد، اون می‌گه ساقدوش. تو چی می‌گی؟
-یه کشیش باید اینو بدونه، مگه نه، پیتر؟
-آره، باید بدونه، اِد.
-من می‌گم ساقدوش.
- جنی، ساقدوشه؟ - آره.
-آره، ساقدوشه!
مایکل سه تا چرخش می‌گیره.
-بایست!
- 16,000 دلار، مایکل! - هورا!
-16,000 دلار. قراره... قراره چی...
- دوباره، دوباره! بیا حالا! - می‌رم.
- باشه! - گوش کن،
نمی‌خوام ریتمتو به‌هم بزنم،
ولی این ششمین چرخشت هست، مایکل.
حالا، آدمای تو باجه دارن بهم می‌گن
پیش‌بینی داره می‌گه وامی.
-بیا، مایکل.
- بایست! - وای، خدای...
باشه، مایکل. بیا بریم.
مایکل، من قراره چشمامو ببندم،
ولی تو، لطفاً چشماتو نبند!
بایست!
-این بازی تمومه!
یه ماشین لباسشویی و خشک‌کن به ارزش 800 دلار.
بی‌رقیب، خوش‌شانس‌ترین مرد آمریکا.
قراره چی‌کار کنی، مایکل؟
-نمی‌دونم. نمی‌دونم. خواهیم دید.
-همه امیدواریم و آرزو می‌کنیم بهترین شانس رو داشته باشی، مایکل،
تو و... و خانوادت.
-می‌فهمم که دیروز تولد دخترت بود.
- آره. - چی شد؟
-واقعاً پولی نداشتم که براش چیزی بخرم.
اون... حالا یه چیز خیلی خوب می‌گیره.
-مثلاً شاید ایالت تنسی.
و قبلاً چی‌کار می‌کردی، مایکل؟
چه نوع کاری؟ - من یه کولر...
وای... مکانیک کولر گازی بودم،
و حدود 10، 12 سال وانت بستنی راندم.
ولی این تابستون نه. به هیچ وجه!
-معلومه که نه!
ولی تو حداقل فکر کنم سه برابر
بیشتر از هر کسی تو این برنامه برنده شدی.
تبریک می‌گم. عاقلانه خرجش کن.
و برای دخترت یه هدیه تولد قشنگ بگیر.
- باشه، ممنون. - واقعاً لذت‌بخش بود.
اِد، تو با 11,516 دلار داری میری...
MoviePovie. Com