♪ تو اینجایی با من
♪ هرچند خیلی دوری
♪ و من هنوز صبر می‌کنم
♪ تا وقتی که تو این‌جا باشی، این‌جا بمونی ♪
♪ بهت نیاز دارم این‌جا
♪ تا این خالی بودن رو پر کنی
♪ که تو وجودم حس می‌کنم
اوه، ببخشید.
لعنتی!
لعنت بهش.
کجا بودی؟
رفتم یه کم پیاده‌روی.
خوبه.
خب، اون باید می‌رفت دستشویی،
و تو نبودی که کمکم کنی بلندش کنم.
فکر کنم نیکی بهت نشون داده چطور خودت این کارو بکنی.
آره، خب. تو خودت امتحان کن.
این‌قدرا هم آسون نیست.
ببخشید، من فقط...
دیشب زیاد نخوابیدم.
- برو یه چرت بزن. - نه.
آره، مامان.
مامان، من حواسم هست.
- باربارا! - بابا.
- من این‌جام، بابا. - باربارا!
بابا، چیزی لازم داری؟
خودم می‌تونم.
اوه!
آخ!
باشه، خیلی خب.
مامان، داره صدات می‌کنه.
باشه.
سلام، عزیزم.
باربارا!
من این‌جام، این‌جام، این‌جام.
سلام، عزیزم.
اوه، خیلی متاسفم.
باشه. خیلی خب.
فقط...
بذار... بذار فقط...
- مورفین. - چی؟
روی میز کنار تخت.
مورفین رو بده به من.
باشه.
آره، مشکلی نیست.
خیلی خب.
ممنون.
باشه، بیا.
باربارا!
باشه، نصفش می‌کنیم.
فقط نصف.
باشه.
باشه، بیا.
بیا.
بیا، عزیزم.
بیا، بیا.
باشه، ایناهاش.
بخورش.
ایناهاش.
باشه.
هیس.
بیا.
ایناهاش.
اون... اون...
نه.
باید زودتر برمی‌گشتم.
آره، باید.
چی کار کردی؟
مامان، مشکلی نیست!
من... نه، چیزی دور نریختم.
تو میز کنار...
خب، این چی؟
خب... خب، این... بوی گند می‌داد
و دندون آدم توش بود.
از کجا دندون گیر آوردی، مامان؟
می‌دونی چیه؟ واقعاً نمی‌خوام بدونم.
این یه کیسه داروست.
خب، حال به‌هم‌ زنه.
کی شروع کردی به جادوی وودو اعتقاد پیدا کردن؟
کی شدی این‌قدر متعصب فرهنگی؟
من همیشه یه جنبه معنوی داشتم.
بیست سال پیش یه بار رفتی اردوی یوگا.
به سختی می‌شه گفت این یعنی روشنفکر معنوی بودن.
خب، دب می‌گه همه تجربه‌ها
معنی و ارزش دارن.
اوه.
خب، اگه دب گفته، پس حتماً درسته.
هر کسی رو که مربی یوگا نمی‌کنن.
برو بیرون.
چی؟
اون به این انرژی منفی که داره اذیتش می‌کنه نیاز نداره.
مامان، من...
برو، برو.
فقط برو.
باشه.
خدایا.
تغییری تو داروها بوده؟
اوه، اون چیزی نمی‌خوره، پس ما اوندانسترون رو قطع کردیم
و.
این تو این مرحله قابل انتظاره.
باید با دکترش صحبت کنی.
شاید بتونی قرص‌های دگزامتازون رو قطع کنی و
تورازین رو، و فقط میرتازاپین رو ادامه بدی
و اکسی‌کدون.
به مورفین جواب داده؟
آره.
اوه، این‌قدر لازم نداره.
این مقدار توصیه‌شده‌ست.
نه، ولی اون... اون از این‌قدر خوردن خوشش نمیاد.
ذهنش رو تار می‌کنه.
فکر کنم دیگه از اون مرحله گذشته.
مشخصه که درد داره.
باید دوز کامل رو بهش بدی.
مامان، بیا.
باید.
باشه.
خیلی ممنون از وقتی که گذاشتی.
باید مطمئن شی که داره
دوز کامل مورفینش رو می‌گیره.
مهمه که از درد جلوتر باشی.
باشه.
من این رو همیشه می‌بینم.
اون داره دارو رو نگه می‌داره چون حس می‌کنه بهش نیاز دارن.
مطمئنم اون همین حالا هم حسابی حس می‌کنه بهش نیازه.
اون همش صداش می‌کنه.
صدا کردنش به خاطر درده،
نه چون اونو بخواد.
اگه دوز درست رو بهش می‌داد، دیگه صداش نمی‌کرد.
اوه.
دیگه تقریباً رسیدیم.
باشه. بیا، عزیزم.
آره.
بیا.
این خیلی راحت‌تر از بردنت به دستشوییه.
مامان.
آره.
ام، یادته اون چیزی که
من و بابا روش کار می‌کردیم؟
چه چیزی؟
اون... ام، خیریه.
برنامه بورسیه؟
اون...
اوه، همونی که برای کمک به بچه‌های قومی بود.
کم‌درآمد، مامان.
خدایا.
اون هنوز ادامه داره؟
آره، دیگه قطعاً به آدما نمی‌گیم "قومی".
نه، منظورم برنامه بورسیه بود.
اوه، آره.
آره.
اوه، امیدوارم که بشه.
بابا گفت که اگه... اگه بودجه نیاد، اون خودش
پول می‌ده برای کمک به...
نه.
چی یعنی نه؟
جواب نه‌ست.
می‌شه دربارش صحبت کنیم، لطفاً؟
الان نمی‌تونیم از پسش بربیایم.
می‌تونم بپرسم چرا؟
هزینه‌های پزشکی.
فکر می‌کردم بیمه هزینه‌های پزشکی رو پوشش می‌ده.
مسئله اون نیست.
ببین، اگه راه دیگه‌ای داشتیم نمی‌خواستم،
ولی ما روی اون پول حساب کردیم.
چرا همیشه داری پول قرض می‌کنی؟
من همیشه پول قرض نمی‌کنم.
و این برای من نیست.
برای بچه‌هاست.
چه فداکار!
مامان، من فداکار نیستم.
- مامان! - می‌دونی چیه؟
این چیزیه که تو واقعاً می‌خوای،
یا فقط برای اون داری این کارو می‌کنی؟
معلومه که می‌خوام این کارو بکنم.
معلومه.
چون اگه واقعاً می‌خواستی این کارو بکنی،
برای بودجه‌های بیشتری درخواست می‌دادی.
برنامه پشتیبان چی بود؟
اون برنامه پشتیبان بود.
چی؟
نمی‌تونی تا ابد به ما تکیه کنی!
اوه، لعنت بهش.
عینکم کجاست؟
مامان، آلارمت.
آره، می‌دونم، می‌دونم.
ولی بدون عینکم نمی‌تونم این جدول لعنتی رو بخونم.
- مامان؟ - کجان؟
مامان! مامان!
چی!
اونجان.
ببخشید.
ببخشید، ببخشید، ببخشید، ببخشید، ببخشید، ببخشید.
ببخشید. متاسفم.
ببخشید، ببخشید، ببخشید، ببخشید، ببخشید،
متاسفم.
بذار دارو‌هاشو بدم. بذار من بدم.
من می‌دم.
- آره. - آره، باشه.
بده.
چرا امشب رو مرخصی نگیریم؟
باشه؟
یه استراحت لازم داریم.
نمی‌تونم تنهاش بذارم.
لازم نیست زیاد طول بکشه.
من... نه، ما...
فقط می‌تونیم بریم شام.
من... نمی‌تونم.
به نیکی زنگ می‌زنم، می‌تونه بیاد.
- نه. - تو به نیکی اعتماد داری.
این... نه، این اصلاً امکان نداره.
پس تو برو، من این‌جا پیشش می‌مونم.
اگه یه چیزی بشه؟
اگه... اگه نفسش بند بیاد؟
بهت زنگ می‌زنم.
من حواسم هست.
اوضاع چطوره؟
همونه.
واقعاً نمی‌دونم چقدر دیگه می‌تونیم این‌جوری ادامه بدیم.
متاسفم.
مشکلی نیست، مشکلی نیست.
یعنی، نیست، ولی بالاخره تونستم متقاعدش کنم یه شب
مرخصی بگیره، این خودش چیزیه.
هی، واقعاً؟
چی کار می‌کنه؟
فکر کنم می‌ره با دوستاش شام بخوره.
شاید یه فیلم ببینه. نمی‌دونم.
واو.
یعنی، این براش قدم بزرگیه.
آره.
از وقتی بابا مریض شده یه شب مرخصی نگرفته.
ببین، می‌دونم موقع بدیه، ولی ازش پرسیدی
درباره... دارم روش کار می‌کنم.
پول رو جور می‌کنم.
باربارا!
آخ!
مشکلی نیست.
من این‌جام.
آب می‌خوای؟
بارب... باربارا!
اون این‌جا نیست، بابا.
فقط منم.
اوه، باربارا.
بابا، ام...
چی کار می‌تونم...
اوه!
باربارا!
- باربارا! - دارم میام، بابا!
دارم میام، دارم میام!
اوه، بابا!
بابا!
بیا، بیا.
باز کن، باز کن!
آه!
ایناهاش.
مشکلی نیست.
گرفتمت.
همه چی روبراهه.
رسانه مو-وی پو-وی
بابا؟
چش شده؟
فکر کنم مرده.
می‌تونی درستش کنی؟
نه، عزیزم.
وقتی چیزی می‌میره، دیگه نمی‌تونه برگرده.
چرا؟
اوه، فقط همین‌جوریه.
تنها کاری که می‌تونی بکنی اینه که ولش کنی.
آدما می‌میرن؟
آره.
همه چی بالاخره می‌میره.
تو و مامان می‌میرین؟
آره.
ولی تا مدت زیادی نه.
نمی‌خوام بمیرین!
مشکلی نیست. هی، هی.
می‌دونم.
مرگ چیزی نیست که ازش بترسی.
طبیعیه.
مرگ چیزیه که زندگی رو خاص می‌کنه.
می‌دونی نکته خنده‌دار درباره مرگ چیه؟
حتی وقتی یکی می‌میره، واقعاً غیبش نمی‌زنه.
نمی‌ره؟
نه.
تا وقتی یادشون کنی و دوستشون داشته باشی،
همیشه باهاتن.
می‌دونی این یعنی چی، درسته؟
تا ابد باهام گیر کردی!
بابا؟
بابا، بیا ببرمت برگردونم به تخت.
دارن نگاه می‌کنن.
چی؟
بیا.
اوه، مشکلی نیست.
من قبلاً مورفینش رو بهش دادم.
چی؟
درد داشت، واسه همین یه کم زودتر بهش دادم.
نمی‌تونی هر وقت دلت خواست داروشو بهش بدی.
یه برنامه مشخص داره.
یه زمان مشخص.
باشه، ببخشید.
دیگه این کارو نمی‌کنم.
خیلی متاسفم، مامان، ولی حالش خوبه.
ببین، حالش خوبه.
این دیگه چه اهمیتی داره؟
من فقط به رابرت مورفینش رو دادم.
چی؟
چرا؟
چرا باید یهو بیای تو و فوری بهش
بدی بدون اینکه چک کنی؟
چون آلارمم خاموش شد.
خدایا، این آلارم لعنتی.
تقصیر من نیست.
اوه، پس تقصیر منه؟
باید به یکی زنگ بزنیم؟
باید ببریمش بیمارستان؟
نمی‌دونم.
اون یه چیزی DNR داره.
فکر نکنم بذارن بهش کمک کنیم.
دو دوز خطرناکه؟
نمی‌دونم.
چی کار کنیم؟
این صدا رو می‌شنوی؟
چی؟
اون صدای خراشیدن.
فقط موشاس.
موش؟
سال‌هاست که داریمشون.
از طریق سقف میان تو.
کار رابرت بود که وقتی اوضاع خیلی بد می‌شد
به سم‌پاش زنگ بزنه.
فکر کنم وقتشه به سم‌پاش زنگ بزنیم.
مامان... مامان.
مامان.
فکر می‌کنی کی...
نمی‌دونم.
دیگه سرد شده.
فکر می‌کردم آخرش یه جور دیگه باشه.
یه لحظه آخر.
ما حتی بیدار نبودیم.
حس درستی نداره.
- اوه، نه. - چی؟
چی؟
باید چشم‌ها و دهنش رو قبل از سفت شدن بدن ببندیم.
باشه.
خیلی خب.
ام...
باشه.
- اوه، گیر کرده. - زیادی صبر کردیم.
محکم‌تر فشار بده.
نمی‌خوام بهش صدمه بزنم.
دیگه یه کم دیر شده برای این.
بکن.
یه بار دیگه امتحان کن.
باشه، بیا.
خدایا.
چشماشو ببند.
بسته نمی‌مونن.
همین باید کافی باشه.
واقعی به نظر نمیاد.
نه.
مامان.
ام-هم.
آره، تازه اتفاق افتاد.
باشه، من... خیلی خب، واقعاً نمی‌دونم.
ام-هم.
آره، نه، ام...
مامان؟
نه، من...
- مامان، مامان. - باشه.
این دیگه چی بود؟
مامان؟
چه کوفتی؟
می‌فهمم.
خیلی خب.
ممنون.
این دیگه چی بود؟
چی؟
چرا... چرا این‌جوری از من فرار می‌کردی؟
فرار نمی‌کردم.
با کفن‌ودفن صحبت می‌کردی؟
نه.
خب، کی... داری چی کار می‌کنی؟
باید بدن رو سرد نگه داریم.
چرا؟
برای اینکه تجزیه نشه.
باید سرد نگهش داریم تا تا فردا تازه بمونه.
می‌خوای یه شب اینجا نگهش داریم؟
آره.
خب، اجازه داریم این کارو بکنیم؟
الکسا، آهنگ "Of You" رو پخش کن.
این آهنگ "Of You" از گروه هیومن بینز.
حالت خوبه؟
الکسا، قطع کن.
الکسا، پخش کن.
الکسا، قطع کن.
مامان، فقط بهم بگو.
چی داره می‌گذره؟
قبلاً بهت نگفتم، چون فکر کردم
موافق نباشی.
موافق چی باشم؟
دب پیشنهادش داد.
کی رو پیشنهاد داد؟
اسم نداره.
یعنی، شماره‌ش رو بهم داد.
نه، منظورم شماره‌ش نیست، ولی...
یه لیست برام فرستادن.
چیزایی که باید قبل از اومدنش آماده کنیم.
مامان، کی داره میاد؟
مردی که دب پیشنهاد داد.
برای چی پیشنهادش داد؟
برای برگردوندن رابرت.
از کجا؟
اوه.
- تو نمی‌دونی. - اوه، مامان.
- نه، اون... - اوم...
دبورا گفت که اون...
قبلاً این کارو کرده.
گوش کن، می‌تونی... می‌تونی فقط بذاری...
من همیشه...
همیشه بهت اجازه دادم.
وقتی شیمی‌درمانی دیگه جواب نداد، من
با کریستال‌ها و
چای‌های گیاهی و دود دادن و
همه اون چرت‌وپرتایی که جواب ندادن کنار اومدم.
خب، شاید جواب نداد چون تو
باور نداشتی که جواب می‌دن.
آره، حتماً.
تقصیر منه که عود نمی‌تونه سرطان رو درمان کنه.
مساله اینه که من گذاشتم تو امتحان کنی.
ولی این؟
مامان.
مامان، این دیوونگیه.
خب، خوشبختانه به تو ربطی نداره.
الکسا، پخش کن!
مامان، صبر کن!
نمی‌تونم "مامان، صبر کن" رو پیدا کنم.
الکسا، خفه شو!
ببین، می‌دونم، می‌دونم ما همیشه
رو همه‌چیز هم‌عقیده نیستیم، ولی
واقعاً ازت می‌خوام یه لحظه، یه لحظه صبر کنی
و واقعاً به این فکر کنی.
باشه؟
واقعاً باور داری یه غریبه
می‌تونه بابا رو برگردونه؟
آره.
می‌بینی، به همین خاطر بهت نگفتم.
مامان، تو زن عاقلی هستی.
چطور می‌تونی همچین چیزی رو باور کنی؟
دبورا گفت.
گور بابای دبورا!
دبورا هنوز فکر می‌کنه واکسن باعث اوتیسم می‌شه!
نباید بهش گوش بدی.
ولی اگه درست گفته باشه؟
اگه بتونه رابرت رو برگردونه؟
ما... نمی‌تونیم فقط بشینیم و هیچ کاری نکنیم!
تو نمی‌دونی چه حس و حالیه.
تو تنها کسی نیستی که یکی رو از دست داده.
در واقع، یه جور نیست!
یه جور نیست.
چهل سال.
دیگه نمی‌دونم بدون اون کی‌ام.
الکسا، آهنگ "Of You" رو پخش کن.
این آهنگ "Of You" از گروه هیومن بینز.
لعنتی.
هی، کوچولو.
نمی‌دونم چی کار کنم.
مادرت داره عزاداری می‌کنه.
باید باهاش صبور باشی.
ولی اون...
اگه باهاش دربیفتی، فقط بیشتر لجبازی می‌کنه.
بیشتر خودشو می‌گیره.
تو چی کار می‌کردی؟
خب، اگه نذاری امتحان کنه،
تو می‌شی آدم بد.
ازت دلخور می‌شه و همیشه فکر می‌کنه شاید جواب می‌داد.
ولی اگه باهاش همراهی کنی و جواب نده،
اون‌وقت اون یارو می‌شه آدم بد، نه تو.
از اینکه حق با توئه متنفرم.
♪ ... اینجا با منی
♪ هرچند خیلی دوری
الکسا، صدا رو کم کن.
سیگار کشیدی؟
مشروب خوردی؟
♪ بهت نیاز دارم اینجا
♪ تا این خالی رو پر کنی...
از کجا شروع کنیم؟
باید همه وسایل عزیزش رو جمع کنیم.
هر چیزی که بیشترین خاطراتشو داره، چیزایی که
بیشتر از همه دوست داشت.
واقعاً باید همه‌چیز رو خالی کنیم؟
باید کاملاً خالی باشه.
♪ اگه می‌دونی تنهایی چه حس و حالیه ♪
♪ پس می‌دونی که این درسته ♪
♪ فقط می‌شینم
♪ می‌شینم و به تو فکر می‌کنم
بچرخ، بچرخ.
بیا شروع کنیم.
بچرخ، بچرخ.
باشه.
دیوونه‌م.
خدای من.
باشه، باشه.
نمی‌تونیم فقط یه چیز رو بسوزونیم؟
باید همه‌چیز رو بسوزونیم.
فقط یه سری وسیله‌ست.
اون نیست.
همه چیزیه که ازش برامون مونده، مامان.
فکر می‌کنی نگه داشتن یه ساعت کمکت می‌کنه
پدرتو بهتر یادت بیاد؟
نه، منظورم این نیست.
چون هیچ‌کدوم از اینا مهم نیست.
واقعاً مهم نیست.
خاطراته که مهمه.
اون عکس دوتاییتونو خیلی دوست دارم.
عکس مورد علاقه‌مه.
تو یه رقاص کوچولوی عالی بودی.
نمی‌تونستی ازش دست بکشی.
خیلی ناراحت‌کننده بود وقتی مجبورت کرد ولش کنی.
داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
یادت نیست؟
رابرت فکر می‌کرد رقص حواستو پرت می‌کنه،
برای همین از کلاسای رقص کشیدت بیرون.
این بهش نمی‌خوره.
دقیقاً مثل خودش بود.
کارش همین بود.
آدما رو شکل می‌داد.
برای همین آخرش رفتی کلوب شطرنج.
رسانه مو-وی پو-وی
خب، من این‌جوری یادم نیست.
تو همیشه یه تصویر اغراق‌شده از پدرت داشتی.
هیچ‌وقت درست ندیدیش.
اوه، و تو دیدی؟
آدما بدترین بخش‌های خودشونو
برای همسرشون نگه می‌دارن.
این افتضاحه.
آره، گاهی اوقات بود.
اگه انقدر ناراحت بودی، چرا ولش نکردی؟
چون بهترین بخشش رو هم برای من نگه داشت.
رابرت کامل نبود.
هیچ‌کس نیست.
عاشق بهترین بخش یه نفر بودن آسونه.
دیدن عیباشون و قبول کردنشون و دونستن اینکه
اونا هم همین کارو برای تو می‌کنن.
این عشقه.
بیا، عزیزم.
می‌دونم فقط بهترینه.
مامان، یه عکس فرقی ایجاد نمی‌کنه.
- اوه، نه، نه، نه، نه. - نه!
نه!
گوشی نه، گوشی نه.
ببین، فردا ازم تشکر می‌کنی.
حالا بیا... بیا خودمونو تمیز کنیم.
واقعاً لازمه؟
آخ!
چیه؟
جایمو گم کردم.
نمی‌دونم باید از اول شروع کنم،
یا از جایی که بودم ادامه بدم.
مامان.
اشکالی نداره.
باشه.
کنارت هستم، باشه؟
باشه.
باشه، سرتو عقب بده.
شروع نکن.
هیچی نگفتم.
فکر کنم باید یه کم آروم‌تر بری.
هنوز برای انصراف دیر نشده.
نمی‌تونم انصراف بدم.
هنوز نیومده.
می‌تونیم زنگ بزنیم و بگیم نظرتون عوض شده.
نظر من عوض نمی‌شه.
وای، کی انقدر لجباز شدی؟
باشه، مامان.
مامانم همیشه می‌گفت مجازات داشتن یه دختر اینه که
مثل خودت از آب درمیاد.
من این‌جوری...
اوه، آره، همین‌طوره.
یعنی، تو منو برای همه کم‌وکاستیات سرزنش می‌کنی
- در حالی که پدرت... - می‌شه نکنیم؟
فکر کنم باید آروم‌تر بری.
آفرین بهت.
باشه، من نمی‌خوام تورو از چیزی منصرف کنم.
فقط فکر می‌کنم انگار یه کم استرس داری.
همین.
کنارت هستم.
باشه؟
فقط می‌گم، کنارت هستم، هر کاری بخوای بکنی.
حالت خوبه؟
مامان؟
هر دومون می‌دونیم تو فقط نمی‌خوای اینجا باشی.
من همین الان گفتم کنارت هستم.
می‌دونی، فقط... اگه بمونی همه‌چیزو خراب می‌کنی.
چی؟ من دارم خراب...
عزیزم، می‌خوام بری. می‌خوام بری.
چی داره می‌گذره؟ من نمی‌رم...
فقط برو! این کاریه که خوب بلدی!
این منصفانه نیست.
تو می‌دونستی اون مریضه، ولی بازم رفتی.
و بعد، تا وقتی خیلی دیر شده بود برنگشتی.
من به خاطر بیماری بابا نرفتم.
آره، رفتی. آره، رفتی!
زندگی عزیزت تو نیویورک برات مهم‌تر بود
تا بابات!
نه، مامان، من به خاطر تو رفتم.
من؟
آره!
تو خیلی کنترل‌گر بودی.
مثل سایه دنبالم بودی.
همه کارامو ریز به ریز مدیریت می‌کردی
همه کارای من، همه کارای اون.
خب، من باید چی کار می‌کردم؟
یعنی، اون چطور قرار بود از خودش مراقبت کنه؟
من می‌تونستم کمک کنم، ولی تو مثل یه بچه باهام رفتار کردی
- که فقط سد راهه. - اوه، باشه.
تقصیر منه که رفتی؟ اینه که می‌گی؟
باشه.
پس تقصیر منه. نه، تقصیر توئه
که انقدر دیر کردی!
باید زودتر برمی‌گشتی.
باید وقتی هنوز حالش خوب بود برمی‌گشتی
که می‌تونست تورو بشناسه!
من نمی‌دونستم چقدر حالش بده!
تو فقط می‌گفتی حالش خوبه!
هیچ‌کس همچین چیزایی نمی‌گه!
نمی‌تونستم همه جزئیات دردناک رو بگم!
کاهش وزن، استفراغ!
باید بهم می‌گفتی!
تو می‌دونستی اون مریضه.
فقط نمی‌خواستی باهاش روبه‌رو شی.
نه، تو نمی‌خواستی باهاش روبه‌رو شی.
اون می‌خواست با آرامش بدون شیمی‌درمانی بمیره،
ولی تو مجبورش کردی درمانو ادامه بده،
با اینکه دکتر گفت دیگه نجاتش نمی‌ده!
ولی مهم نبود اون چی می‌خواد.
مهم نبود من چی می‌خوام.
چون تنها چیزی که همیشه برات مهمه
اینه که تو چی می‌خوای!
برو.
سلام.
ممنون که اومدی.
امیدوارم برای پیدا کردن اینجا به زحمت نیفتاده باشی.
این مگانه.
مامان؟
اوه...
مامان؟
مامان!
مامان.
مامان!
مامان؟
حالت خوبه؟
آره، خوبم.
خوبم.
اینا رو دربیار.
همه‌چیز رو خالی کردیم.
عود و شمعایی که خواستی رو گرفتم.
کریستال‌ها هم سه هفته‌ست آویزونن.
اوه.
البته.
اول باید بدن رو آماده کنیم، درسته؟
خب... پس شروع می‌کنیم.
کمکم می‌کنی؟
باشه.
خیله خب.
خوبه.
عالیه.
واقعاً لازمه؟
برای مراسم باید لخت باشه.
داری چی کار می‌کنی؟
گفتم بهت...
تا مراسم شروع نشده می‌تونه یه کم حیا داشته باشه.
اشکالی نداره؟
می‌بینی؟
مشکلی نیست.
این چیه؟
نردبان جادوگره برای محافظت.
این موهای توئه؟
خدای من.
اون چی بود؟
خاکستر.
خدای من...
این خاکسترا هستن.
مامان!
می‌خواد رابرت رو تو دایره بذاریم.
چطور قراره...
فقط انجامش بده.
من می‌رم زیرش، همین‌جا.
باشه، یک، دو، سه.
باشه.
اوه... اوه!
هیس، هیس!
مامان، می‌تونیم یه لحظه حرف بزنیم؟
الان نه.
آره، الان.
چقدر داری بهش پول می‌دی؟
- به تو ربطی نداره. - مامان.
مامان؟
توی اون کیسه کلی پول بود.
چقدر داری بهش پول می‌دی؟
قرارداد بسته شده.
مامان، مامان، این گفت‌وگو تموم نشده.
چقدر؟
همه‌چیز.
این یعنی چی؟
همه‌ش.
ولی هنوز پس‌انداز و حساب بازنشستگی داری، درسته؟
همه‌ش.
مامان!
مامان، مامان، بهم بگو.
بگو این کارو نکردی.
مجبور بودم.
خدای من.
می‌ارزه.
- خدای من! - هیس!
خدای من!
مامان!
مامان، داری چی... داری چی... داری چی کار می‌کنی!
داری چی کار می‌کنی؟
تو قرار بود عمل‌گرا باشی!
تمام عمرت داشتی پول جمع می‌کردی.
چطور... چطور تونستی... چطور تونستی این کارو کنی؟
چطور... چطور تونستی انقدر بی‌پروا باشی؟
چی شده؟
یه ریسک حساب‌شده‌ست.
لغوش کن.
نمی‌تونم.
دیگه برای برگشتن دیر شده.
خدای من.
با چی قراره... با چی قراره زندگی کنی؟
من نمی‌تونم حمایتت کنم.
- نمی‌تونم. - مهم نیست.
البته که مهمه.
باشه، مامان.
مامان، باشه، مامان.
فکر کن واقعاً بتونی بابا رو برگردونی.
با چی قراره زندگی کنی؟
هیچ‌وقت به این فکر کردی؟
مهم نیست.
وای، به خاطر خدا، مامان!
چطور تونستی این کارو با من کنی؟
اون فقط پول تو نبود!
منصفانه نیست!
فقط پول تو نبود!
یه لحظه به من فکر کردی؟
برو.
خودم مراسم رو انجام می‌دم.
مامان!
لعنتی.
انقدر با مادرت سخت نگیر.
داره تمام تلاششو می‌کنه.
من... نمی‌تونم.
می‌دونی که نمی‌تونی تنهاش بذاری با اون.
لعنتی.
کاش اینجا بودی.
مواظبش باش.
تو تنها چیزی هستی که براش مونده.
کجاست؟
باهاش چی کار کردی؟
باهاش چی کار کردی!
مگان.
این چیه؟
این برای چیه؟
محافظت.
محافظت از چی؟
وقتی دایره بسته بشه، نمی‌تونیم بریم
تا وقتی مراسم تموم شه.
باشه؟
باید دقیقاً همون کاری که می‌گه انجام بدیم، وگرنه ممکنه...
چی؟
وقتی بدن رو آماده کردیم، تسلیم دوم رو انجام می‌دیم.
و طلسم رو اجرا می‌کنیم تا ما رو به اون طرف ببره.
اون طرف؟
بعد روح رابرت رو به بدنش برمی‌گردونیم.
و تسلیم سوم ما رو به خونه برمی‌گردونه.
آماده‌ای؟
آره.
این برای چیه؟
گریه کن.
گریه؟
مامان؟
خب؟
نمی‌تونم همین‌جوری گریه کنم.
بابات تازه مُرد.
متاسفم.
من...
می‌دونی این یعنی چی، نه؟
برای همیشه باهام گیر کردی!
عزیزم؟
راب؟
رابرت! بالاخره پیدات شد.
داری چی‌کار می‌کنی؟
دیرمون می‌شه.
این چیزیه که می‌خوای بپوشی؟
فکر می‌کردم این لباسو دوست داری.
دوست دارم.
برای وقتی که می‌ریم پیش دوستات خوبه بپوشیش.
ما هیچ‌وقت پیش دوستام نمی‌ریم.
فقط فکر نمی‌کنم مناسب باشه
برای شام خونه رئیس.
همینه.
این داره کارم رو دوباره زنده می‌کنه.
قبل از شروع ترم برمی‌گردم.
پنج هفته خیلی زیاده.
تو برای مرخصی‌ت سه ماه غیبتت شد.
این فرق داره.
آره، فرق داره، چون تو اینجا با مگان تنها می‌مونی.
این تقصیر من...
رسانه مو-وی پو-وی
الان وقتش نیست.
شاید چند سال دیگه.
هی، کوچولو!
این مضحکه.
رابرت، زیادی داری واکنش نشون می‌دی.
می‌دونستم این اشتباهه.
نباید می‌ذاشتم منو راضی کنی.
اشتباه نیست. اون عاشق رقصیدنه.
خب، این حواسشو پرت می‌کنه.
باید روی درسش تمرکز کنه.
رابرت، اون فقط هفت سالشه.
آره، باید از بچگی عادتای خوبو شروع کرد.
فقط گفت که مگان باید تو کلاس رقص پیشرفته‌تر باشه.
این دیگه چه اشکالی داره؟
چون فقط یه کلاس رقص نیست!
این داره اونو به یه مسیر می‌بره، و
اگه خیلی تو این مسیر پیش بره، ممکنه آخرش بشه مثل...
ببلع.
حالم خوب نیست.
هیس.
پاهامو حس نمی‌کنم.
مامان؟
مامان!
آه، نه!
خدایا!
آه، نه، نه، نه!
نه، نه، نه!
نمی‌تونم!
آه، نه!
لطفاً تمومش کن!
نه، نه! لطفاً، تمومش کن!
نمی‌تونم!
لطفاً تمومش کن!
چی‌کار کردی؟
تسلیم دوم.
نه، مامان.
نه، دیگه نمی‌خوام این کارو ادامه بدم.
ما خیلی نزدیکیم.
باشه.
این باید این‌جوری می‌شد؟
اون چی بود؟
اون کجاست؟
- اون کجاست؟ - اون کجاست؟
- مامان! - اون کجاست؟
مامان! کجا رفت؟
اون کجاست؟
اون کجاست!
خدای من!
نمی‌فهمم.
این دایره قرار بود از ما محافظت کنه.
چرا کار نمی‌کنه؟
چطور این اتفاق افتاد؟
اون چیه؟
چی؟
تو چطور؟
ما اونو سوزوندیم!
من...
بسوزونش.
دایره رو مهر و موم کن.
چی؟
مامان!
زود باش!
مگان!
انجامش بده!
دارم سعی می‌کنم!
انجامش بده!
بابا؟
بابا!
می‌بینیش؟
نه.
کجاست؟
رابرت؟
ما اینجاییم، رابرت.
صدامو دنبال کن.
ما کجاییم؟
رابرت.
باید از اینجا بریم.
من بدون اون جایی نمی‌رم.
رابرت.
مگه نگفتی یه طلسم احضار باید انجام بدیم؟
طلسم روح رو به بدن برمی‌گردونه،
ولی اگه بدنش رو نداشته باشیم، کار نمی‌کنه.
باید بدنش رو برگردونیم.
رابرت؟
رابرت.
هیس، هیس، هیس.
رابرت.
فکر نمی‌کنم این اون باشه.
معلومه که خودشه.
نه، به بدنش نگاه کن.
این اون نیست.
اگه بتونیم اونو به دایره برگردونیم،
می‌تونیم روحشو احضار کنیم.
چیزی که الان تو بدنشه چی؟
آه، مامان.
مامان، باید برگردیم خونه.
معلومه اینجا جایی نیست که باید باشیم.
نه، نه، نه، نه. نمی‌تونیم تنهاش بذاریم.
این بابا نیست.
نمی‌دونیم کجاست.
شاید اصلاً اینجا نباشه.
- بهتره برگردیم خونه. - نمی‌ریم.
- چرا؟ - چون نمی‌تونیم.
- چرا نه؟ - چون نمی‌دونم چطور.
نمی‌دونی چطور برگردیم؟
معلومه که نه.
برای همین اون اینجاست.
- اما تو گفتی... - نه، نه، نه.
نه، نه، نه.
می‌دونم باید روحشو احضار کنیم،
و بعد تسلیم سوم رو انجام بدیم تا ما رو به خونه ببره.
ولی نمی‌دونی اون چیه.
نه، نمی‌دونم.
باشه، اول... اول باید
بدنش رو به دایره برگردونیم.
و بعد باید یه راهی پیدا کنیم تا روحشو احضار کنیم.
و بعد، وقتی همه دوباره دور هم جمع شدیم،
باید یه راهی پیدا کنیم تا برگردیم خونه.
باشه؟ خب.
رابرت؟
رابرت، بیا اینجا.
چرا نمیاد؟
من...
باید یه راهی پیدا کنیم.
باشه.
رابرت.
رابرت، بیا اینجا.
بیا اینجا.
رابرت؟
اینو می‌خوای؟
بیا بگیر!
مامان!
- مامان، داری چی‌کار می‌کنی؟ - من خوبم.
نه!
من خوبم.
اینو می‌خوای؟
نه، نه.
بیا اینجا.
اشکالی نداره.
شاید بتونیم... شاید بتونیم بکشیمش داخل.
نه، نه، نه، مامان، نه.
رابرت.
رابرت، لطفاً.
لطفاً.
یه قدم دیگه.
رابرت.
یه قدم دیگه.
لطفاً؟
آه!
نه!
نه، نه!
نه!
نه، این کارو نکن!
نه، نکن. بیا.
ببین!
رابرت!
مامان!
رابرت، نه!
خدایا!
نه! مامان!
نه، مامان!
آه، نه، مامان!
مامان!
نه!
آه، نه! نه!
نه، مامان!
بس کن!
نه!
نه، نه!
آه، نه!
نه، مامان!
خدایا، لطفاً.
نمی‌دونم می‌تونی صدامو بشنوی یا نه، ولی...
اگه اونجایی، من...
واقعاً به کمکت نیاز دارم.
لطفاً.
اگه کسی اون بیرون هست که صدامو می‌شنوه، لطفاً،
لطفاً بهم کمک کن.
لطفاً، لطفاً.
من به اینجا تعلق ندارم.
فقط می‌خوام برم.
سلام؟
سلام!
کمکم کن!
لطفاً!
کمکم کن!
چطور از اینجا برم بیرون؟
نه، صبر کن!
صبر کن! نه!
برگرد!
لطفاً!
نه، نرو!
لطفاً تنهام نذار!
بابا، لطفاً برگرد.
لطفاً کمکم کن.
خفه شو!
فقط خفه شو!
برو گمشو.
گمشو!
تسلیم سوم ما رو به خونه برمی‌گردونه.
آه!
لعنتی!
نه.
بی‌خیال.
♪ بعد می‌فهمی که واقعیه
♪ تنها کاری که می‌کنم اینه که بشینم
♪ بشینم
♪ و به تو فکر کنم
♪ می‌دونی تنهایی چطوره؟
♪ می‌دونی که واقعیه؟
بیا!
سلام؟
آدما می‌میرن؟
خب، آره.
همه‌چیز بالاخره می‌میره.
تو و مامان می‌میرید؟
بابا؟
- آره. - بابا!
ولی خیلی طول می‌کشه.
نمی‌خوام تو بمیری!
بابا! بابا!
مرگ چیزی نیست که ازش بترسی.
بابا! منم.
بابا!
منم، لطفاً!
لطفاً، بابا!
آره، حتی وقتی یکی می‌میره، واقعاً هیچ‌وقت نمی‌ره.
نمی‌ره؟
نه.
تا وقتی دوستشون داری و به یادشون هستی،
همیشه باهاتن.
می‌دونی این یعنی چی، نه؟
برای همیشه باهام گیر کردی!
بابا!
نه!
آه، نه!
خدایا!
بابا!
چش شده؟
فکر کنم مُرده.
می‌تونی درستش کنی؟
نه، عزیزم.
وقتی چیزی می‌میره، نمی‌تونه برگرده.
چرا نه؟
فقط همین‌جوریه.
تنها کاری که می‌تونی بکنی اینه که بذاری بره.
آدما می‌میرن؟
خب، آره.
همه‌چیز بالاخره می‌میره.
متاسفم، بابا.
تو و مامان می‌میرید؟
آره.
ولی خیلی طول می‌کشه.
♪ اگه می‌دونی تنهایی چطوره
♪ پس می‌دونی که واقعیه
♪ تنها کاری که می‌کنم اینه که بشینم
♪ بشینم، به تو فکر کنم
♪ هفته‌ها می‌شن سال‌ها
♪ اشکای بچگانه‌م محو می‌شن
♪ چون خیلی دلم برات تنگ شده
این یه سرگرمی نیست!
♪ بدون تو هیچی نیستم
تو برای مرخصی‌ت سه ماه غیبتت شد.
این یه چیز دیگه‌ست.
نه، فرق داره، چون تو باید
از مگان مراقبت کنی.
این...
چی؟
♪ نمی‌دونم چی‌کار می‌کردم
♪ احتمالاً وقتمو با نشستن می‌گذروندم
♪ نشستن، به تو فکر کردن
مامان؟
ببینتت.
چطور تونستی این کارو بکنی؟
چطور تونستی این‌جوری بمیری؟
می‌دونم واقعاً تو نیستی.
می‌دونم.
ولی الان لازم دارم تو جای اون باشی.
همیشه یه تصویر از تو تو سرم داشتم...
از اینکه هر دوی شما کی بودید.
این باعث شد هیچ‌وقت واقعاً هیچ‌کدومتونو نبینم.
شاید... شاید اگه می‌دیدم، هیچ‌کدوم از اینا اتفاق نمی‌افتاد.
خسته شدم از جنگیدن.
تو لجبازی، و خودخواهی.
و دیوونم می‌کنی.
ولی دوستت دارم.
همتونو.
متاسفم که بیشتر اینو نگفتم.
خداحافظ، مامان.