رسانه اینترنتی مووی پووی تقدیم میکند
من مارشال نیوبابیلون هستم. این مرد رو دیدی؟
تو آخرین کسی بودی که می‌خواستم ازش کمک بخوام.
اونا بچه‌ات رو گرفتن.
مردی که هرشل رو گرفته،
بهش می‌گن کروات.
من تا منهتن دنبالش کردم.
منهتن یکی از مراکز اصلی بود.
ارتش همه پل‌ها و تونل‌ها رو نابود کرد
به امید مهار کردنش.
مرگ فراوان‌ترین منبعه.
با تجزیه بدن‌ها، متان تولید می‌شه.
هی، وقتی این تموم شد،
از جینی برام مراقبت می‌کنی؟
من بابات رو کشتم.
اینو تو یکی از مغازه‌های توریستی پیدا کردم،
فکر کردم شاید بتونی به هرشل بدی.
اون یه کم نیاز به هل دادن داشت،
مامان!
ولی تو آوردیش خونه.
تو وسواس نیگن داری، با کاری که کرد.
این درست نیست!
ولی تو هیچ‌وقت منو نمی‌بینی.
کسان دیگه‌ای هم هستن.
اگه بتونیم متحدشون کنیم، ما غیرقابل توقف می‌شیم.
چرا باید بهت کمک کنم؟
مهمون سابقم و من خیلی حرف زدیم.
آخرش آزادش کردم در ازای تو.
ولی یه تیکه کوچیک ازش نگه داشتم
و همیشه می‌تونم برای بیشتر برگردم.
♪ سال‌ها از وقتی اینجا بودم گذشته ♪
♪ تو خیابون وقتمو می‌گذروندم ♪
♪ چپ و راست، ساختمون‌ها تا آسمون بالا رفتن ♪
♪ از دید پنهانه ♪
♪ تو دل شب ♪
♪ برگشتم، به حال و هوای نیویورک ♪
♪ به حال و هوای نیویورک ♪
♪ تو حال و هوای نیویورک ♪
♪ تو عقب کادیلاکم ♪
♪ یه زن شرور کنارم نشسته ♪
♪ می‌گه: "کجاییم؟" ♪
♪ تو خیابون سوم و چهل و سوم توقف کردم ♪
♪ خروج به سمت شب ♪
♪ قراره پر از لذت باشه ♪
♪ این جا برای من ساخته شده ♪
♪ اوه، کی به فردا اهمیت می‌ده ♪
♪ پس عزیزم، بهتره باور کنی ♪
♪ برگشتم، به حال و هوای نیویورک ♪
♪ برگشتم، به حال و هوای نیویورک... ♪
صبر کن...
از بالا، یادته؟
دقیق‌تره. چرخش بیشتری داره.
اشکالی نداره. یاد می‌گیری. باشه.
با بوته‌ها خراشیدی؟
من خوبم.
مطمئنی؟
کیسی برای اتاقش میز می‌خواست و من دیگه ازش استفاده نمی‌کنم.
باشه.
شاید چندتا لباس قدیمی داشته باشی که بتونی به برادراش بدی.
انگار از کت کبریتی بزرگ شدی.
حتما. ببرش.
در واقع، یه کم احساس خستگی می‌کنم.
شاید فردا بتونیم ببریمش پایین یا یه چیزی.
البته.
علامتمون.
وقتی کوچیک بودی، در صورتی که جدا می‌افتادیم،
تا بدونم حالت خوبه.
یادته چطور شروع شد؟
پنج یا شش سالت بود.
تو جاده بودیم، شمال چارلستون کمپ زده بودیم.
بیدار شدم، صدای خرد شدن برگ‌ها رو شنیدم.
بعد دیدم پتوت خالیه.
پس بلند شدم، چاقو رو کشیدم،
به سمت صدا رفتم.
یهو یه موجود از پشت بوته‌ها دوید.
و یه صدای کوچولو گفت:
"ببین مامان! گرفتمش."
و دستاتو به هم چسبونده بودی،
و بازشون کردی که بهم نشون بدی...
یه شب‌تاب.
آره، یه شب‌تاب.
غذای اضافی داری؟
برام چی داره؟
خب، چیزی که برات داره اینه که
نباید یه بشقاب سوسک بخوری.
یا می‌تونم اینو باهات عوض کنم
سطل دوست‌داشتنی پر از ادرار و مدفوع خودم.
آره. من... چند ماهه چشمم به اون سطله.
چند ماهه.
می‌دونم.
ولی فکر کنم صبر کنم برای اون پتوی کهنه.
مرسی.
یه سال پیش گفتی که
من برای سوسک‌ها التماس می‌کنم.
خدای من.
چطور به نظر میاد؟
بازش کن.
دردم می‌گیره که این‌طور می‌بینمت.
وقت تموم شد، نیگن.
اون قراره حرف بزنه،
و تو باید حالا گوش کنی.
آماده‌ای گوش کنی؟
اون پسر چی؟
می‌دونی، خودمم بهش فکر کردم.
می‌بینی، اون خونه‌ست. امنه.
و برای رسیدن بهش،
باید از مامانش رد بشی.
که، مطمئن نیستم یادت باشه، ولی،
اون یه مامان خرسه
که با دندوناش گلوتو جر می‌ده
بعد از اینکه با چنگالاش شکمتو پاره کرده.
آره، اینه که بهش فکر می‌کردم.
هی، نگران من نباش. من خوبم.
اینو ببین. این تخت خوب رو دارم.
دستشویی خصوصی دارم. غذاهای لذیذ.
مم، همون‌طور که دوست دارم،
خارجش ترد و وسطش نرم.
در این صورت،
می‌ترسم اوضاع باید بدتر بشه.
باید برگردیم.
اگه منو از روز پذیرش یادتون نیاد،
من چارلی برد هستم،
فرماندار فدراسیون نیوبابیلون.
فرماندار شما.
می‌تونستم ادامه بدم، ولی،
حس می‌کنم ترجیح می‌دین از کسی بشنوین
که شهرتش ازش جلوتره،
مردی که به سرزمین دوری سفر کرد،
کشفیات بزرگی کرد. و انگار این کافی نبود،
یاغی بدنام، نیگن، رو پیدا کرد
و به عدالت سپردش.
ممنون، فرماندار.
امروز که دور و بر رو نگاه می‌کنم، فکر کنم می‌تونم بگم،
دیگه فقط خوش‌شانس نیستیم که زنده‌ایم.
داریم زندگی می‌کنیم.
چیزایی که از دست دادیم رو پس می‌گیریم.
ولی کارمون تموم نشده.
یه روز جایی بود.
پر از ساختمون‌های زیاد، اون‌قدر به هم نزدیک،
که به زور می‌تونستی آسمون رو ببینی.
یه بندر استراتژیک.
مرکز موسیقی،
غذا، هنر،
و تجارت.
شهری که به دنیا اعلام کرد، ما اینجاییم.
انسانیت اینجاست.
همه چیزی که امروز مونده ساختمون‌های در حال ریختنه
و یه میلیون روح مرده.
توسط بربرهای بی‌قانون تسخیر شده.
پس علاقه ما بهش چیه؟ چرا باید بریم اونجا؟
برای بازگردوندنش. هنوز دیر نشده.
منهتن می‌تونه دوباره الهام‌بخش باشه و امید رو پخش کنه،
و به عنوان دژ تمدن خدمت کنه.
حالا، ببینید—نمی‌خوام دروغ بگم، آسون نیست.
برای همین از شهر به شهر می‌ریم،
سرباز برای ماموریت اکتشافی جمع می‌کنیم،
همون‌طور که طبق معاهده حق فدراسیونه.
می‌ترسید. می‌فهمم.
ولی ببینید، این یه مبارزه‌ست.
این ماموریتیه که ارزش جنگیدن داره...
برو! جینی.
اسمت و شهرت رو بگو.
جیسون اورنل. مادگبورگ.
جرمت رو بگو.
بعد از رسیدن به مادگبورگ، آقای اورنل
به‌طور شرم‌آوری فرار کرد
به جای اینکه با سربازی مواجه بشه.
تو جنگل دستگیر شد.
ماده ۵۲، بخش ۸.
"امتناع یا فرار از ثبت‌نام
در نیروهای مسلح فدراسیون نیوبابیلون
با اعدام عمومی قابل مجازاته."
چشم و گوش ما تو سرزمین اصلی
پیام‌هایی بین مستعمره‌ها رهگیری کردن.
قراره یه ماموریت اکتشافی باشه
و بعد یه حمله زمینی عظیم،
پس باید با ارتش خودمون آماده باشیم.
برای این منظور،
شمال شهر توسط سه گروه کنترل می‌شه.
اونا وحشی و قلمروطلبن.
و پارک بینشونه،
مثل یه حائل عمل می‌کنه.
منطقه بی‌صاحب.
آره، چون هیچ‌کس زنده بیرون نمیاد.
اگه بتونیم اتحاد تشکیل بدیم،
همه رو به سمت خودمون بیاریم،
اون موقع نیوبابیلون هیچ شانسی نداره.
حالا، این گروه‌ها ماهی یه بار باهم تعامل دارن،
تو این میدان برای یه جور تجارت خیابونی.
قمار روی ورزش.
بازار کشاورزای خودتون رو دارید.
آره.
ایده یه مردی به اسم بروگل بود.
و جای تعجب نداره، اون کلی ثروت جمع کرده
از این تجارت، سلاح و غذا، زره، سرپناه.
اون یه ماره، افسونگر مار.
زبون نقره‌ای...
خب...
جلسه بعدی امشبه.
من دعوتشون کردم بعدش به کلیسا
برای یه نوشیدنی شبانه.
پیشنهادات من تا جایی که می‌تونست پیش رفت.
حالا چیزی که نیازه، رهبریه.
الهام‌بخششون باش.
دستکاری کن.
بترسون.
یه نمایش اجرا کن.
هر کاری که لازمه تا بیاریمشون تو تیم.
به مذاقت خوش اومد؟
تو مرد جین هستی، درسته؟
دقیقاً.
موضوع اینه، من...
حس می‌کنم این مکالمه رو
چند ماه پیش داشتیم.
جوابم هنوز همونه.
به هیچ وجه.
خودت دیدی
نیوبابیلون به چی قادره.
همون‌طور که داما می‌گه،
به ما یه هدیه داده شده.
جهان قدیم، جایی پر از رنج و بی‌عدالتی بود، آره.
ولی گذشته‌مون پاک شده.
با متان،
می‌تونیم شهر رو برگردونیم
به روش‌های جدید شگفت‌انگیز.
یه کلیسا می‌تونه نیروگاه باشه.
یه معلم ورزش می‌تونه یه ارتش رو فرماندهی کنه.
این یه کم زیادی برای سلیقه من شیکه.
ولی از این حرکت قدردانی می‌کنم.
می‌دونی، وقتی آدمای ما دنبالت می‌گشتن،
شایعاتی از یه اقامتگاه تو تنسی شنیدن
که خونه یه زن و بچه بود.
آنی و جاشوا، اگه اشتباه نکنم.
کاروانشون قرار بود بره میزوری، همون‌طور که می‌دونی،
با توجه به اینکه خودت به راننده پول دادی.
ولی سیل می‌سی‌سی‌پی اونا رو به ممفیس برد.
نمی‌خواستم سورپرایز رو خراب کنم،
ولی حالا که دارن به جزیره می‌رسن،
فکر کنم بخوای آماده بشی.
حداقل با منهتن، یه شانس هست.
- مطمئن نیستیم... - نه.
نه، به هر حال حکم مرگ داره.
هر کی رو به منهتن ببرن، دیگه نمی‌بینیمش.
پایتخت دنیای قدیم بود.
خونه موزه‌ها، تئاترها، کلیساها.
خیابون‌هایی به پهنای دشت.
و به زودی همش به همون شکوه سابق برمی‌گرده.
ببخشید؟
هیچی. فقط همه چیزی که می‌گی کاملاً چرت و پرته.
خب، با توجه به اینکه سال‌ها رو کتاب‌های قدیمی،
نقشه‌ها و مجلات وقت گذاشتم،
فکر کنم چیزی که می‌گم کاملاً چرت نیست.
ولی تو اونجا نبودی.
صبر کن، تو... چطوره...
پر از واکره.
بیشتر از چیزی که تا حالا دیدی.
و... و اون موزه‌ها و کلیساها،
همه غارت شدن یا منفجر شدن.
یه پل هست، بالا بین ساختمون‌ها،
شروع به ریختن کرد، ولی بعد خودشو گرفت
و پیچ‌وتاب خورد، انگار...
اینجا، بهت نشون می‌دم.
حالا بهتر از هر وقت دیگه‌ست.
می‌تونم اینو نگه دارم؟
آره، حتما.
چرا اینو بعد از شام ادامه ندیم؟
پس این پسرته.
این پسرمه.
مدتیه گذشته.
آره. تبریک می‌گم، راستی.
پیدا کردن یاغی بدنام، نیگن،
و تیر زدنش.
اینو فقط برای محافظت ازش گفتم.
کجاست؟ چی به سرش اومد؟
تا جایی که می‌دونم هنوز تو جزیره‌ست.
چی می‌خوای؟
می‌خوام سربازی تو رو پیشنهاد بدم.
فکر کنم می‌تونی برای ماموریت یه دارایی باشی.
تو اونجا بودی.
پسرتو از کروات پس گرفتی.
نقاط ضعفشو می‌دونی، چطور کار می‌کنه.
فکر کنم همه‌چیز رو فهمیدی.
می‌دونم چه حسی به نیوبابیلون داری.
- منم شک دارم. - چرا حالا؟
چرا یهو می‌خواین منهتن رو برگردونید؟
متان رو می‌خواین.
پروانه‌ها رو دیدم. اتانولتون داره تموم می‌شه.
همه‌جا تو جنوب پخش شدن.
تخم می‌ذارن تو ذرت، از داخل می‌پوسوننش.
بدون اونم می‌تونیم زنده بمونیم.
نیوبابیلون نمی‌تونه، که برای من خوبه.
درسته.
اگه بتونیم عملیات متانشون رو بگیریم،
آماده‌ست، عملاً نامحدود.
شبکه‌های برق رو تامین می‌کنه.
فناوری و دارو رو بهمون برمی‌گردونه.
مردم دیگه نباید از عفونت یا آنفولانزا بمیرن.
و فقط از مردم خودم حرف نمی‌زنم.
مردم تو.
همه.
ولی اگه متان رو نگیریم،
اگه نیوبابیلون سقوط کنه،
ما زیادی از دست دادیم.
چرا باید دوباره خودمونو تو این موقعیت بندازیم؟
ما با هم تو این موقعیتیم.
واقعاً؟
پس زنت کجاست؟ دخترات کجان؟
چرا اونا به منهتن نمیان؟
ماموریت اکتشافی، ها؟
چون ما فقط موج اول هستیم، سربازای اجباری،
یه مشت موش آزمایشگاهی.
یادآوری می‌کنم که شما اعضای متعهد معاهده‌اید
- فدراسیون... - که ما رو مجبور کردی بهش،
همه شریک‌های تجاریمون رو قطع کردی...
حتی اگه نتونی ببینی به نفع توئه به اندازه من...
- بهش رای ندادم... - تو میای.
- واقعاً، مارشال؟ - سرهنگ. حالا سرهنگه.
اگه متعهد معاهده باشم، وظیفمه به مافوق‌هات بگم
واقعاً برای نیگن چی شد.
اگه بیام به جزیره،
هیچ‌کس دیگه از بریکس که نمی‌خواد، سرباز نمی‌شه.
باید به فرماندار بفروشمش.
شروع کن به فروختن.
ببخشیدم، پدر، چون گناه کردم...
و گناه کردم، و گناه کردم، و گناه کردم.
متاسفم که زنت و پسرت تو این ماجرا کشیده شدن.
ولی بهش به چشم تهدید برای خونوادت نگاه نکن، بلکه یه
فرصت برای استقبال از اونا تو خونواده بزرگ‌تر ما، ها؟
هی...
یه سورپرایز برات دارم.
ها؟
دقیقاً مثل لوسیل اصلی.
هرچند یه سری، بگیم، بهبود بهش اضافه کردم.
می‌فهمم.
بعد از یه وقفه طولانی،
وقتی یه اجراکننده دوباره میره روی صحنه،
می‌خواد چیزای جدید امتحان کنه.
ولی آخرش،
تنها چیزی که تماشاچیا واقعاً می‌خوان، بهترین‌های قدیمیه.
باید بریم. وقتشه.
بگیرش!
این یه واکر خیلی گنده‌ست.
لعنتی، بازار کشاورزا.
نه! بلند شو!
سرگرد ناروائز،
خوندم که شبکه برق منهتن زیر زمین بود
بعد از کولاک ۱۸۸۸.
یعنی احتمالاً از تخریب شهر
جون سالم به در برده.
دارم جلو می‌افتم، ولی ممکنه...
مگه تو نباید یه چیزایی یادداشت کنی؟
اون فقط حسودیشه، آقای پیرس.
تاریخی که قراره تو راه ثبت کنی،
داستان‌های کشف و افتخار،
بزرگ‌ترین پیروزی ما خواهد بود.
راستی، در این مورد...
فقط برای جشن گرفتن باید دودش کرد
وقتی به چیزی که دنبالشیم برسیم.
فکر کردی به چیزی که قبلاً درباره‌اش حرف زدیم؟
واقعاً این‌قدر مهمه؟
اون زنیه که تو جزیره باهاش آشنا شدم.
اون به‌تنهایی پسرش رو از دست کروات نجات داد.
خب، پس فقط استخدامش کنیم.
می‌تونیم امتحان کنیم.
به قول خودش، فقط روی جنازه‌اش.
یا با انگیزه زنده بیاریمش تو تیم،
یا یه فرصت دیگه رو دور می‌ریزیم.
به حساب من، ما اینجا ۲۰ سرباز آماده داریم.
این زن به اندازه ۲۰ سرباز می‌ارزه؟
فکر کنم آره.
خب، پس بذار خودشو ثابت کنه.
فکر کنم این تصمیم عاقلانه‌ایه.
ما یه ارزیابی از این زن انجام می‌دیم.
چرا باید تو باشی؟
چون این تنها راهیه که جواب می‌ده.
آره، ولی تو راه دیگه‌ای رو امتحان نکردی.
فقط...
انگار خودت می‌خوای بری.
من نمی‌خوام برم.
این کارو برای تو می‌کنم، برای بریکس.
هرشل... هرشل.
نه، نه، نه.
اگه قصد داری جای ۲۰ سرباز اجباری تو جزیره رو بگیری،
با سربازا نمی‌جنگی.
من تازه فهمیدم.
هر کی قصد داره ثبت‌نام کنه، بره سمت حصار.
جینی، تو اونجا نمی‌ری.
صبر کن، یه لحظه. ما نمی‌تونیم...
- مشکل چیه؟ - اون فقط یه بچه‌ست.
و بچه‌ها نمی‌تونن بجنگن؟
این چیزی نبود که تصمیم گرفتیم.
هیچ‌کس نباید به زور استخدام بشه.
این توافقمون بود.
دوباره نذار بگم.
لطفاً.
نه، جینی! گفتم...
لعنتی.
جینی.
جینی!
این ماجرا رو شروع می‌کنیم یا چی؟
از همه‌تون برای اومدن تشکر می‌کنم.
تا جایی که فهمیدم، همه‌تون از همدیگه متنفرید.
باید بگم، درک می‌کنم.
من همین الان از در اومدم تو
و همین حالا ازتون متنفرم.
و با این حال، اینجاییم،
همه با هم تو خونه خدا.
باید بگم، یه کم تعجب کردم که هیچ‌کس...
نمی‌دونم، صاعقه بهش نخورد،
یا آتیش نگرفت.
آخه به هر حال، ما تجلی زنده گناهیم.
ولی موضوع اینه.
چرا این گروه جورواجور از آدمای مزخرف رو دور هم جمع کردیم؟
منظورم اینه، اصلاً چه فایده‌ای داره؟
کسی اینو می‌شناسه؟
این یه نشان پلیسه.
نشون یه مامور قانون.
یادتونه قانون چی بود؟
می‌دونم، یه مدته گذشته.
از فدراسیون نیوبابیلون.
ببینید، من این نشان رو گرفتم
وقتی اون احمقی که دنبالم بود گمش کرد.
درست می‌گم. یه زمانی تحت تعقیب بودم.
مامور قانون دنبالم کرد، منم اومدم اینجا.
اومدم اینجا چون شنیدم این جزیره قانون نداره.
دقیقاً، درست گفتی.
سوال اینه، می‌خواین همین‌جوری نگهش دارید؟
ببینید، جایی که این نشان ازش اومده،
خیلی بیشتر از اینا دارن.
و همین حالا که ما داریم حرف می‌زنیم، دارن میان اینجا.
ببینید، نیوبابیلون فهمیده
سبک زندگی خفن و بی‌نظیرتون چیه.
و برای اونا، این یه مشکله.
برای نیوبابیلون، راه‌حل این مشکل قوانین اونهاست.
پس به ما ملحق شید،
اختلافاتتون رو کنار بذارید،
و ما می‌جنگیم.
ما نیوبابیلون رو...
♪ کومبایا، خدای من، کومبایا ♪
و تو کی هستی؟
کریستوس.
کریستوس؟ اسم باحالیه.
موضوع اینه، کریستوس، فکر می‌کنم بتونیم
پرسش و پاسخ رو بذاریم برای... نمی‌دونم، بعدش.
اگه نخوایم بهت ملحق شیم چی؟
آره.
چی؟
اگه نخوایم اختلافاتمون رو کنار بذاریم چی؟
آره.
چرا همه‌مون یه نفس عمیق نمی‌کشیم؟
اگه ما همین‌جوری که هست دوست داشته باشیم چی؟
موافقیم.
و اصلاً به مشکل یکی دیگه اهمیت ندیم.
آره!
چی؟
نمی‌دونم اون پیرزن چه امیدی داشت،
ولی هیچ‌جوری من زانو نمی‌زنم
جلوی یه پیرمرد لاغر و مزخرف.
همه فریاد می‌زنن
که از یه جای ناکجا پیداش شده
و فکر می‌کنه می‌تونه با یه مشت چرت و پرت ما رو گول بزنه!
همه موافقن
چون اگه بخوایم بجنگیم، فکر کنم می‌دونیم
کی رو باید نابود کنیم.
همه فریاد می‌زنن
دقیقاً! دقیقاً!
این تقصیر منه. واقعاً.
من همه تقصیر رو گردن می‌گیرم،
ولی فکر کنم یه کم
سوءتفاهم داریم.
من دنبال کومبایا نیستم.
ببینید، من کشیش نیستم.
و شما هم قطعاً جماعت دعاخوان نیستید.
ولی قراره بجنگید.
و نه برای خیر عمومی.
من به خیر عمومی اهمیت نمی‌دم.
نه، شما قراره بجنگید...
قراره بجنگید چون من می‌گم.
اون لعنتی رو از جلوی صورتم بردار.
نه.
اون لعنتی رو...
متان...
ما داریم، شما ندارید.
ما نورهای درخشان، ماشین‌های باحال،
سلاح‌های فوق‌العاده داریم. ما بمب داریم.
می‌بینی، قدرت،
یعنی قدرت.
به همین سادگی.
پس اگه با ما نیستید...
فکر کنم باید منتظر یه شوک حسابی باشید.
پس چرا با هم حرف نمی‌زنید و بهش فکر نمی‌کنید.
بهش فکر کنید.
ولی یه لطفی به من بکنید، آره؟
زیاد سخت فکر نکنید.
من به قطب‌نما نیاز دارم.
چرا؟ چی شده؟
اون فکر می‌کنه قراره به منهتن بیاد، ولی نمیاد.
ما سه نفر،
می‌دونیم برگشتن اونجا یعنی چی.
من نگرانتم.
باشه؟
من بهش قول دادم.
قسم خوردم که ازت مراقبت کنم.
این به نیگن ربط داره؟ به خاطر اونه که می‌خوای بری؟
- نمی‌تونم بذارم بری. - تو مادرم نیستی.
تو هیچی برام نیستی.
- منم میام. - چی داری می‌گی؟
منم باهات میام.
- نه. - جینی می‌تونه بیاد، ولی من نه؟
آره، چون تو پسرم هستی.
و من فقط به این خاطر میرم چون مجبورم.
یا شاید به خاطر اونم میری.
چیه، چون احساس گناه می‌کنی؟
چون اونو اونجا ول کردی؟
داری درباره چی حرف می‌زنی؟
یا هنوز به خاطر همه‌چیزای قبلیه؟
من فکر می‌کردم از اون مرحله گذشتیم.
فکر می‌کردم تمومش کردیم.
تو گفتی که تموم شده!
فکر می‌کردم داریم بهتر می‌شیم،
ولی تو فقط داری بهش می‌چسبی.
این هیچ ربطی به نیگن نداره.
چرا این کارو می‌کنی؟
چرا می‌خوای برگردی؟
بعد از همه‌چیزایی که اتفاق افتاد؟
چرا؟
وسایل منو گشتی؟
اینا برات چه معنایی دارن؟
هیچی.
اونجا برات چیزی اتفاق افتاد؟
به جز اینکه ربوده شدم؟
شهر یه جورایی تو رو جذب خودش کرده؟
نه.
این زن کیه؟
نمی‌دونم.
چهره‌ش رو روی یه تابلوی تبلیغاتی یا چیزی دیدم.
دروغ نمی‌گم، مامان. اینا فقط نقاشی‌ان.
نمی‌خوام از هم جدا باشیم.
من فقط...
نمی‌خوام تو بری.
می‌دونی، من...
من مادرم رو نمی‌شناختم.
یعنی، نه خیلی طولانی و نه خیلی خوب.
تا وقتی که با پدرم رابطه‌م درست شد،
من کاملاً بزرگ شده بودم.
و زندگی خودم رو داشتم.
همه چیزی که می‌خوام بگم
اینه که این چند ماه آخر با تو بودن
برام یه دنیا ارزش داشت.
و همون‌طور که گفتی،
ما بالاخره داریم بهتر می‌شیم.
بالاخره داریم از...
همه‌چیز عبور می‌کنیم.
به همین خاطر باید برم، تا تو مجبور نباشی.
تا بتونم چیزی که اینجا داریم رو حفظ کنم.
می‌رم و فوراً برمی‌گردم.
و ما درست از همون‌جا که بودیم ادامه می‌دیم.
باشه؟
باشه.
فکر کنم امروز چیزی نخوری.
ولی نگران نباش...
زیاد طول نمی‌کشه.
بالاخره می‌رسی.
تو خیلی مورد توجه قرار گرفتی.
یه کاری هست که باید انجام بدم.
تو می‌دونی اون به چی قادره.
ما سیگنال رو دریافت کردیم.
بابلی‌های جدید وارد جزیره شدن.
اگه سربازا مرده باشن، پیداشون می‌کنم.
اگه زنده باشن، کارشونو تموم می‌کنم.
شکار خوشی داشته باش!
♪
ما فقط یه نبرد رو بردیم،
نه جنگ رو.
ما به ارتش‌مون نیاز داریم.
قدرت چیز عجیبیه.
بهت نیرو می‌ده.
باید خودمون متان رو به دست بیاریم.
می‌خوام نیگن رو اینجا بیاری.
همه‌شون رو ردیف می‌کنم و می‌کشم.
بوم!
این برات یه بازی بود؟!
♪
من فقط چون مجبورم می‌رم.
یا شاید به خاطر اونم میری.
به خاطر اینکه احساس بدی داری،
احساس گناه می‌کنی، چون اونو اونجا ول کردی؟
این هیچ ربطی به نیگن نداره.
وقتی به آخر فصل اول رسیدیم،
مگی به هرشل قول داده بود
که گذشته رو پشت سر می‌ذاریم
و راهی پیدا می‌کنیم تا ادامه بدیم و همه‌چیزایی که قبلاً بود رو درمان کنیم
که قبلاً اتفاق افتاده بود.
و خیلی زود، وقتی دوباره شخصیت‌ها رو می‌بینیم،
می‌بینیم که این قول به شدت به چالش کشیده شده.
رابطه هرشل با مادرش
خیلی پیچیده‌ست.
اینکه مادرش همیشه وسواس قاتل پدرش رو داره
و همچنین حاضر نیست قاتل پدرش رو بکشه.
فکر می‌کنم این براش یه مسئله بزرگه.
می‌رم و فوراً برمی‌گردم،
و ما درست از همون‌جا که بودیم ادامه می‌دیم.
باشه.
فکر می‌کنم اون فقط داره با ناامیدی سعی می‌کنه
همه ضربه‌های روحی رو پاک کنه،
همه‌چیزایی که سر راهش بودن
و داره به خودش می‌گه،
«این خونه‌ست، و ما خوبیم، و همه‌چیز قراره خوب باشه.»
اون داره سعی می‌کنه یه حس خانواده و خونه درست کنه،
و برای جینی هم اونجا باشه.
چیزی که در درجه اول مگی رو تو این سال انگیزه می‌ده
اینه که سعی کنه چیزی رو که به پسرش بدهکاره
و بهش قول داده نگه داره
در حالی که با چالش‌هایی که تو این سریال پیش میاد کنار بیاد.
که می‌دونیم تو این سریال پیش میاد.
آه! [ناله کردن]
♪
ابتدا، وقتی با نیگن آشنا می‌شیم، اون تو سلوله.
فکر می‌کنم تو یه سطحی، اون مثل اینه که،
«اینجا جاییه که می‌خوام باشم. اینجا جاییه که باید باشم.»
می‌دونی، اون قابلمه‌ش رو داره، تختش رو داره،
سوسک‌هاش رو داره.
غذای اضافه داری؟
آره، دوباره سوسک‌ها رو گرفتم.
قضیه اینه.
خوردن یه بشقاب پر از سوسک
وقتی کوری و شخصیتت
نمی‌تونه عینک بزنه یه مشکله.
و اونا مثل این بودن که، «اوه، جف، این یکی انگار پر از...
این مثل یه چیز شکلاتیه، و این یکی پر شده
با، مثلاً، کاسترد یا چیزی.»
مایکی گفت، «جیمز، واقعاً بهت نیاز دارم
که یه سوسک خیلی پر و آبدار
برای جفری درست کنی. فقط یکی.»
خب، آره، من به جیمز رزنتهال گفتم
که یه سوسک خیلی آبدار درست کنه
چون می‌خواستم ببینم از دهنش بپره بیرون.
و من این [سانسور]ها رو می‌خوردم و می‌گفتم،
«این شکلات نیست.»
و می‌دونی، اون دوستم خوبه،
پس باید یه کم [سانسور] کرد، درسته؟
ام، هیچ‌کس بهم نگفت نصف بشقاب سوسک‌های واقعی‌ان.
اوه. درست همون‌طور که دوست دارم.
و احتمالاً 10 تا 20 تا سوسک واقعی خوردم قبل از اینکه
حتی بفهمم سوسک‌های واقعی تو بشقابن.
آره. منم یه دونه گذاشتم تو دهنم، و خیلی حال به هم زن بود،
ولی، می‌دونی - ولی پخته و آماده‌ان، و خوراکی‌ان.
و تو جاهای دیگه دنیا، سوسک می‌خورن.
من مثل اینم، نمی‌تونم... شماها، این فقط
مثل یه [سانسور] انگشت شست قهوه‌ایه برام.
می‌خوام بخورمش.»
فقط [سانسور] مزخرف [سانسور]
این گروه منه. فقط مزخرف [سانسور]
وقتی مردم ما دنبالت می‌گشتن،
شنیدن که تو تنسی یه محل اسکان هست
که خونه یه زن و بچه‌ست.
آنی و جاشوا، اگه اشتباه نکنم.
می‌دونی، یه چیزی که نیگن کرده،
و تنها دلیلی که من هنوز کت چرم رو می‌پوشم
اینه که اون به تکامل ادامه داده.
و فکر می‌کنم این فصل،
نیگن خودش رو تو یه موقعیت
پیدا می‌کنه که قطعاً هیچ‌وقت توش نبوده.
فکر می‌کنم دارن ازش استفاده می‌کنن، و اون می‌دونه دارن ازش استفاده می‌کنن.
ولی نیگن همیشه یه قدم جلوتره.
اون می‌دونه چه خبره.
پس براش، مسئله اینه که بزرگ‌ترین کلاهبرداری عمرش رو بکشه
تا خانوادش رو زنده نگه داره.
پس تماشای اینکه چطور تو بازی جلو می‌افته
داستان جالبی تو این سال بوده.
می‌دونستم این فصل قراره فصلی باشه
که نیگن قدیمی به همه شکل برمی‌گرده،
پس نمی‌تونست بدون لوسیل برگرده.
ما می‌خواستیم یه چیز جدید بهش بدیم، یه لایه جدید اونجا،
و اگه یه چوب بیسبال بود که می‌تونست با سیم خاردار برق‌دار بشه،
و بخش وسایل صحنه‌مون،
اونا اونو باورپذیر و واقعی کردن،
و اونا تکنولوژی و علم پشتش رو فهمیدن.
این لوسیل 2.0ه.
حدود چهار ساعت طول می‌کشه تا یکی از اینا رو بسازم.
خوشحالم اگه جفری عاشقشه.
اون واقعاً دوست نداره ازش جدا بشه.
من بین برداشت‌ها ولش نمی‌کنم.
پس همیشه آدما میان سراغم،
«جف، می‌تونیم لوسیل رو بگیریم؟» «نه، خودم گرفتمش.»
من تو عمرم به‌عنوان یه بازیگر هیچ‌وقت وسیله‌ای نداشتم
که انقدر حس کنم مال منه
و مثل یه امتداد شخصیت حس بشه.
و فکر می‌کنم، برای مدت طولانی،
ما یه جورایی اون نیگن رو پس زدیم.
پس برگشتن به اون، یکی اینکه حس کردم خونه‌م،
ولی حس کردم دلیل خیلی خوبی برای خونه بودن دارم
و برای برگردوندنش.
و من شخصاً، عاشقشم.
یعنی، امسال یه تتو زدم، و روش نوشته «لوسیل».
ام، و این کمک می‌کنه که زنم نقش لوسیل رو بازی کرد،
ولی واقعاً، این چوب بیسباله.
فصل دوم، طرفدارا می‌تونن منتظر نیویورک خیلی بیشتر باشن.
ما قراره به سمت شمال، به میدتاون بریم.
من همیشه هیجان‌زده‌م که این داستان رو ادامه بدم
از دو تا شخصیتی که مدت زیادیه می‌شناسیم
و راهی پیدا کنیم تا داستان رو به شیوه‌ای اصیل ادامه بدیم
و عمیق‌تر به مسائلی که با هم دارن بپردازیم
و بقا و همه‌چیز.
چیزی که بیشتر از همه برای این فصل هیجان‌زده‌م براش
اینه که همه ببینن ما چی کار کردیم.
من فقط، مثل، واقعاً ممنون و سپاسگزارم.
MoviePovie. Com