رسانه اینترنتی مووی پووی تقدیم میکند
MoviePovie.Com
توی تپه‌ها، دور از خونه‌مون، تلتابی‌ها حسابی خوش می‌گذرونن.
تلی‌تابی‌ها خیلی همدیگه رو دوست دارن.
مامان، چی شده؟
جیمی، ساکت باش و تکون نخور.
هیچ‌چیز برای ابزارها کاملا درست نبوده.
ابزارها، برید بیرون.
می‌دونم این کاریه که کردیم.
اوه، پسرم.
مردم.
نجات پیدا کردی.
این یه روز باشکوهه.
اشک قضاوت.
همیشه اینو پیش خودت نگه دار.
ایمان داشته باش.
آره!
آره، بچه‌هام!
آره!
از اروپای قاره‌ای عقب رانده شد.
جزیره اصلی بریتانیا برای مهار ویروس قرنطینه شد.
اسپایک، امروز روز بزرگته.
مشعلت رو بذار...درام با یه...بطری آب.
آره.
چاقوت رو بذار...
پسر خوب.
اونو بذار کنار.
دلم بیکن می‌خواد.
برای صبحونه.
دیشب دین و رزی آوردنش.
مال تو کجاست؟
من قبلاً موقع آشپزی یه کم خوردم.
آره، حتماً.
اسپایکی، مال تو رو بگو.
اینجا می‌رم درستش کنم، خانم.
تو تمومش کن.
بشقابت رو بذار کنار.
بیا اینجا، عزیزم.
اینجا، عزیزم.
باید اینجا بمونی.
نه.
اوه، اسپایکی.
سلام، خانم.
اوه، من، عزیزم.
می‌دونی، قصد نداشتم سر و صدا راه بندازم.
دستای منه.
اشکالی نداره.
تازه اومدی اینجا؟
اوه، چرا بهم نمی‌گی امروز مدرسه چطور بود؟
رفتم مدرسه، خانم.
آره، صبح.
هست؟
آره، آره.
صبحه.
آره، اونجا.
یادت باشه، امروز برای مدرسه رفتن جا داری.
چرا نه؟
آخر هفته‌ست؟
نه، جمعه‌ست.
پس چرا نمی‌ره مدرسه؟
دربارش حرف زدی.
چند بار.
در مورد چی حرف زدی، منظورت چیه؟
اون و اسپایک دارن می‌رن بیرون.
اولین باره.
اولین بار؟
منظورت اینه که داری از جزیره می‌ری به سرزمین اصلی؟
آره.
چی؟
آیلا.
داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
داری؟
خدایا، این دیوونگیه!
این یه بچه‌ست!
دوازده سالشه.
چطور می‌خوای یه بچه رو بکشی، آدم عوضی؟
اسپایک، برگرد پایین به فیلماشون.
تو دیوونه‌ی بیمار، قاتل بچه‌ها.
برو پایین.
بابات هنوز اینجاست.
اون داره بهت یه زندگی می‌ده، قاتل بچه‌ها.
نمی‌تونم!
نه!
منم.
اسپایک.
چی شده؟
گرممه.
چرا انقدر احساس گرما می‌کنم؟
فقط هوا گرمه، مامان.
خیلی گرمه.
اشکالی نداره.
برات یه صبحونه گرفتم.
یه کم بیکنه.
هر وقت دلت خواست بخورش.
داری می‌ری؟
آره.
کجا؟
رفت.
باشه، اسپایکی.
اوه، دوستت دارم.
منم دوستت دارم، مامان.
⏳ فقط یه لحظه... م​و​و​ی​ ​پ​و​و​ی
صبح بخیر، کوچولو.
پسر.
فقط اینو برات محکم کن.
نیازی به زور نبود.
نه.
زود برمی‌گردن خونه، واقعاً.
حالشون خوب می‌شه، قربان.
یه سیگار بکش، قربان.
وزنش رو حس کن.
کل سر.
اصلاً گند نزن.
قوی‌تر.
باشه، پسرم.
بریم.
امشب می‌بینمت.
بدرود، رفقا.
موفق باشی، اسپایکی.
دیر نکنی.
سالم برمی‌گردیم، آره؟
موفق باشی، جیکوب.
موفق باشی، اسپایکی.
باشه، جیکوب.
این اسپایکی نیست؟
کل رهبری با یه لبخند اومدن.
اومدم بدرقه‌ت کنم.
همه‌مون برات هیجان‌زده‌ایم.
گرچه می‌دونی حس می‌کنم یه کم کوچیکه.
چهارده یا پونزده سال.
اون بیشتر از تمرینای منو نگه داشته.
آماده‌ست، چن.
بیا دیگه.
قوانین اجتماعمون رو می‌دونی، اسپایکی.
اگه بری، می‌تونی برگردی.
ولی اگه برنگردی، هیچ‌کس اجازه نداره بره دنبالت.
هیچ نجاتی نیست، هیچ استثنایی.
این چیزیه که ما به سختی یاد گرفتیم
به خاطر همه کسایی که تو گذشته گم کردیم.
پس وقتی پاتو رو سرزمین اصلی می‌ذاری، تنهایی، فهمیدی؟
آره، جنی.
امروز صبح چیزی دیدی، عمه؟
هیچی.
کاملاً آروم.
همه‌چیز پاکه.
براشون باز کن.
پسر خوب.
مواظب باش کجا می‌ری، بچه‌ها؟
جزر و مد رو از دست ندید.
این چیه، اسپایک؟
این مسیر عبوره.
برامون توضیح بده.
تنها راه به سرزمین اصلیه.
ولی فقط موقع جزر می‌تونیم بیایم اینجا.
موقع مد.
دریا اینو می‌پوشونه.
می‌تونیم موقع مد شنا کنیم؟
نه.
دریا جریان داره.
ما رو از جزیره رد می‌کنه و به دریا می‌کشه.
و غرق می‌شیم.
نه، نه، نه، نه.
ببین با خودت چی کردی.
بوم، بوم، بوم، بوم.
دوباره بالا و پایین می‌کنیم.
مردا، مردا، مردا، مردا.
مردا برای مردایی که راه می‌رن.
حدود چهار ساعت تا مد بالا مونده.
داریم این کارو می‌کنیم.
دیگه نمی‌تونیم برگردیم، می‌تونیم؟
چرا؟
همه فکر می‌کنن ما نرمیم.
نه، اینجوری نیست.
نمی‌تونیم اینجوری باشیم.
بهم بگو.
بیا دیگه.
بشمار، بشمار، بشمار گلوله رو.
بعد بندول‌ها، اگه چشمت بیفته، میان روت.
بوم، بوم، بوم، بوم.
دوباره بالا و پایین می‌ره.
تو دنیا هیچ تخلیه‌ای نیست.
اینجا همه سوخت رو می‌گیریم.
یه روز اینجا کار می‌کنی.
هشت، ده، پنج روز به خاطر شرکت.
ولی شب چیزای طولانی میاره، قلب حالا میلیونه.
بوم، بوم، بوم، بوم.
دوباره بالا و پایین می‌ره.
خیلی بزرگه.
اگه پیاده بریم، می‌رسیم به جایی که دریا رو نمی‌بینی.
می‌دونم.
روزها یا هفته‌ها پیاده می‌ری بدون اینکه ساحل رو ببینی.
اونجا هیچی نیست، اسپایکی.
و کجا گیرشون میاره؟
چون دهکده‌ها رو دوست دارم.
ولی هیچ کدوم چیزی که ما دوست داریم ندارن.
و ما از شهرها و دهکده‌ها دوری می‌کنیم.
من زیرکانه دارم.
اوه، هی.
می‌تونیم کمک کنیم تشخیصش بدیم.
این آتیشه.
این مسه.
و این بوم، بوم، بوم، بوم، بومه.
دوباره بالا و پایین می‌ره.
🎬 لطفا از منبع اصلی ببینید — م​و​و​ی​ ​پ​و​و​ی
آتیش، آتیش، آتیش، آتیش.
این یه تیکه چیز متفاوته.
آتیش، آتیش، آتیش.
این یه تیکه آتیشه.
این قایقه، این قایقه.
دوباره بالا و پایین می‌ره.
بریم.
بیا دیگه.
تو دیوار.
همه‌ش نیست.
تند می‌ره.
به این معنی نیست که خطرناک نیستن.
ولی اگه یکی معلوم باشه، چندتای دیگه تو درختا می‌ذاری.
اونا کمان می‌رن و از سینه می‌زنن.
و بعد درست به گردنش می‌زنن.
باشه، گرمه.
می‌ترسی؟
فقط یه کم.
تو چی؟
نه، من خوبم.
از این خوشت میاد، ریچ؟
فکر کنم آره.
بریم اولین کشتنت رو انجام بدیم.
بگیرش
تو دیدت بگیرش.
باد رو محاسبه کن.
مال توئه.
اون چیزی که بعدش میاد مال منه.
یکی بفرست، رفیق.
بفرستش.
کشتن قشنگی بود، اسپایک.
حس خوبی داری؟
فکر نکنم.
آره، باید داشته باشی.
بهت افتخار می‌کنم.
خب، بیا، باید حرکت کنیم.
جیغ‌ها بقیه‌ی آلوده‌ها رو تو منطقه بیدار کرده.
برو، ادامه بدیم.
عالین.
قشنگن.
اونو نگاه کن.
همیشه ارزشش رو داره که دنبال یه چیز مفید بگردی.
مردم این مکان رو صد بار گشتن.
ولی هیچ‌وقت نمی‌دونی.
اینا به درد می‌خورن؟
نه، من برای این یکی کلی دارم.
این چیه؟
فریزبی.
تا حالا فریزبی ندیدی.
اوه، عالیه.
می‌دونی، عاشقشم.
⏳ فقط یه لحظه... م​و​و​ی​ ​پ​و​و​ی
بیا اینجا، پسرم.
نگاهتو برنگردون، اسپایک.
اسپایک!
همون‌طور که بهت گفتم انجام بده.
اینجا یه درس برات داره.
براش چی شده؟
انگار بسته شده و به حال آلوده‌ها رها شده.
و حالا آلوده‌ست.
آلوده‌ست؟
آره.
فقط دلم می‌خواست این کارو کنم.
شاید یه مجازات.
شاید یه هشدار.
تو سرزمین اصلی آدمای عجیبی هستن.
ولگردی می‌کنن.
برای همین خونمون انقدر باارزشه.
این درسش بود؟
نه.
بکشش.
هر چی بیشتر بکشی، راحت‌تر می‌شه.
در موردش احساس بدی نکن.
عفونت عقلشون رو می‌گیره.
اون نه عقل داره، نه روح.
اسپایک.
اون موجود لعنتی رو بکش.
بکشش.
شاید منتظر اسپایکی.
نه، پسرم!
اسپایک، تمومش کن!
برای شیش تا، اسپایک فقط بکشش!
آفرین، پسر.
هی!
گرم!
خام!
آزاد شد!
این قانون‌های آروم نبود.
این یه تند بود، اسپایکی.
بیا اینجا.
این نیست.
روده‌هاشه.
واقعاً دوسش دارم.
نکن!
هیس!
چی؟
و نصفش این کارو کرد.
اسپایک، بیا.
اسپایک، حرکت کن!
داریم برمی‌گردیم.
تو کشتناتو انجام دادی، برای این اومدیم.
می‌خوای فکر کنن اینجا ول کردیم؟
حرف نزن، اسپایکی.
فقط چشاتو باز نگه دار.
پاکه.
رفت.
🎬 لطفا از منبع اصلی ببینید — م​و​و​ی​ ​پ​و​و​ی
هنوز نفس بکش.
آلفا.
لعنتی.
برگرد به درختا.
غرش!
دفاع، نفستو برگردون.
ما اولی رو می‌گیریم.
ما دومی رو می‌گیریم.
منظورت چیه؟
فقط بندازش پایین.
برگرد به تمرینم.
دفاع!
سرتو محکم بزن.
سرتو محکم بزن، اسپایکی.
راه، راه فرار رو چک کن.
وایسا!
گچ
قبل از اینکه تاریک بشه.
عجیبه.
نصف ما مثل بقیه نیستن.
من فقط بزرگ‌ترم، باهوش‌تر.
حالا چیکار کنیم؟
باهاش نمی‌جنگیم.
نمی‌دونم کجا ول شدم.
به هر حال، تا وقتی یکی از اون چیزا بهش نزنه می‌بینمت.
پس ما هم عجیبیم.
واقعاً متاسفم، دات.
برای چی؟
تقصیر من نیست.
نمی‌تونستم چیزی بزنم.
داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
سعی کردم، ولی خیلی ترسیده بودم.
و همش خطا می‌کردم.
داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
این تقصیر تو نیست.
و تو همش تیر می‌نداختی.
بزرگسالایی دیدم که نمی‌تونن تیر رو به تخته بزنن.
انقدر می‌لرزن.
تو نه.
اسپایک.
خوب کار کردی.
واقعاً.
دلم برای قانون تنگ می‌شه، تیت.
آره.
اوه.
یکی دیگه هست.
بذار کمکت کنم ببینی.
فقط، اوم، گشت قرنطینه.
احتمالاً فرانسوی.
⏳ فقط یه لحظه... م​و​و​ی​ ​پ​و​و​ی
دات؟
اون چیه؟
اوه، آره.
یه چیزی بوده.
آره.
یه چیز.
دهکده‌ی وحشتناکه؟
نه.
پس چیه؟
نمی‌دونم.
تا حالا اونجا نبودم.
همیشه اینجوری بوده؟
گفتم تا حالا اونجا نبودم، اسپایک.
اسپایک!
اونجاست.
اسپایک!
کجایی؟
نمی‌دونم.
بیا بیرون!
دارم میام بیرون!
لعنتی.
از خط بیا بیرون!
گمشو بیرون.
گمشو بیرون!
اشکالی نداره، پسرم.
اشکالی نداره.
لعنتیه.
چی شد؟
لرد بلمی.
نمی‌دونم.
چیبانی لعنتی روش مرد.
سروصدا اونا رو میاره.
باید حرکت کنیم.
پایینیه، تری؟
نمی‌تونه به اندازه کافی پایین باشه.
ما سریع حرکت می‌کنیم، ولی آروم.
یه آلفا می‌بینی.
فقط یه مسیر مستقیم میره اون‌ور و روش.
باشه؟
بیخودی گیر کردی.
چی؟
کجا بودی؟
دقیقاً پشتت.
داریم آلفا رو دور می‌زنیم.
هنوز جزر و مد بالاست.
فقط یه انتخاب.
آب کم‌عمق میشه، ولی می‌تونیم ردش کنیم.
لعنتی، دیو!
خوبیم.
باشه.
این عصبانیتو بذار کنار.
باشه.
دروازه‌ها رو روشن کن.
همه‌چیز تمومه.
باشه.
صفحه.
برو.
بزن بریم.
باشه.
اول تو برو.
🎬 ببین و لذت ببر — م​و​و​ی​ ​پ​و​و​ی
چطور بود، دیو؟
ها؟
اول ببرشون داخل خشکی.
اولین کشتن.
اولین دویدن وقتی آلوده شد.
پس آلفا رو بدو.
جزر و مد رو از دست دادیم.
وقتی برگردیم کلی حرف داریم که بزنیم.
وای!
بدو، زین!
بدو!
برو!
لعنتی برو!
هی حرکت کن!
آه، برو!
ول کن!
خوبی؟
برو!
لعنتی برو!
آره، می‌تونی!
لعنتی!
حرکت کن!
کار کن، کار کن!
صبر کن، صبر کن، صبر کن!
نمیاد!
آه، نه!
صبر کن!
داریم اینو گند می‌زنیم!
لعنتی بالا می‌ریم!
صبر کن، صبر کن!
ما تو علفای بلند 25 یا 30 یاردی با بادیم.
و اون تیر کجا میره؟
دقیقاً میره تو گردن لعنتیش!
اون حرامزاده چاق، بلند میشه و یکی از اون جیغای کثیفشو می‌کشه،
مثل یه کیسه پر از آشغال می‌افته.
بعدش، یه دفعه یه آلوده لعنتی گیرمون میاد.
داره مستقیم میاد سمت ما!
فکر کردم، اوه لعنتی، حالا دیگه کارمون تمومه.
شاید فقط تیرای دوم باشه.
ببین، باورم نمیشه.
هست؟
آه، نزدیک بود بمیرم.
لعنتی دوباره دارم می‌میرم!
لعنتی دارم می‌میرم!
چرا داری منو می‌بری؟
واو.
✨ حتما به ما سر بزنید م​و​و​ی​ ​پ​و​و​ی
خیلی متاسفم.
فکرشم نمی‌کردم تا بعد از نیمه‌شب ببینمت.
فقط اومدم ببینمت، مامان.
کاش می‌تونستم، مطمئنم.
اون بهتر از همیشه‌ست.
رو قایق بودیم.
از مزرعه‌ها رد شدیم.
وقتی حالش بد نیست، پر از زندگیه.
ولی روز تو چطور بود؟
همه‌چیز رو یه نقطه.
این باعث شده یه چیز کوچیک نباشم.
مثل چی؟
مثل اینکه یه قهرمانم.
این همون چیزیه که برای اون هستی.
انگار داره دروغ میگه.
خب، اون موقع من چی می‌دونستم؟
یه چاقه رو زدم.
آه.
جابه‌جاش کردن سخت بود.
ولی بعدش چندتا از اون سریعا دنبالمون کردن.
هیچی نمی‌تونستم بدونم.
و فقط داشتیم می‌رفتیم تا تاریک شد.
فقط ترسیده بودم.
حالم بد بود.
دلم می‌خواست خونه باشم با تو، مامان.
بابات احتمالاً همین حسو داشت.
ولی بذار یه چیزی بهت بگم.
این‌قدر زمین ندیده بودم.
خیلی بزرگ بود.
چی دیدی؟
تپه‌ها، جنگل‌ها...
و آتیش.
آتیش.
فکر کنم جِنسن پیر رو دیدی.
فکرشم نمی‌کردم هنوز زنده باشه.
جنوب غربی بود؟
غرب.
اون نفت سفید بود.
باور کن یا نه، یه زمانی، حدود...
30 سال پیش، پزشک عمومی من بود.
پزشک عمومی چیه؟
دکتر.
دکتر؟
آره.
مطبش درست بیرون خلیج ویتلی بود.
بابام گفت نمی‌دونست آتیش چیه.
و گفت همه دکترا مُردن.
برای همین هیچ‌کس نمی‌دونه مشکل، مامان چیه.
فقط حس می‌کنم داره درباره همه‌چیز دروغ می‌گه.
نه.
تو چی می‌دونی؟
احتمالاً نمی‌خواسته بترسونتت.
دکتر کریستن...
عجیه.
چطور عجیه؟
آتیش چه چیز خاصی داره؟
اگه بابات نمی‌خواد دربارش حرف بزنه، فکر نکنم من باید بگم.
چرا برنمی‌گردی به مهمونیت، ها؟
من با مامانت خوبم، ها.
نه.
تو برو.
حالا من ازش مراقبت می‌کنم.
باشه.
✨ حتما به ما سر بزنید م​و​و​ی​ ​پ​و​و​ی
گرفتمت.
آه، اسپایک، میری رستوران؟
حداقل یه مورافین بود.
مورافین.
سه تا تخم‌مرغ.
بی‌خیال، ول نمی‌کنه.
نه.
خب، حالا من اینجام.
خب، اون یه مهمونی حسابی بود.
قطعاً نمی‌تونم بی‌خیالش بشم.
این‌جوری به نظر میاد انگار از یه پرچین برعکس کشیده شدی.
شایدم همین‌طوره.
تو یه مزرعه گندم بیدار شدم.
کجا غیبت زد، اسپایکی؟
نگاه کردم، مهمونای اصلی غیبشون زده بود.
فقط اومدم خونه.
ها؟
یه قاتل غول؟
چی براشون صبحونه درست می‌کنه؟
چه خبره، اسپایک؟
چرا بهمون نگفتی یه دکتری هست که می‌تونه مامان رو ببینه؟
دکتر؟
ما دکتری نداریم.
من همیشه یه دکتر داشتم اینجا.
دکتر کلسون، بابا.
با کی حرف زدی؟
پس اون یه دکتزه.
چی به نظر میاد؟
لعنتی راحت!
یه کم فکر تو سرته.
اون دکتر نیست، اسپایک.
شاید یه زمانی، سال‌ها پیش بود.
ولی خیلی وقته دیوونه شده.
چی منظورت؟
دکتره یا نه؟
قبل از اینکه تو به دنیا بیای، ما دنبال غذا می‌گشتیم.
ولی اون خیلی سختش بود و ازش خواستن که بیشتر از یه گروه به ما نزدیک بشه.
بیشتر از یه گوزن به یه گروه از ما نزدیک کلسون.
ها؟
پونصد یارد اون‌ورتر، بوی مرگ به مشاممون خورد.
حالا بفهم، ما عادت داشتیم به...
اون موقع شب آخر، و مرده‌ها همه‌جا بودن.
ولی این کاملاً فرق داشت.
این بوی بد مثل یه دیوار بود.
می‌تونستی لمسش کنی.
و ما رسیدیم به بالای یه تپه.
و نگاه کردیم پایین.
تا حالا همچین چیزی ندیده بودم.
یه‌چهارم صدها.
🎬 لطفا از منبع اصلی ببینید — م​و​و​ی​ ​پ​و​و​ی
مردا، زنا، بچه‌ها.
وسطش یه آتیش بود.
کنار آتیش کلسون وایستاده بود.
برای یه هدف عجیب، همه جنس‌ها رو اونجا کشیده بود.
چند ثانیه بعد، برگشت و مستقیم به ما نگاه کرد.
و آروم دست تکون داد، انگار می‌گفت، بیا پایین، بچه‌ها.
آره، ما برگشتیم و دویدیم.
و تو پونزده سال، هیچ‌کدوممون برنگشتیم.
همون‌طور که گفتم.
و گفت.
آه، لعنتی!
می‌خوای مامان بمیره؟
معلومه که نه.
این چه سوالیه؟
واقعاً مشکلش چیه؟
نمی‌دونم.
داره می‌میره؟
نمی‌دونم.
فکر می‌کنم داره می‌میره.
تو هم همین فکر می‌کنی.
اگه بمیره، تو رزی می‌شی؟
دهنت چی می‌گه؟
بابابیت چی در مورد تو فکر می‌کنه؟
گفتم، اون دهن لعنتیت چی می‌گه؟
پسر.
بیا منو بزن!
آه،
پودر و اسپری.
نه، مامان، متأسفم.
یه چندتا دیگه هستن.
می‌رم برات بگیرم.
لعنتی از ما دور باش.
از ما؟
اون به ما صدمه زد.
فقط برو، عزیزم.
تو آتیشی!
لعنتی چی داره میشه؟
آتیش راه افتاده!
باید بری!
نمی‌تونم بچه‌ها رو ول کنم، اسپایک.
باید.
اونجا منو فرستادن.
تا تو بری و برگردی، آژیر می‌کشم.
به هر مردی نیاز داریم.
برو!
عجله کن!
برو!
چشماتو به افق بدوز و رو آژیر بمون!
بیا، مامان.
بزنیم بریم.
کجا داریم می‌ریم؟
ساحل.
آتش تو خشکی.
و مزارع.
داریم می‌ریم ساحل.
🎬 ببین و لذت ببر — م​و​و​ی​ ​پ​و​و​ی
اینجا خشکیه.
آره.
ولی ما نمی‌تونیم...
نمی‌تونیم تو خشکی باشیم.
این...
خیلی خطرناکه.
مامان، اشکال نداره،
نه.
نمی‌تونم بگن این درسته.
نه، نه، نه، نه.
این درست نیست.
درست نیست.
جرمی...!
کجا...!
بابا کجاست؟
بابا اینجا نیست.
باید برگردیم...
خونه.
باید بدویم.
مامان.
نمی‌تونیم برگردیم.
جزر میاد.
می‌خوام یه دکتر ببینم.
چی، دکتر؟
نه.
از اون قدیمیا.
یه چیزی باهاش، مامان. 674 00:56:30:670... > 00:56,31:670 دکتر قراره بتلا، باهات ملاقات کنه.
باشه، مامان.
شب اینجا توقف می‌کنیم.
برمی‌گردیم.
بابات احمقه؟
سگ؟
آره.
با تو احمق.
جوکی.
بابابزرگت خیلی احمق بود.
باورش نمی‌کنی؟
همه فکر می‌کنن خیلی جدی بود.
ولی واقعاً خُل بود.
بابات مثل اونه؟
می‌دونی چیه، فقط شمایی.
نه.
فقط می‌خوام مطمئن بشم به اندازه کافی قوی هستی.
مثل اون.
می‌دونی وقتی تو صورتت نگاه می‌کنم؟
چشم‌های بابابزرگتو می‌بینم.
خوبه.
دقیقاً.
باید یه کم بخوابی.
ما بیدار می‌مونیم.
اون نه.
باشه، بابا.
⏳ فقط یه لحظه... م​و​و​ی​ ​پ​و​و​ی
چی شد؟
نمی‌دونم.
آره.
اشتباه می‌کنی.
داری چی‌کار می‌کنی؟
اوه، سلام.
فرشته.
بابا، یادته اولین باری که فرشته رو بهم نشون دادی؟
نزدیکای اینجا رانندگی کردیم.
ماشین رو گذاشتیم.
پیاده رفتیم تا وقتی که دیدیمش بالای درختا بالا اومده.
گفتی این تا ابد همین‌جوری می‌مونه.
مثل اهرام مصر یا استون‌هنج.
پس وقتی بهش نگاه می‌کنی، انگار داری آینده رو می‌بینی.
اون روز رو یادته.
فکر کنم بیشتر از هفت هفته نبودم.
تو گفتی یه سفر واقعی به طول یه عمر بود.
سقوط به سمت آینده.
و من...
من ترسیدم.
چون فکر کردم جدی می‌گی و واقعاً این اتفاق افتاده.
ولی...
این بار چند صد سال سقوط کردیم؟
هزار سال یا بیشتر.
مامان؟
اسپایک.
باز کی داره فکر می‌کنه؟
هنوز... فقط تویی.
خوبی.
مرسی.
چی شد؟
بنزن.
یخ کاغذی.
طی سال‌ها جمع شده.
من اسپایکم.
و این منم، مامان.
دارم می‌خورم.
چش شده؟
نمی‌دونم.
بگو یه دکتر می‌شناسم.
باشه.
حالا چی می‌شه؟
چی‌داری می‌گی؟
ما اینجا زندگی می‌کنیم، نه؟
تو این جزیره لعنتی، تو بومی هستی.
بومی؟
هی، حالا چی به چیه؟
آدمای آلوده بیشتر میان؟
نمی‌دونم، احتمالاً.
اونا سر و صدا راه می‌ندازن.
معلومه که میان.
اگه ناراحت باشیم، نمیان.
سرامونو می‌کنن، می‌فهمی؟
تو از اینجا نیستی.
خفه‌ش کن، لطفاً. گو
اهل کجایی؟
من از سوئدم، نمی‌تونم خفش کنم.
نمی‌تونه به من کمک کنه.
نمی‌تونه جلوی خودشو بگیره؟
تو نمی‌تونی به من کمک کنی؟
چرا اصلاً بهت کمک کردم، ها؟
می‌تونستم گلوله‌هامو نگه دارم.
⏳ فقط یه لحظه... م​و​و​ی​ ​پ​و​و​ی
باید از اینجا برم.
می‌خوام برم.
برم و خلاص.
نمی‌ذارم ولش کنم.
مرسی، بابایی.
خدا لعنت، این بچه دیگه چی می‌تونه خراب کنه؟
بهترین دوستم تو مدرسه.
اون یه راننده پیک.
اوه، نمی‌دونی راننده پیک چیه.
بسته‌ها رو تحویل می‌ده.
میدونی، مردم آنلاین سفارش می‌دن.
فکر کنم نمی‌دونی آنلاین چیه.
مهم نیست.
اون راننده‌ست.
بهش گفتم: فلیکس، داری عمرت رو هدر می‌دی.
فقط یه زندگی داری.
داری می‌ریزی دور.
اونم گفت: آره، تو خودت قراره چی‌کار کنی، احمق؟
منم رفتم تو نیروی دریایی.
یه چیزی رو ثابت کنم.
حالا اون داره عمرشو هدر می‌ده، نه؟
نمی‌فهمم چی داری می‌گی.
می‌گم باید راننده پیک می‌شدم.
الان یه جایی تو ترافیک گیر کرده بودم، تند رانندگی می‌کردم تو یه خیابون باریک.
یا یه همچین چیزی.
تو چرا اینجایی؟
قايق لعنتیم غرق شد.
داشتیم تو ساحل شرقی اسکاتلند گشت می‌زدیم، به یه چیزی برخورد کردیم.
ویسکی با یخ.
مهم نیست.
چندتامون یه قایق نجات پیدا کردیم.
معلومه که نمی‌خواستیم به ساحل برسیم، ولی باد مارو برد.
هشت‌تامون به خشکی رسیدیم.
حالا فقط من موندم.
خب، نجات پیدا می‌کنی.
می‌دونی کل جزیره تو قرنطینه‌ست، نه؟
فکر کردی قایقای گشتی برای چی‌ان؟
نمیدونم تو قرنطینه بود یا نه، ولی فکر می‌کردم فقط برای ما بود.
قرنطینه برای هر بدبختیه که یه انگشت پاشو روی این جزیره بذاره.
تا پات به خشکی برسه، دیگه نمی‌تونی بری.
بعد از اینکه مامانمو پیش دکتر ببرم، می‌تونی بیای شهر من.
آره، دکتر کجاست؟
اونجا.
زیاد دور نیست.
زیاد دور نیست؟
هی، هی، تو یه کم سعی کن مامانتو این‌ور اون‌ور ببری.
می‌رم یه کم استراحت کنم.
اولین غذا تو یه روز و نیم.
یه دونه دیگه دارم.
انگار خیلی سیب دوست داری.
🎬 ببین و لذت ببر — م​و​و​ی​ ​پ​و​و​ی
آره.
یک درصد.
بدون سیگنال.
اون چیه؟
به زودی یه تیکه آجر میشه، ولی فعلاً برای چند لحظه مثل یه رادیوئه.
ولی با عکس.
رادیو داری؟
عکس داری؟
بعضی‌ها تنهان.
بیا، اینو نگاه کن.
این جدیده.
این نامزدمه.
یا شاید سابق.
فکر کنم.
چش شده صورتش؟
منظورت چیه؟
خیلی عجیب به نظر میاد.
تو عجیبی.
اون خیلی خوشگله.
چته تو؟
نمیدونم چشه.
شاید این دخترم همینو به ما بگه.
به صدف آلرژیه.
اگه صدف بخوره، کل دهنش مثل اون خراب میشه.
آره، ایناهاش.
حالت چطوره، کیم؟
با فلیکس نگاه نکن.
بابا، سردمه.
چرا بهت میگه بابا؟
عجیبه.
میدونم، مطمئنم این اطراف یه عالمه خویشاوندی هست، ولی...
...
این بعید به نظر میاد.
فقط گیج شده.
همیشه اینجوری نبود.
بیشتر وقتا همونه که همیشه بود.
همیشه مثل همیشه.
تو، مامان.
کی؟
تو کی هستی؟
من اریکم.
و این پدرته، اسپایک.
چی؟
چند ماهه که خیلی بداخلاقه.
مامان!
ببخشید.
زندگیامو نجات بده، وقتی میگم بداخلاق، میدونم بداخلاق چیه.
اسمم دوباره به نظر میاد، دکتر.
خب، بریم.
مامان؟
می‌تونه راه بره؟
✨ حتما به ما سر بزنید م​و​و​ی​ ​پ​و​و​ی
چرا اینقدر گنده شدن؟
تو چی فکر می‌کنی؟
خب، سم میگه، من فروختم.
عفونت یه جورایی مثل استروئید عمل می‌کنه.
میدونم استروئید چیه.
فکر کنم اینه که اونا رو آلفا می‌کنه.
آلفا.
داری جوری حرف می‌زنی انگار دلال سهامن.
مثل آدمای وال استریت.
چرا؟
می‌دونی بازیگرای فشار چیه؟
بازیگرای فشار بهترن، انگار...
تریسی وایکینگ لعنتی اینجاست، می‌دونی؟
من واقعاً وایکینگم.
شاید اگه آلوده بشم، یه وایکینگ واقعی بشم.
اون چی بود؟
نمیدونم.
هی، کجا داری میری؟
می‌ذارمش.
وایسا!
اسپایک، صبر کن!
مامان، داری چیکار می‌کنی؟
وایسا!
داری چیکار می‌کنی؟
لعنتی ولش کن!
ببرش، اسپایک.
اسپایک، ببرش!
بیا اینجا.
همتون دیوونه‌این.
یه بار کافیه.
بذارش زمین.
این یه بچه‌ست.
این یه بچه زامبیه لعنتیه.
بذارش زمین.
نمی‌تونیم بذاریم این لعنتیا نفس بکشن.
باید بکشیمش.
بذارش روی زمین لعنتی.
به نظر آلوده نمیاد.
اگه الان نذاریش زمین.
هر دوتاتونو می‌کشم.
همتونو می‌کشم.
پنج ثانیه وقت داری.
پنج!
یک!
سه!
بدو، مامان!
از قطار پیاده شو!
مورفین، سیتوزین.
خیلی سریع عمل می‌کنه.
ببخشید قیافم اینجوریه.
خودمو با ید رنگ کردم.
یه جورایی پیشگیریه.
ویروس اصلاً ید دوست نداره.
🎬 لطفا از منبع اصلی ببینید — م​و​و​ی​ ​پ​و​و​ی
فکر کنم اینو بردارم، سامسون.
ولش کن.
من به این میگم سامسون.
حالا سه سالی میشه که تو این منطقه‌ست.
معمولاً ازش فاصله می‌گیرم، البته.
قربان؟
مرد خوبیه، مگه نه؟
شما دکتر کلسی هستید.
هستم.
اسپایک، یه چیزی درست نیست.
آیلا.
اسپایک، آیلا.
این یه بچه‌ست.
به کمکتون نیاز داریم.
بیا دیگه.
باید قبل از اینکه بیدار شه بریم.
اون چیه؟
من...
نزدیک سیزده سال منتظر بودم یکی این سوالو بپرسه.
فکر می‌کردم اینجا می‌میرم.
تنها از پیری، گرسنگی یا خشونت.
بدون اینکه فرصتی برای جواب دادن داشته باشم.
کلمه‌های "ممنتو موری" رو می‌شناسی؟
نه.
لاتینه، به طور طعنه‌آمیز.
یه زبان مرده‌ست.
یعنی، مرگ رو به خاطر بیار.
به خاطر بیار، باید بمیری.
این کمک می‌کنه اونا رو دور نگه داریم.
مرده‌ها خیلی زیادن.
آلوده و غیرآلوده فرقی ندارن.
چون همشون یه جورن.
هر جمجمه یه سری فکر داره.
این کاسه‌ها دیدن.
و این آرواره‌ها حرف زدن و قورت دادن.
این یه یادبود برای اونهاست.
یه معبد.
نگران نباش.
از اون نظر باارزش نیست.
ساختارش محکمه، ولی استخونا به مرور زمان یا به خاطر عوامل محیطی از هم می‌پاشن.
با دست اسپایک، ممنتو موری...
واقعیت پیدا می‌کنه.
این مرد رو می‌شناسی؟
اسمش اریک بود.
اون جونمونو نجات داد.
بیا برای اریک یه جا پیدا کنیم.
برو جلو.
خوبه.
آفرین پسر.
آه، اریک بیچاره.
💬 فقط به عشق شما م​و​و​ی​ ​پ​و​و​ی
یه جا براش انتخاب کن.
خیلی خوبه.
آفرین، اسپایک.
بچه تازه به دنیا اومده.
از یه مادر آلوده بود.
ولی خودش آلوده نیست.
ما از مامانش گرفتیمش.
چه جالب.
جادوی جفت.
فکر می‌کردم ممکنه اینجوری بشه.
ولی به شیر نیاز داره.
آب فقط چند روز زنده نگهش می‌داره.
برای همین اومدی پیش من؟
بچه؟
نه.
انگشت درستتو برای نشون دادن دماغت بگیر.
آیلا، اگه بتونم سینه‌ها و بازوهاتو معاینه کنم خیلی کمک می‌کنه.
اشکالی نداره؟
اینجا حساسه؟
حس گیجی‌ات.
مثل دوره‌های کوتاهه، فازهاییه، یا بیشتر دائمیه؟
چی بود؟
فکر کنم جزر و مد میاد.
ازت خواستم یه کلمه رو به خاطر بیاری.
آره.
یادت میاد چی بود؟
آیلا، من هیچ تجهیزات تشخیصی ندارم و نمی‌تونم نمونه‌برداری کنم.
ولی از چیزی که می‌بینم، فکر کنم تو سرطان داری.
ممکنه از مغزت به بدنت پخش شده باشه یا از بدنت به مغزت.
به هر حال، متاستاز کرده.
این علائمتو توضیح می‌ده و متأسفم که توده‌های روی سینه و غدد لنفاویت.
خیلی متأسفم.
و گیجم، می‌دونم.
گیجم.
وقتی چیزای عجیب میگم، خودم تعجب می‌کنم، ولی به هر حال میگمشون.
ولی همه‌چیم گیج نیست.
فکر می‌کردم ممکنه سرطان باشه.
نمی‌دونستم چطور بهت بگم.
خیلی ترسیده بودم.
نیاز داشتم یکی دیگه بهت بگه، ولی هیچ‌کس نگفت.
نمی‌فهمم.
تو منو دیدی، نمی‌تونی منو بهتر کنی.
کاش می‌تونستم، ولی فکر کنم ممکن نیست.
این یعنی چی؟
باید بمیریم؟
سرطان قراره مارو بکشه؟
آره.
کی؟
سخته بگم.
زود.
🎬 لطفا از منبع اصلی ببینید — م​و​و​ی​ ​پ​و​و​ی
نه، نه، نه.
این بازی منه، می‌دونی.
دیگه داره اذیت می‌کنه.
باید باز باشه.
دکتر، لطفاً، لطفاً.
باید کمک کنه.
دارو لازم داری، یکی از اون داروهای قدیمی بیمارستانا.
اگه بگه بیشتر می‌خوام، می‌تونم برم بگیرم.
فقط بهمون بگو، لطفاً.
هیچ دارویی نیست که بتونه درمانش کنه.
دکتر، دکتر، لطفاً.
خیلی سخت بود که بیام اینجا.
خیلی سخت بود پیدات کنم.
بذار ببینم چی به چیه.
باید بهت می‌گفتم.
داره کار می‌کنه.
دکتر گفت بهترم، ولی نمی‌تونه کمک کنه.
نمی‌فهمم.
من می‌فهمم.
می‌خوام بهمون ملحق شی.
همیشه یادم می‌مونه.
همیشه، همیشه.
هیس، فقط استراحت کن.
اشکالی نداره.
اسپایک.
ممنتو موری.
یعنی چی؟
یعنی، ما باید بمیریم.
این درسته.
مرگ انواع مختلفی داره.
و بعضی‌هاشون بهتر از بقیه‌ان.
بهترینشون آروم و صلح‌آمیزه.
جایی که با عشق از هم جدا می‌شیم.
تو مامانتو دوست داری.
من عاشقشم.
و می‌دونم تو اسپایک رو دوست داری.
آره، خیلی زیاد.
ممنتو آموریس.
یعنی، عشق رو به خاطر بیار.
اینجا بمون، تو بچه هستی.
دوستت دارم، اسپایک.
اسپایک.
یه جا براش پیدا کن.
بهترین جا.
دوستت دارم، مامان.
فکر کنم... فکر کنم وقتشه که تو و بچه... برید خونه.
همینه.
وای خدای من.
عزیزم... من خوبم.
نیازی نیست دنبالم بگردی.
وقتی آماده باشم برمی‌گردم.
می‌خوام راه برم... تا وقتی که دریا رو نبینم.
دوست من، دکتر کلسی... اون دیگه همون آدم نیست.
یه مامان مهربونه.
بچه انگار آلوده‌ست... ولی نیست.
اون خوبه.
دقیقاً بیرون دروازه‌ها ولش کردن.
لطفاً باهاش مهربون باش.
اسمش آلنه.
شوت فوق‌العاده.
شعر واقعی.
خب... فکر کنم حالا تعدادشون زیادی شده.
حتی برای یه جنگجوی جوان و خوب مثل تو.
اشکالی نداره اگه ما دخالت کنیم؟
این شوت کلاسمون میشه.
صبر کن.
لعنتی برو.
سلام.
اسم من جیمیه.
بیا دوست باشیم.
MoviePovie.Com