رسانه اینترنتی مووی پووی تقدیم میکند
MoviePovie. Com
اون ور تپه‌ها و خیلی دور،
تل‌تابی‌ها میان که بازی کنن.
- یکی. - یکی.
- دوتا. - دوتا!
- سه‌تا. - سه‌تا!
- چهارتا! - چهارتا!
و تل‌تابی‌ها همدیگه رو خیلی دوست دارن.
آخ.
بغل گنده.
نمی‌ذارن. چرا این‌قدر طولش دادی؟
اونا نمیان این‌جا.
مهم نیست، مهم نیست!
بقیه کجان؟ دقیقاً پشت سرم بودن.
- وقت تل‌تابی‌هاست. - بیا همه بچه‌ها رو با یه ماشین ببریم.
وقت تل‌تابی‌هاست.
این‌جا بشین. بشین!
خاله، چی شده؟
جیمی، آروم بشین، ساکت باش، و از این‌جا تکون نخور.
باید بچه‌ها رو سوار ماشین کنیم!
چی کار داشتی می‌کردی؟ بهت گفتم عجله کن!
واسه خاطر خدا!
جیمی؟
این چیه؟
تل‌تابی‌ها کجا رفتن؟
بابا؟
- تینکی وینکی. - تینکی وینکی.
دیپسی.
جیمی، بدو.
- مامان؟ - بدو! بدو!
بدو!
بدو! جیمی، بدو!
برو!
بابا! بابا!
بابا!
- جیمی. - بابا.
بابا، چی داره میشه؟
هیچی که کاملاً پیش‌بینی نشده باشه.
خیلی ترسیدم، بابا. فکر کنم مامان و آبجیم مُردن.
اوه، نه، پسرم.
مُرده نیستن.
نجات پیدا کردن.
چون امروز یه روز باشکوهه.
روز قضاوت.
بیا، پسرم.
همیشه اینو پیش خودت نگه دار.
ایمان داشته باش.
آره.
آره، بچه‌هام!
آره!
فقط یه لحظه... مووی پووی
آره!
پدر...
چرا منو تنها گذاشتی؟
زیرنویس استخراج‌شده توسط: آرن زهرابی
امروز روز بزرگته، اسپایک.
بلند شو.
بعداً می‌بینمت.
چراغ‌قوه‌ات رو برداشتی؟
ژاکت، سوت...
بطری آب؟
بیا این‌جا.
چاقوت رو برداشتی؟
آفرین پسر.
اونو بذار کنار.
برای صبحونه بیکن داریم؟
دیو و رزی دیشب آوردنش.
مال تو کجاست؟
قبلاً یه کم خوردم، وقتی داشتم درست می‌کردم.
آره، حتماً.
اسپایکی.
همه‌ش مال توئه.
می‌رم به مامانت سر بزنم.
تو غذاتو تموم کن.
بشقابت رو بذار اون کنار.
دارم میام، عشقم.
بیا این‌جا، عشقم.
چته، چی شده؟
- جیمی... - باید تحمل کنی، عشقم.
- باید این‌جا بمونی و استراحت کنی. - اوه، نمی‌تونم. نه.
اوه، اسپایکی.
سلام، مامان.
اوه، بچه‌م.
می‌دونی، قصد نداشتم سر و صدا راه بندازم. سرم... داره...
- اشکالی نداره. - فقط داره می‌کوبه.
اوه، چرا بهم نمی‌گی مدرسه امروز چطور بود؟
مامان، من امروز نرفتم مدرسه.
صبحه هنوز.
- واقعاً؟ - آره...
صبحه و...
آیلا...
یادت میاد؟
اسپایک امروز نمی‌ره مدرسه.
چرا؟
مگه آخر هفته‌ست؟
نه، امروز جمعست.
پس چرا نمی‌ره مدرسه؟
درباره این حرف زدیم.
- چند بار. - درباره چی حرف زدیم، جیمی؟
من و اسپایک داریم می‌ریم بیرون.
اولین باره براش.
اولین بار؟
منظورت اینه که داری می‌ری جزیره رو ول کنی و بری سرزمین اصلی؟
- آره. - چی؟
- آیلا. - داری درباره چی حرف می‌زنی؟
- باشه. فحش نده. بیا. - دیوونه شدی؟
اون یه بچه‌ست!
- مامان... - دوازده سالشه.
داری سعی می‌کنی بچه‌مونو بکشی؟
اسپایک، برو پایین، لطفاً.
- دیوونه‌ی بچه‌کش. - نه، بابا، تو برو پایین.
- اگه بابام هنوز این‌جا بود... - نه، بهت می‌گم.
- زنده پوستتو می‌کند، بچه‌کش! - باشه!
- لعنتی! - باشه. آیلا، اشکالی نداره.
- لعنتی! - باشه. اون حالش خوب میشه.
لعنتی!
- مامان... - نه.
منم.
اسپایک... اسپایکی.
چیه؟ گرمه.
چرا این‌قدر گرمم شده؟
فقط هواست، مامان.
خیلی گرمه.
اشکالی نداره.
برات یه کم صبحونه آوردم.
یه کم بیکنه.
هر وقت دلت خواست یه کم بخور.
داری می‌ری؟
- آره. - کجا؟
مدرسه.
باشه، اسپایکی.
اووه، دوستت دارم.
منم دوستت دارم، مامان.
حتما به ما سر بزنید مووی پووی
صبح بخیر، کوچولو.
سام.
اینو برات دوباره زه کردم.
نیاز به زه جدید داشت؟
نه. بیشتر برای خودم این کارو کردم.
حالش خوب میشه، سام.
یه کم بکش، پسر. وزنش رو حس کن.
بگیرش.
هیچ لرزشی نداره.
پسر قوی.
بجنب پسر. بریم.
باشه. باشه.
امشب می‌بینمت.
- زندگی‌ها در خطره. - مرسی، رفقا.
- بزن بریم، جیمی! - موفق باشی، اسپایک.
- خوشحالم که حالا راه افتادی، اسپایک. - بزن بریم، اسپایک!
خوب پیش برو، پسر.
این از طرف مامانه.
- مرسی، بتی. - امشب مهمونی بزرگته، اسپایک ما.
دیر نکنی!
سالم برگردونش، باشه؟
بجنب، جیمی!
مواظبش باش، جیمی!
- موفق باشی، اسپایک. - باشه، جیکوب.
اونو نگاه کن، اسپایک.
کل کمیته رهبری رو داری.
فقط لبخند بزن و مودب باش.
باید می‌اومدم بدرقه‌ت کنم.
همه‌مون برات هیجان‌زده‌ایم.
گرچه می‌دونی فکر می‌کنم هنوز یه کم کوچیکه.
چهارده یا پونزده بیشتر به عرف می‌خوره.
آماده‌ست، جنی.
برو، پسر.
قوانین اجتماع ما رو می‌دونی، اسپایک.
اگه بری، می‌تونی برگردی. ولی اگه برنگردی...
هیچ‌کس اجازه نداره بره دنبالت.
نجاتی در کار نیست. بدون استثنا.
این چیزیه که به سختی یاد گرفتیم...
به خاطر همه آدمایی که تو گذشته از دست دادیم.
پس وقتی پاتو گذاشتی سرزمین اصلی، خودتی و خودت. فهمیدی؟
بله، جنی.
امروز صبح چیزی دیدی، اَنت؟
هیچی.
کاملاً آروم.
همه‌چیز روبراهه؟
همه‌چیز روبراهه.
براشون باز کن.
آفرین پسر.
مواظب باشین، بچه‌ها. جزر و مد رو از دست ندین.
هفت، شش، یازده، پنج...
بیست و نه مایل امروز...
چهار، یازده، هفده...
سی و دو تا روز قبل...
چکمه‌ها، چکمه‌ها، چکمه‌ها...
بالا و پایین می‌رن دوباره!
تو جنگ هیچ مرخصی‌ای نیست!
خب، این چیه، اسپایک؟
- این جاده‌ست. - برامون توضیح بده.
تنها راه به سرزمین اصلیه.
ولی فقط وقتی جزر باشه می‌تونیم بیایم این‌جا.
وقتی مد میشه، دریا می‌پوشوندش.
می‌تونیم تو مد شنا کنیم؟
نه. دریا جریان داره.
ما رو از جزیره دور می‌کنه و می‌بره وسط دریا...
و غرق می‌شیم.
نگاه نکن، نگاه نکن، نگاه نکن...
به چیزی که جلویته نگاه نکن...
چکمه‌ها، چکمه‌ها، چکمه‌ها، چکمه‌ها...
بالا و پایین می‌رن دوباره...
مردا، مردا، مردا، مردا...
از نگاه کردن بهشون دیوونه می‌شن...
چهار ساعت تا مد بعدی وقت داریم.
می‌خوایم این کارو بکنیم؟
- حالا نمی‌تونیم برگردیم، بابا. - چرا؟
همه فکر می‌کنن من ترسوام.
آره، فکر می‌کنن.
نمی‌تونیم اینو قبول کنیم، می‌تونیم؟
بیا، پس.
بشمار، بشمار، بشمار...
فشنگای تو خشاب رو بشمار.
اگه چشات بیفته...
اونا می‌پرن روت!
چکمه‌ها، چکمه‌ها، چکمه‌ها، چکمه‌ها...
بالا و پایین می‌رن دوباره...
تو جنگ هیچ مرخصی‌ای نیست!
این‌جا همه سوخت رو جمع می‌کنیم.
یه روزی این‌جا کار می‌کنی.
روزا خیلی بد نیست...
چون رفیق داری...
ولی شب که میشه، یه رشته بلند...
چهل میلیون چکمه...
چکمه‌ها، چکمه‌ها، چکمه‌ها، چکمه‌ها...
بالا و پایین می‌رن دوباره.
خیلی بزرگه.
اگه همین‌جور راه بریم...
می‌رسیم به جایی که دریا دیگه دیده نمی‌شه؟
آره، حتماً.
روزها یا هفته‌ها راه می‌ری بدون این‌که ساحل رو ببینی.
اون بیرون هیچی نیست، اسپایکی.
جایی برای هدف گرفتن نیست.
دهکده‌های دیگه‌ام هست.
آره، ولی هیچ‌کدوم چیزی که ما نداریم، ندارن.
و ما از شهرها و دهکده‌ها دوری می‌کنیم.
من تو جهنم...
- شش هفته راهپیمایی کردم و گواهی می‌دم... - بجنب.
آتیش نیست...
شیاطین، تاریکی، یا هیچ‌چیز...
فقط چکمه‌ها، چکمه‌ها، چکمه‌ها، چکمه‌ها...
بالا و پایین می‌رن دوباره.
فقط یه لحظه... مووی پووی
سعی کن، سعی کن، سعی کن...
به یه چیز دیگه فکر کن...
خدای من...
نگذار دیوونه بشم!
چکمه‌ها، چکمه‌ها، چکمه‌ها، چکمه‌ها...
بالا و پایین می‌رن دوباره!
تو جنگ هیچ مرخصی‌ای نیست!
اون‌جا، نگاه کن، نگاه کن.
آروم‌آروم.
تند نه.
این به این معنی نیست که خطرناک نیستن.
و اگه یکی‌شون پیداش بشه...
احتمالاً چندتای دیگه تو درختا هستن.
کمونت...
برای سینه به اندازه کافی قوی نیست.
باید درست به گردنش بزنی.
باشه، بابا.
می‌ترسی؟
یه کم.
- تو چی؟ - نه. من خوبم.
این فاصله رو دوست داری؟
فکر کنم آره.
بیا بریم اولین کشتنت رو انجام بدیم.
تو دیدت بگیرش.
برای باد محاسبه کن.
باشه.
مال توئه.
هر چیزی که بعدش اومد، مال منه.
هر وقت آماده بودی، بزن.
بزنش.
بابا!
- بیا این‌جا! - هی!
کشتن قشنگی بود، اسپایک.
حس خوبی داری؟
- آره، فکر کنم. - آره، بایدم داشته باشی.
بهت افتخار می‌کنم.
حالا بیا، باید بریم.
فریادش بقیه آلوده‌ها رو تو این منطقه بیدار کرده.
برو. ادامه می‌دیم.
عالین.
قشنگن.
بیا.
اینو نگاه کن.
آفرین پسر.
لعنتی.
همیشه ارزششو داره دور و بر رو برای چیزی مفید بگردی.
آدما این‌جا رو صد بار گشتن، ولی هیچ‌وقت معلوم نیست.
لعنتی.
اینا به درد می‌خورن؟
نه. از اینا کلی داریم.
ولی این به درد می‌خوره.
چیه این؟
فریزبیه.
تا حالا فریزبی ندیدی؟
آخ، خیلی باحاله.
عاشقش می‌شی.
ببین و لذت ببر — مووی پووی
بیا این‌جا، پسر.
نگاهتو نگیر، اسپایک.
- بابا، لطفاً. - اسپایک!
هر چی بهت می‌گم انجام بده.
یه درس برات این‌جا هست.
چی به سرش اومده؟
انگار بستنش و برای آلوده‌ها ولش کردن.
و حالا خودش آلوده شده.
آلوده‌ست؟
آره.
چرا یکی همچین کاری می‌کنه؟ شاید برای تنبیه.
شاید یه هشدار.
تو سرزمین اصلی آدمای عجیبی هستن.
ولگردن.
برای همین خونمون این‌قدر باارزشه.
این درسشه؟
نه.
بکشش.
هر چی بیشتر بکشی، آسون‌تر می‌شه.
ناراحت نباش.
عفونت عقلشونو می‌گیره.
نه عقل داره، نه روح.
اسپایک.
این لعنتی رو بکش.
بکشش!
اسپایک، منتظر چی هستی؟
حالا، پسر!
اسپایک، تمومش کن!
برای خاطر مسیح، اسپایک، لعنتی بکشش!
آفرین پسر.
با من بمان
شب به‌سرعت می‌رسه
تاریکی غلیظ‌تر می‌شه
خداوندا، با من بمان
نیش مرگ کجاست؟
- سر. قلب. بکش... - قبر، پیروزی‌ات کجاست؟
من هنوز پیروزم
رها کن.
اگه تو بمونی...
اگه شانس بیاریم، یه کشتن دیگه این‌جا هست.
بیا.
اینا آروم‌آروم نبودن.
اینا تندا بودن، اسپایکی.
این بو رو حس می‌کنی؟
روده‌هاست.
عجیبه، ولی خوشم میاد.
بابا.
چی؟
یه آلفا این کارو کرده.
این‌ور، اسپایک. بیا.
اسپایک! تکون بخور!
برمی‌گردیم؟
آره. کشتناتو انجام دادی، برای همین اومدیم.
این‌جوری به نظر نمیاد که زود برگشتیم؟
حرف نزن، اسپایکی. فقط چشاتو باز نگه دار.
به نظر تمیز میاد.
بریم.
فقط به عشق شما مووی پووی
کاملاً بی‌حرکت بمون.
آلفا.
لعنتی.
برگرد به درختا.
عقب برو، بریم.
بابا!
بریم!
بجنب، بجنب.
ادامه بده. بریم، بریم!
این‌جا، دفاع. نفستو برگردون.
- من اولی رو می‌گیرم، تو دومی رو. - آره.
نفستو آروم کن.
آروم‌ترش کن.
لعنتی!
برو! بجنب، بجنب، بجنب!
فقط برو!
لعنتی!
باشه، تمرین دونفره. دفاع!
باشه. بزن!
سر و قلب. سر و قلب، اسپایک.
بیا این‌جا.
برو بالا!
- برو، پسر! - بیا، بابا! کجا؟
لعنتی.
- بابا، چی...؟ - زیرشیرونی! زیرشیرونی رو چک کن!
بیا این‌جا.
برو.
نمی‌تونم برگردم بالا.
- اوه، لعنتی. - بابا! بابا!
هل بده!
اوه، لعنتی.
لعنتی.
مواظب پشتتون باشین، بچه‌ها.
دارم میام!
وقت چایه.
وقت چای. امروز عالی بودین.
عالی بود.
زود باشین قبل از این‌که تاریک بشه.
داره منتظر می‌مونه.
آلفاها مثل بقیه نیستن.
فقط بزرگ‌تر نیستن. باهوش‌ترن.
حالا چی کار کنیم؟
خب، باهاش نمی‌جنگیم.
دیگه هیچ تیری برام نمونده.
به هر حال...
دیدم که برای زدن یکی از اون موجودا دوازده تا تیر لازم بود.
خب، ما هم صبر می‌کنیم.
واقعاً متأسفم، بابا.
چی؟ برای چی؟
همه اینا تقصیر منه.
- نتونستم به چیزی بزنم. - داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
سعی کردم ولی خیلی ترسیده بودم. و همش تیرم خطا می‌رفت.
داری در مورد چی حرف می‌زنی؟ این تقصیر تو نیست.
و تو همش داشتی تیر می‌نداختی.
آدم بزرگایی رو دیدم که نمی‌تونستن تیر رو تو کمان بذارن، انقدر می‌لرزیدن.
ولی تو نه. هی، هی، هی...
اسپایک، تو خوب عمل کردی.
واقعاً.
فقط یه لحظه... مووی پووی
جزر و مد رو از دست می‌دیم.
- آره، آره. - مگه نه؟
یه جزر و مد دیگه هم هست.
هی، به دریا نگاه کن.
اینجا.
دقیقاً اونجا.
گشت قرنطینه.
احتمالاً فرانسویه.
بابا...
اون چیه؟
آتیش.
یه چیزی داره می‌سوزه؟
آره.
یه چیزی.
یه دهکده دیگه‌ست؟
نه.
پس چیه؟
نمی‌دونم. هیچ‌وقت اونجا نرفتم.
همیشه داره می‌سوزه؟
گفتم که هیچ‌وقت اونجا نرفتم، اسپایک.
اسپایک.
اونجاست.
اسپایک، دارم غرق می‌شم.
بیا بیرون! باید فرار کنیم!
آه، لعنتی.
بلند شو! بلند شو، اسپایک!
- کونت رو بیار پایین. - بیدار شو، باید حرکت کنیم!
مشکلی نیست، پسرم. مشکلی نیست.
لعنتی!
- چی شد؟ - ساختمون قدیمی.
نمی‌دونم. دودکش لعنتی روش خراب شد.
صدا اونا رو می‌کشونه اینجا.
باید حرکت کنیم.
- جزر و مد پایینه؟ - به اندازه کافی پایین هست.
سریع اما بی‌صدا حرکت می‌کنیم.
اگه آلفا رو دیدی، فقط مستقیم بدو سمت گذرگاه و ازش رد شو. باشه؟
برای هیچی وایستا! برو!
- تو کجا میری؟ - درست پشت سرت.
هیچ نشونی از آلفا نیست.
هنوز جزر و مد بالاست.
فقط یه کم.
آب کم‌عمق می‌شه. ولی می‌تونیم رد بشیم.
تا ساق پا. خوبه. باشه.
چکمه‌هات رو دربیار.
آره. دروازه‌ها رو ردیف کن.
اون مسیر ماست.
مشکلی نیست. فقط نفس بکش.
بیا. بریم.
تو اول برو.
ⓜⓞⓥⓘⓔⓟⓞⓥⓘⓔ
برو، پسرم.
چطور بود اون روز، اسپایک، ها؟
اولین بار تو سرزمین اصلی.
اولین کشتن. اولین برخورد با آلوده‌ها.
یه آلفا دیدیم!
و جزر و مد رو از دست دادیم.
چیزای زیادی دارم که وقتی برگشتیم به مامان بگم.
بابا.
بدو، اسپایک!
بدو!
برو! برو، ادامه بده!
حرکت کن!
- وای خدایا! بلند شو! - بابا، نمی‌تونم!
- نمی‌تونم! - اسپایک! الان بلند شو!
اسپایک، برو! برو، برو، اسپایک!
لعنتی برو!
- نمی‌تونم! - آره، می‌تونی!
آه، لعنتی!
دارن میان!
باز کن!
کمک! جنی! جنی!
بیدار شو، بیدار شو! بلند شید!
دارن میان!
- بیدار شید، بچه‌ها. - آنت، کیه؟
- همه بلند شید! نگاه کنید! - آماده شید، بچه‌ها! آماده شید!
- نگاه کنید، نگاه کنید! - دارن میان!
آلفا!
باز کن! لعنتی باز کن!
آلفا! آلفا!
لعنتی آلفا، نور رو روش بنداز!
- نور رو روش نگه دار! - شلیک!
برو پایین!
برو، برو، برو، اسپایک!
- برو، برو. - نور رو روش نگه دار.
پرش کن، پرش کن، پرش کن!
آه، لعنتی. اینهمه، اسپایک.
نفس بکش!
لعنتی!
آه، بچه‌ها، باید ما رو می‌دیدید که می‌رفتیم
- از کنار مردم تو جاده رد می‌شدیم - باز کن!
همین‌طور که وایستاده بودن همه پسرا...
- و دخترا اونجا با صورتای خندون - جنی! دروازه لعنتی رو باز کن!
- تو جاده اسکاتس‌وود می‌رفتیم - صبر کن.
نه، لعنتی باز کن!
لعنت بهش!
- صبر کن. - نه.
- لعنتی، جنی! - لطفاً، لطفاً.
- ما سالمیم. - صبر کن.
- به چشام نگاه کن، ما پاکیم. - صبر کن.
بهش نگاه کن.
- به چشاش نگاه کن! - جنی.
- اون پاکه! ما پاکیم! - جنی، لطفاً.
باشه، باز کن، بذار بیان تو.
برو. برو.
برای دیدن مسابقات بلی‌دون
ببین و لذت ببر — مووی پووی
اسپایک! اسپایک! اسپایک!
هی!
بیست و پنج تا بودن، حدود سی یارد.
علفای بلند. باد.
و تیر کجا رفت؟
درست از وسط گردنش!
اون حرامزاده چاق، بلند شد...
و یه جيغ دخترونه کشید...
و بعد مثل یه کیسه پر از گه افتاد.
بعدش، هشت تا آلوده لعنتی...
بابا، فحش نده.
دویدن سمت ما!
با خودم فکر کردم، "آه، لعنتی، حالا دیگه تمومه."
بنی بیگ بالاکس اینجا فقط داشت تیر می‌نداخت.
اون اونجا وایستاده بود و می‌خندید
- نه، من همش خطا می‌رفتم. - نه، نرفتی.
- متواضعه. اسپایک متواضع ما. - چاقو رو تو دستم حس کردم
و دیگه نخندید
قاتل غولای لعنتی!
مای، مای، مای دلیلا
چرا، چرا، چرا، دلیلا؟
برو. برو، برو.
پس قبل از اینکه بیان
تا در رو بشکنن
منو ببخش، دلیلا دیگه نمی‌تونستم تحمل کنم
منو ببخش، دلیلا
دیگه نمی‌تونستم تحمل کنم
باید برم.
اینجا بیا.
برو، رزی.
چی... چیکار داری... چرا ما رو آوردی اینجا؟
آه، رزی.
آه، لعنتی.
آه، رزی.
اسپایک.
فکر نمی‌کردم تا بعد از نیمه‌شب ببینمت.
فقط اومدم مامانم رو ببینم.
حالش چطوره؟ خوب بود؟
از خوبم بهتره.
بلند شدیم و رفتیم بیرون.
تا مزرعه‌ها پیاده رفتیم.
وقتی حالش بد نیست، پر از انرژی و زندگیه.
ولی روز تو چطور بود؟
مهم‌تر از همه.
بابا داره یه چیزی ازش می‌سازه که اصلاً نیست.
- مثل چی؟ - انگار من یه قهرمانم.
فکر کنم برای اون هستی.
فقط حس می‌کنم داره دروغ می‌گه.
خب، اونجا چی شد؟
یه چاقه رو زدم.
تقریباً تکون نمی‌خورد.
ولی بعد چندتا از سریعا دنبالمون کردن...
و من به هیچ‌چیز نزدم.
بعد فقط قایم شدیم تا هوا تاریک شد.
فقط ترسیده بودم.
حالم بد بود.
دلم می‌خواست خونه باشم با مامانم.
بابات احتمالاً همین حس رو داشت.
ولی می‌دونی، تا حالا این‌همه زمین ندیده بودم.
خیلی بزرگ بود.
چی دیدی؟
خب، تپه‌ها...
جنگل‌ها...
و یه آتیش.
آتیش؟
کنجکاو شدم که آیا کلسون پیر رو دیدی.
فکر نمی‌کردم هنوز زنده باشه.
جنوب غربی بود؟
لعنتی. حتماً کلسون بوده.
باور می‌کنی یا نه...
اون قبلاً پزشک عمومی من بود...
حدود سی سال پیش.
- پزشک عمومی چیه؟ - یه دکتر.
- یه دکتر؟ - آره.
مطبش درست بیرون ویتلی بی بود.
بابا گفت نمی‌دونه آتیش چیه.
و گفت همه دکترای واقعی مردن.
برای همین هیچ‌کس نمی‌دونه چش به مامانم شده.
فقط حس می‌کنم درباره همه‌چیز دروغ می‌گه.
نه. می‌دونی چیه؟
احتمالاً نمی‌خواست تو رو بترسونه.
دکتر کلسون...
عجیبه.
چطور عجیبه؟
آتیش چه چیز خاصی داره؟
اگه بابات نمی‌خواد دربارش حرف بزنه، فکر نکنم منم باید چیزی بگم.
چرا برنمی‌گردی به مهمونیت؟
من اینجا با مامانت خوبم.
نه.
تو برو.
من حالا مواظبش می‌م.
باشه.
فقط به عشق شما مووی پووی
گرفتمت.
همه‌شون دارن دروغ می‌گن، مامان.
اسپایک، میری برامون از مغازه چیزی بگیری؟
یه نوروفن لازم دارم.
نوروفن؟
سرم داره... فقط...
بی‌خیال. مهم نیست.
سلام!
ما اینجاییم، عزیزم.
خب، اون مهمونی حسابی بود.
کاملاً به‌هم‌ریخته.
تو انگار...
انگار از وسط یه پرچین کشیده شدی.
شایدم شدم.
تو یه مزرعه گندم بیدار شدم.
و تو کجا غیبت زد، اسپایکی؟
نگاه کردم و مهمون اصلی غیبش زده بود.
فقط اومدم خونه.
هی، قاتل غولا.
من برم صبحونه درست کنم.
چی شده، اسپایک؟
چرا بهمون نگفتی یه دکتری هست که می‌تونه مامان رو ببینه؟
دکتر؟
ما دکتری نداریم. سال‌هاست اینجا دکتری نبوده.
دکتر کلسون، بابا.
آتیش. تو سرزمین اصلی.
با کی حرف زدی؟
پس اون دکترینه.
سام بود؟
احمق لعنتی.
تو سرت فکرای عجیب می‌ندازه.
اون دکتر نیست، اسپایک.
شاید یه زمانی، سال‌ها پیش بود.
ولی خیلی وقته دیوونه شده.
منظورت چیه؟
دکتره یا نه؟
قبل از اینکه تو به دنیا بیای...
ما می‌رفتیم دنبال غذا.
ولی سخت‌تر شد، می‌دونی، باید دورتر می‌رفتیم.
و یه روز، یه گروه از ما رو برد نزدیک کلسون.
درسته؟
آره. پونصد یارد اون‌طرف‌تر...
بوی مرگ به مشاممون خورد.
حالا بفهم، ما به اون بو عادت داشتیم.
اون موقع‌ها، مرده‌ها همه‌جا بودن.
ولی این...
این کاملاً فرق داشت.
این بو مثل...
مثل یه دیوار بود.
می‌تونستی لمسش کنی.
و رسیدیم به بالای یه تپه...
و نگاه کردیم پایین...
تا حالا همچین چیزی ندیده بودم.
جنازه‌ها.
صدها تا.
فقط تو خطوط مرتب شده بودن.
مرد، زن، بچه.
و وسطش، این آتیش بود.
کنارش، کلسون وایستاده بود.
برای یه هدف غیرقابل‌فهم، همه جنازه‌ها رو اونجا کشونده بود.
و چند ثانیه بعد، برگشت و درست به ما نگاه کرد...
و دست تکون داد.
خیلی معمولی، انگار که "هی، بچه‌ها، می‌خواین بیاین پایین؟"
آره. برگشتیم و دویدیم.
و تو پونزده سال...
هیچ‌کدوممون برنگشتیم.
همون‌طور که گفتم.
دیوونه.
آه، لعنتی.
می‌خوای مامان بمیره؟
معلومه که نه.
اسپایک، این چه سؤالیه؟
مشکلش واقعاً چیه؟
لطفا از منبع اصلی ببینید — مووی پووی
نمی‌دونم.
داره می‌میره؟
نمی‌دونم.
فکر می‌کنم داره می‌میره.
و تو هم همین فکر رو می‌کنی.
اگه بمیره...
می‌خوای با رزی باشی؟
دهنت رو ببند.
دیوی رزی در مورد این چی فکر می‌کنه؟
گفتم دهنتو ببند!
پسرم...
جیمی!
اسپایک!
داره می‌کوبه، اسپایک. می‌کوبه.
می‌دونم، مامان. متأسفم.
آب می‌خوای، عزیزم؟ می‌رم برات بیارم.
گمشو از ما دور شو.
"ما"؟
شنیدی چی گفتیم.
فقط برو گمشو، بابا.
آتیش شده!
یه... بدو!
- دود لعنتی، نگاه کن. - آنت، مارک!
- آتیش شده! - برو، برو، برو! برو!
انبار اصلی آتیش گرفته!
- باید بری! - نمی‌تونم دروازه رو ول کنم، اسپایک.
باید بری.
برای همین منو فرستادن.
من رو آژیر می‌مونم. ولی تو باید الان بری.
گفتن به همه مردا نیاز دارن!
- برو! - لعنتی.
- عجله کن. - لعنتی...
- برو. - چشات رو افق نگه دار.
و رو آژیر بمون!
می‌رم آب بیشتری بیارم!
آب بیشتری بیار!
آتیش!
آب بیشتر بیار. برو!
آتیش!
بیا مامان، بریم.
- آب بیار! آب! - یه کم دیگه آب از دریا بیار!
- کجا داریم می‌ریم؟ - ساحل.
و زمین‌های کشاورزی.
- داریم می‌ریم ساحل؟ - آره.
اینجا سرزمین اصلیه.
آره.
ولی ما نمی‌تونیم...
نمی‌تونیم تو سرزمین اصلی باشیم.
خیلی خطرناکه. این...
- اشکالی نداره، مامان. - نه.
- من بلدم چطور ما رو ایمن نگه دارم. - نه، نه، نه، این درست نیست.
درست نیست. کجا...؟
جیمی؟
کجا...؟
بابا کجاست؟
- بابا اینجا نیست. - پس ما...
پس باید الان برگردیم. برگردیم خونه. باید بدویم، وگرنه...
مامان...
نمی‌تونیم برگردیم. جزر و مد اومده.
خدایا.
- می‌ریم پیش یه دکتر. - چی؟ دکتر؟
- یه دکتر واقعی. از اون قدیمیا. - نه.
یه مشکلی داری، مامان.
دکتر قراره حالتو خوب کنه.
باشه؟
باشه.
فقط به عشق شما مووی پووی
باشه، مامان.
امشب اینجا می‌مونیم.
اونجا می‌مونیم.
بابات خنده‌داره؟
- بابا؟ - آره.
باهات شوخی می‌کنه، بامزه‌ست.
بابابزرگت خیلی بامزه بود.
باور نمی‌کنی چقدر.
همه فکر می‌کردن خیلی جدیه...
ولی پیش من، خیلی شوخ بود.
بابات هم اینجوریه...
میدونی، وقتی فقط شما دوتایید؟
نه.
فقط می‌خواد مطمئن شه تو به اندازه کافی قوی هستی.
مثل خودش.
میدونی، وقتی تو صورتت نگاه می‌کنم...
چشمای بابابزرگتو می‌بینم.
قشنگه.
دقیقاً.
باید یه کم بخوابی.
من بیدار می‌مونم. نگهبانی می‌دم.
باشه، بابا.
چی؟
چی شد؟
نمی‌دونم.
بیا.
باید بریم.
چه زشتایی!
باشه، عقب برو.
اوه، نگاه کن.
فرشته.
یادت میاد اولین باری که فرشته رو به من نشون دادی، بابا؟
نزدیک اینجا رانندگی کردیم.
ماشینو گذاشتیم.
پیاده رفتیم تا وقتی که اونو بالای درختا دیدیم.
گفتی این تا ابد اینجوری می‌مونه.
مثل اهرام مصر. یا استون‌هنج.
پس وقتی بهش نگاه می‌کنی...
داری آینده رو می‌بینی. اون روزو یادت میاد؟
نمی‌تونستم بیشتر از، چی، هفت یا هشت سالم بوده باشه؟
گفتی ما دو تا مسافرای واقعی زمانیم.
افتادیم تو آینده.
و من...
ترسیدم.
چون فکر کردم جدی می‌گی و واقعاً افتادیم تو آینده.
این بار چند صد سال پریدیم تو آینده؟
هزارتا یا بیشتر؟
مامان؟
اسپایک.
دوباره از دماغت خون میاد.
لطفا از منبع اصلی ببینید — مووی پووی
آروم باش.
تکون نخور.
آروم باش.
نه، نه، نه! صبر کن! پلک نزن!
حالت خوبه.
لعنتی! مامان، بیا!
مامان، ادامه بده!
نایست!
بدویید! بدویید!
مامان، نایست! سوار شو!
مامان، برو، برو!
برید داخل! برید داخل!
برید داخل!
لعنتی! لعنتی!
برو! برو داخل! سوار شو!
اسپایک، نمی‌تونم نفس بکشم.
اسپایک، گازه!
- نمی‌تونم نفس بکشم! - نه، مامان!
- نکن...
ولش کن!
اسپایک...
اسپایکی!
ولش کن!
بشین! الان!
برو!
چی شد؟
بنزن.
بخار شده.
طی سال‌ها جمع شده.
من اسپایکم.
و این مامانمه.
من اریکم.
مشکلش چیه؟
نمی‌دونم.
می‌برمش پیش دکتر.
باشه.
حالا چی میشه؟
- منظورت چیه؟ - خب، تو اینجا زندگی می‌کنی، نه؟
تو این جزیره لعنتی. تو بومی اینجایی.
- بومی؟ - هی، حالا چه گهی می‌خوره؟
آدمای آلوده دیگه میان؟
نمی‌دونم. احتمالاً.
- حتماً سروصدا رو شنیدن. - معلومه که میان.
برزرک‌ها میان.
کله‌مونو می‌کنن. می‌فهمی؟
- تو اهل اینجا نیستی. - میشه خفه‌ش کنی؟
صبر کن، اهل کجایی؟
من از سوئدم، حالا می‌تونی خفه‌ش کنی؟
- نمی‌تونه جلوی خودشو بگیره. - نمی‌تونه؟
نمی‌تونی به من کمک کنی؟ پس چرا گه خوردم بهت کمک کردم؟
می‌تونستم فشنگامو نگه دارم!
حتما به ما سر بزنید مووی پووی
باید از اینجا برم.
- می‌خوام برم. - خب، برو دیگه.
نمی‌ذارم مامانمو ول کنم.
مرسی، بابا.
خدای من. دیگه از این گندتر نمیشه؟
لعنتی.
بهترین دوستم تو مدرسه یه راننده تحویله.
نمی‌دونی راننده تحویل چیه.
بسته‌ها رو تحویل میده.
مردم آنلاین سفارش میدن.
شرط می‌بندم نمی‌دونی آنلاین چیه.
مهم نیست.
اون یه راننده‌ست.
و بهش گفتم...
فلیکس، عمرت داره تلف میشه.
فقط یه بار زندگی می‌کنی و داری حروم می‌کنی.
و اون گفت...
«آره، تو خودت چی‌کار می‌کنی، احمق؟»
برای همین رفتم نیروی دریایی...
که یه چیزی رو ثابت کنم.
حالا کی داره عمرشو تلف می‌کنه؟
نمی‌فهمم چی میگی.
میگم کاش راننده تحویل بودم.
الان داشتم یه جا تو ترافیک گیر می‌کردم...
یا تند تند تو یه کوچه باریک رانندگی می‌کردم.
پس چرا اینجایی؟
قایق لعنتیم غرق شد.
تو ساحل شرقی اسکاتلند گشت می‌زدیم و به چیزی برخوردیم.
اسکاچ با یخ.
مهم نیست.
چندتامون یه قایق نجات پیدا کردیم.
نمی‌خواستیم به ساحل برسیم، ولی باد ما رو برد.
هشتامون به خشکی رسیدیم. حالا فقط من موندم.
نجاتت می‌کنن؟
می‌دونی کل جزیره تو قرنطینه‌ست، نه؟
فکر کردی قایقای گشتی برای چیه؟
خب، می‌دونم قرنطینه‌ست.
ولی فکر کردم فقط برای ماست.
قرنطینه برای هر بدبختیه که پاشو بذاره تو این جزیره.
اگه به خشکی برسی، دیگه نمی‌تونی بری.
می‌تونی بیای شهر من.
بعد از اینکه مامانمو ببرم پیش دکتر.
آره، این دکتر کجاست؟
اونجا.
زیاد دور نیست.
«زیاد دور نیست»؟
هی، یه کم سعی کن مامانتو بغل کنی و راه بری.
می‌خوام یه کم استراحت کنم.
اولین غذا تو یه روز و نیم.
یه دونه دیگه بخور.
انگار خیلی سیب دوست داری.
حتما به ما سر بزنید مووی پووی
آره.
یک درصد.
آنتن نداریم.
اون چیه؟
به زودی یه تیکه آجر میشه.
ولی برای چند لحظه دیگه...
یه چیزی مثل رادیوئه.
ولی با عکس.
رادیو دارید؟
عکس دارید؟
بعضی‌ها از قدیمیاش دارن.
بگیر. یه نگاه بنداز.
این جدیده.
این نامزدمه.
یا شاید سابق...
فکر کنم.
چش شده صورتش؟
منظورت چیه؟
عجیب به نظر میاد.
تو عجیبی.
اون خوشگله. چته تو؟
می‌دونم چیه.
یه دختر تو شهرمون هست که همین مشکلو داره.
- مشکل؟ - به صدف حساسیت داره.
اگه گوش‌ماهی بخوره...
کل دهنش گنده میشه
- و ورم می‌کنه. - بده به من.
آره، رفت.
با فلیکس نپر.
بابا...
سردمه.
چرا بهت میگه «بابا»؟
عجیبه.
می‌دونی، مطمئنم اینجا یه عالمه هم‌خونی هست...
ولی این بعید به نظر میاد.
فقط گیج شده.
همیشه اینجوری نبود.
بیشتر وقتا همونجوریه که همیشه بود.
کی مثل همیشه‌ست؟
تو، مامان.
تو کی هستی؟
من اریکم.
و این باباته، اسپایک.
چی؟
فقط داره شوخی می‌کنه، مامان.
داره چرت‌وپرت میگه.
مامان!
ببخشید.
اون جونمونو نجات داد.
من چرت‌وپرت رو می‌شناسم.
خدا، بهم یادآوری کن کجا داریم می‌ریم؟
دکتر.
درسته. باشه.
خب، بریم.
مامان...
می‌تونه راه بره؟
فقط به عشق شما مووی پووی
چرا اینقدر گنده میشن؟
برزرک‌ها.
خب، سام میگه، تو بعضی‌ها...
عفونت یه جورایی مثل استروئید کار می‌کنه.
آره؟
نمی‌دونم استروئید چیه. فکر کنم اینه که اونا رو آلفا می‌کنه.
آلفا. انگار داری از دلالای بورس حرف می‌زنی.
یا گه‌های وال استریت.
چی؟
می‌دونی برزرک چیه؟ برزرک بهتره. مثل...
یه جنگجوی وایکینگ دیوونه. می‌فهمی؟
من واقعاً وایکینگم.
شاید اگه آلوده بشم، یه وایکینگ بشم.
اون صدای چی بود؟
نمی‌دونم.
نه، نه، نه! هی، هی! کجا داری میری؟
نمی‌ذارم مامانمو ول کنم.
هی!
مامان!
- اسپایک، صبر کن! - اوه، لعنتی.
مامان، داری چی‌کار می‌کنی؟
- وایستا! - دست بهش نزن.
لعنتی! گه مقدس، لعنتی.
داری چی‌کار می‌کنی؟ ولش کن.
ببرش، اسپایک.
اسپایک، ببرش.
خب. کجا؟
اینجا.
نه به هیچ وجه.
- آب. - آره. بگیر.
این دیگه چه گهی بود؟
دستاتو بشور.
چه گهی بود؟
همتون دیوونه‌اید.
بگیر. آفرین، اسپایک.
خب.
بذارش زمین.
بذارش زمین!
- این یه بچه‌ست. - این یه بچه زامبیه لعنتیه!
فقط بذارش زمین.
نمی‌تونیم بذاریم این گه‌ها تکثیر بشن. باید بکشیمش!
این یه دختر کوچولوئه.
بذارش رو زمین لعنتی!
- به نظر آلوده نمیاد. - آلوده نیست.
اگه الان نذاریش زمین...
- چشاشو نگاه کن! - هردوتاتونو می‌کشم!
- آلوده نیست. - همه‌تونو می‌کشم!
پنج ثانیه وقت داری.
- پنج! - مامان، بلند شو. برو!
چهار!
سه!
لطفا از منبع اصلی ببینید — مووی پووی
نه!
آلفا.
مامان، برو!
- برو! - آره. درسته.
لعنتی.
مامان، بدو!
مامان! از قطار پیاده شو!
مامان! به سمت دود بدو!
بدو!
لعنتی.
مورفین، زایلازین.
خیلی سریع اثر می‌کنه.
ببخشید که این شکلی‌ام. خودمو با ید رنگ می‌کنم.
یه پیشگیری عالیه.
ویروس اصلاً ید رو دوست نداره.
فکر کنم اینو برمی‌دارم، سامسون.
ول کن.
به این یکی میگم سامسون. حالا سه سالی میشه که این دور و وراست.
معمولاً ازش فاصله می‌گیرم، معلومه.
- قربان... - «قربان».
چه ادب خوبی.
شما دکتر کلسون هستید؟
خودمم.
من اسپایکم، و این مامانمه، آیلا.
اسپایک، آیلا.
و این یه بچه‌ست.
به کمکتون نیاز داریم.
بیا، پس.
باید قبل از اینکه بیدار بشه بریم.
اون چیه؟
من...
نزدیک 13 سال منتظر بودم یکی این سؤالو بپرسه.
فکر می‌کردم اینجا تنها می‌میرم...
از پیری یا گرسنگی یا خشونت...
بدون اینکه فرصتی برای جواب دادن داشته باشم.
کلمات «ممنتو موری» رو می‌شناسی؟
نه.
لاتینه. به طنز، یه زبان مرده‌ست.
یعنی «یاد مرگ».
یاد مرگ داشته باش.
این کمک می‌کنه اونا رو دور نگه داریم.
خیلی مرده بودن.
آلوده و غیرآلوده، فرقی نداره.
چون همشون یه‌جورن.
اینجا، مواظب باش.
هر جمجمه یه مجموعه فکره.
این کاسه‌ها می‌دیدن.
و این فک‌ها حرف می‌زدن و قورت می‌دادن.
این یه یادبود برای اونهاست.
یه معبد.
- ببخشید، ببخشید. - نگران نباش.
نه، به اون شکل باارزش نیست. فقط...
ساختارش محکمه ولی استخونا به خاطر...
زمان، یا عناصر...
یا دست اسپایک از هم می‌پاشن.
ممنتو موری...
واقعیت پیدا می‌کنه.
ⓜⓞⓥⓘⓔⓟⓞⓥⓘⓔ
این آدمو می‌شناسی؟
اسمش اریک بود.
اون جونمونو نجات داد.
باشه، بیا برای اریک یه جا پیدا کنیم.
ادامه بده، خوبه.
آفرین پسر.
آه، اریک بیچاره.
یه جا براش انتخاب کن.
خیلی خوب. آفرین، اسپایک.
بچه تازه به دنیا اومده.
از یه آلوده بود.
ولی خودش آلوده نیست.
از مادرش گرفتیمش.
چه جالب. جادوی جفت.
فکر می‌کردم ممکنه اینجوری بشه.
ولی به شیر نیاز داره.
آب فقط چند روز زنده نگهش می‌داره.
برای همین اومدی پیش من؟
برای بچه؟
نه.
انگشت اشاره راستتو بگیر، بذار رو دماغت...
و از اونجا، سعی کن انگشتمو اینجا لمس کنی.
باشه.
آیلا، اگه بتونم سینه‌هاتو و زیر بغلت رو چک کنم کمک می‌کنه...
اشکالی نداره؟
اینجا حساسه؟
حس گیجی‌ات...
آیا حسِ قسمت‌های مجزا را دارند؟
مثل دوره‌های خاصی میاد؟ یا دائمیه؟
موج‌مانند بود، ولی...
فکر کنم جزر و مد داره میاد.
ازت خواستم یه کلمه رو یادت بیار.
آره.
یادت میاد چی بود؟
یه کلمه...
آیلا...
من تجهیزات تشخیصی ندارم...
و نمی‌تونم نمونه‌برداری کنم.
ولی از چیزی که می‌بینم، فکر کنم سرطان داری.
ممکنه از مغزت به بدنت یا از بدنت به مغزت پخش شده باشه.
به هر حال، متاستاز کرده.
این علائمتو توضیح میده، و متأسفانه...
توده‌های روی سینه‌هات و غدد لنفاویت.
خیلی متأسفم.
وقتی گیج میشم، می‌دونم گیجم.
از خودم تعجب می‌کنم، وقتی...
می‌دونی، وقتی چیزای عجیب میگم.
ولی بازم میگمشون.
ولی همه‌ام گیج نیست.
فکر می‌کردم ممکنه سرطان باشه.
نمی‌دونستم چطور بهت بگم، اسپایک.
خیلی ترسیده بودم.
به یکی دیگه نیاز داشتم که بهت بگه، ولی هیچ‌کس نگفت.
نمی‌فهمم.
داری میگی نمی‌تونی مامانمو خوب کنی؟
ای کاش می‌تونستم. ولی متأسفانه ممکن نیست.
این یعنی چی؟
قراره بمیره؟ سرطان می‌کشدش؟
آره.
کی؟
گفتنش سخته.
زود.
حتما به ما سر بزنید مووی پووی
دردش می‌گیره؟
اسپایکی، عشقم.
از قبل درد دارم.
این نمی‌تونه اتفاق بیفته.
دکتر، لطفاً، لطفاً. باید بتونی کمکش کنی.
به دارو نیاز داری.
یه داروی قدیمی از بیمارستان‌ها.
اگه بگی یکی کجاست، من می‌تونم...
- برم بگیرمش. - اسپایک. اسپایک. به من گوش کن.
لطفاً بگو.
هیچ دارویی نیست که بتونه خوبش کنه.
دکتر... دکتر، لطفاً.
خیلی سخت بود تا اینجا بیایم.
- خیلی سخت بود پیدات کنیم. - اسپایک، بیا اینجا.
- حالا میگه نمی‌تونیم کاری کنیم. مامان. - بیا. بیا.
- مامان... - باید بهت می‌گفتم.
باید بهت می‌گفتم.
لطفاً...
اسپایک.
دکتر نمی‌تونه منو خوب کنه، ولی می‌تونه بهم کمک کنه.
- نمی‌فهمم. - من می‌فهمم.
می‌خوام سعی کنی همیشه اینو یادت باشه.
می‌فهمم.
مامان. مامان؟
حالت خوبه. حالت خوبه.
مامان. مامان.
فقط استراحت کن. اشکالی نداره.
هی.
ببین کی اینجاست.
اسپایک...
ممنتو موری.
یعنی چی؟
یادمون باشه باید بمیریم.
و این درسته.
مرگ‌های زیادی وجود داره...
و بعضیا بهتر از بقیه‌ن.
بهترینشون آروم و صلح‌آمیزه.
جایی که با عشق از هم جدا می‌شیم.
تو مامانتو دوست داری.
منم دوسش دارم.
و آیلا، تو اسپایک رو دوست داری.
خیلی زیاد.
ممنتو آموریس.
یاد عشق داشته باش.
آیلا.
بیا.
اینجا با بچه بمون.
- مامان؟ - دوستت دارم، اسپایک.
مامان؟
اسپایک.
یه جا براش پیدا کن.
بهترین جا.
لطفا از منبع اصلی ببینید — مووی پووی
مامان.
دوستت دارم، مامان.
سوار شو! عجله کن!
بمون پایین.
آروم باش.
مرسی، اسپایک.
فکر کنم...
فکر کنم وقتشه تو و بچه...
برید خونه.
آره.
همینه. اونجا.
اشکالی نداره، عزیزم.
بابا.
من حالم خوبه.
نیازی نیست دنبالم بگردی.
وقتی آماده باشم برمی‌گردم.
می‌خوام راه برم...
تا وقتی دریا رو نبینم.
دکتر کلسون رو پیدا کردیم.
دیوونه نیست.
مرد مهربونیه.
یه بچه؟
- بیا! - آره.
بچه از یه آلوده‌ست...
ولی خودش نیست.
حالش خوبه.
دقیقاً بیرون دروازه‌ها ولش کردن.
لطفاً باهاش مهربون باش.
اسmesh آیلا.
نه!
اسپایک!
لعنتی.
شوت فوق‌العاده‌ای بود.
واقعاً شعر بود.
گرچه، فکر کنم حالا تعدادشون زیادیه که دارن میان.
حتی برای یه جنگجوی جوون مثل تو.
اشکالی داره اگه ما وارد بشیم؟
با کمال میل.
باشه.
صبر کن.
لعنتی برو.
چطور بود؟
چطور بود!
سلام.
اسمم جیمیه.
بیا دوست بشیم.
MoviePovie. Com