رسانه اینترنتی مووی پووی MoviePovie جامعترین سایت فیلم و سریال
‫مرلین اِمریس ‫به سرزمین زندگان برگشته,
‫یه رؤیا دیدم,
‫دو اژدها ‫به جون هم افتاده بودن,
‫اون اژدهاهایی که دیدی، ‫دشمن‌هات بودن,
‫سفید، برای هجوم ساکسن‌ها،
‫قرمز، برای پسرانِ واقعی بریتانیا،
‫که پدرشون رو ‫برای تاج‌وتختت کشتی,
‫ورتیگرن!
‫و این‌گونه پایان می‌یابد ‫سلطنتِ ورتیگرن، شاهِ والای بریتانیا,
‫دل‌قوی باشید، ‫ای مردمِ جزیره‌ی نیرومندان,
‫دافید؟
‫میردین,
‫دیدنت بعد از این‌همه سال,,,
‫ولی ذره‌ای عوض نشدی,
‫این شمشیر رو ساختم،
‫برای پدرم، ‫به دستِ آهنگرِ خودِ شاهِ والا,
‫شاید بهتر باشه ‫همین‌جا بمونه,
‫تو گلِ سرسبدِ تبارتی,
‫شاه‌بودن چیز بزرگیه، شاهین،
‫اما اقتداری هست ‫که حتی شاهان هم باید در برابرش خم شن,
‫من مرلین رو خیلی وقته می‌شناسم,
‫می‌خوام مشاورم باشی,
‫بسیار خب، اوریلیوس,
‫شاید واقعاً ‫خمیره‌ی شاه‌شدن رو داشته باشی,
‫دافید، برگشتی خونه,
‫سلام، مادر,
‫میردین,
‫این‌همه آدم ندیده بودم,
‫بدون شاهانِ بریتانیا کنارمون،
‫هیچ پیروزی‌ای در کار نیست,
‫برای شکستِ هنگیست،
‫تک‌تک‌شون رو لازم دارم,
«ساحل ساکسن»
به یاد تمام جان فدایان دی ماه 1404 که بینمون نیستن
،بازی کردن با غذات رو تموم کن ,و همین الان تمومش کن
‫خوب انجامش دادی,
من این حیوون رو در حال جاسوسی از خودم پیدا کردم,,,
در حالی که من در جهت باد ,اردوگاه چمباتمه زده بودم
‫احمق,
‫این‌قدر مستی که نمی‌تونی
‫نطفه‌ی ورتیگرن رو تشخیص بدی؟
‫شاهزاده پاسنت، ‫بی‌ادبیِ آلدوین رو ببخشید,
‫مجازات می‌شه,
‫از پدرت چه خبری؟
‫پدرم مرده,
‫چی می‌خوای؟
‫پدرم مرده و من وارثشم،
‫شاهِ والای بریتون‌ها,
‫ولی بی‌خبر ‫سوار شدی و اومدی این‌جا,
‫نه محافظ افتخاری،
‫نه گروه جنگی,
‫نمی‌دونستم برای دیدار با متحد،
‫باید سپاه همراهم باشه,
‫لازمه، اگه می‌خوای تماشاش کنی ‫که خودش رو به گند بکشه,
‫پسرانِ کنستانس ‫پدرم رو کشتن،
‫و حالا ادعای تاجش رو دارن,
‫و تو می‌خوای ‫کمکت کنم پسش بگیری؟
‫آروم نمی‌گیرن
‫تا وقتی که کلِ بریتانیا ‫تو مشت‌شون نباشه,
‫کلِ بریتانیا؟
‫همین حالا هم ‫چشم دوختن به شرق، به ساحل ساکسن‌ها,
‫بیایم قبل از این‌که به تو حمله کنن،
‫به این غاصب‌ها یورش ببریم,
‫چرا به تو نیاز دارم؟
‫تو قسم خوردی ‫از حقِ خاندانِ من دفاع کنی،
‫وقتی پدرم اجازه داد ‫تو این سرزمین‌ها ساکن شی,
‫اجازه داد؟
‫پیمان‌مون با خون بسته شد,
‫بهش پایبند می‌مونی,
‫پسرِ ورتیگرن درست می‌گه,
‫پیمانی که با خون بسته شده،
‫تا پای مرگ محترمه,
,ما به نیرو نیاز داریم, برای تدارکات
,,,مردانی که همین الانم داریم
,از آن سوی دریای باریک
,,,تدارکاتی که مستقیم
از دستشون میگیریم
«چرخه‌ی پندراگون: ظهور مرلین»
«قسمت چهارم: پادشاه ماریدونوم »
رسانه اینترنتی مووی پووی MoviePovie جامعترین سایت فیلم و سریال
‫درود بر شاهِ ماهیگیر,
‫مرلین,
‫مرلین!
«کاخ آوالاخ»
‫و همون‌جا دیدمش،
‫تنها، نشسته روی سنگی کنار رود،
‫درخشان، مثل سپیده‌دم,
‫و ما عمیقاً ‫قدردانِ توییم، پلئاس,
‫حتی وقتی امیدمون کم‌رنگ شد،
‫تو این همه سال کوتاه نیومدی,
‫بانوی من,
‫و تو، دوستِ مقدس من,
‫چطور شد
‫بعد از این‌همه مدت ‫در کنارِ نوه‌م بودی؟
‫مشیت، شاهِ بزرگ,
‫دستِ الهی,
‫میردین من رو ‫اسیرِ شاهِ والا ورتیگرن پیدا کرد,
‫اسیر؟
‫شاهی که بنده‌ی خدایِ اعلی رو
‫گروگان می‌گیره، ‫جون خودش رو به قمار می‌ذاره,
‫قماری که ورتیگرن باخت,
‫شاه آوالاخ، کوتاهی کردم,
‫اجازه بدید معرفی کنم: ‫اوتر،
‫پسرِ دومِ کنستانس، ‫و برادر بزرگ‌ترش، اوریلیوس,
‫پسرانِ کنستانس,
‫می‌فهمم,
‫ببخشید، ‫من و برادرم
‫نخواستیم ‫دیدارِ خوش‌تون رو به‌هم بزنیم,
‫اوریلیوس غاصب، ورتیگرن رو شکست داده,
‫به حقِ خون و پیروزی،
‫او شاهِ والای اینیس پری‌دین است,
‫اگه اول با تبرِ یه ساکسن کشته نشم,
‫یا با جاه‌طلبیِ یه شاهِ حقیر,
‫برادرم قصدِ بی‌احترامی نداشت، ‫شاه آوالاخ,
‫اما حقیقت رو گفت,
‫این سرزمین ‫در آشوبی کامل فرو رفته,
‫شاه‌ها از گوسفند بیشترن،
‫شاهزاده‌ها از کلاغ‌های میدان نبرد هم بیشتر،
‫هرکدوم دنبال اینن ‫هرچی می‌تونن بقاپن،
‫هر وقت که تونستن، ‫بی‌هیچ اهمیتی به رنجِ دیگران,
‫تا وقتی این جزیره ‫زیر فرمانِ یک نفر نباشه،
‫کسی که هم عدالت داشته باشه ‫هم رحم،
‫صلحی در کار نخواهد بود,
‫جانِ اوریلیوس در خطره،
‫تا وقتی که شاهانِ بریتانیا ‫ادعاش رو به رسمیت نشناسن,
‫امیدم اینه که این‌جا پناه بگیره،
‫تا من برم ‫اون چند دوست باقی‌مونده رو جمع کنم,
‫تا ما بریم دوست‌هات رو جمع کنیم,
‫اوتر!
‫که مطمئن شیم مرلین کوتاهی نمی‌کنه
‫در پیش‌برد ادعات ‫در دربارهای دیگه,
‫درسته، مرلین؟
‫بسیار خب، اوتر,
‫اگه شب‌سواری رو ترجیح می‌دی
‫به آسایشِ کاخِ آوالاخ,
‫پس نمی‌مونی؟
‫ببخش، مادر,
‫مردم من ‫به‌اندازه‌ی کافی جنگ و مرگ دیدن,
‫شاهِ والای بریتانیا ‫در این دیوارها در امنیته,
, برای آینده‌ای پر از صلح
‫آره عزیزم، ‫خودمم,
‫یادت هست ‫کنار آتیش باهام چی کار کردن؟
‫تو مثل بچه‌ها ‫هوام رو داری،
‫درحالی‌که بقیه ‫منو نامیرا صدا می‌کنن,
‫شمشیرِ شاهِ ماهیگیر,
‫شمشیرِ تو,
‫فکر می‌کردم گم شده,
‫اما این‌جا بوده، ‫منتظرِ تو,
‫شمشیرِ یک شاهِ والا,
‫اوریلیوس یک شمشیر داره، ‫شمشیرِ بریتانیا,
‫من این رو به اوریلیوس تقدیم نمی‌کنم,
‫ببرم بالا؟
‫چی؟
‫ببخش، مادر، ‫ولی نمی‌تونم قبولش کنم,
‫هرچه آینده در پیش داشته باشه،
‫دیگه نمی‌تونم اون شمشیر رو بردارم,
‫پس دعا می‌کنم ‫قدرتِ وفادار موندن به نیتت رو داشته باشی,
‫کاش این‌قدر زود نمی‌رفتی,
‫تازه، ماهی‌ها همیشه
‫وقتی تو این‌جایی، ‫رفتارِ بهتری دارن,
‫چطور بود، مرلین؟
‫دیوانه‌بودن؟
‫تنها بودن با خدا؟
‫فکر می‌کنی با کی تنها بودم؟
‫دلم می‌خواست ‫حتی برای یه لحظه،
‫در حضورِ اربابم باشم,
‫تو بینِ آدما خوش‌اقبالی، مرلین,
‫برو، بیش از حد ‫وقتت رو گرفتم,
‫وقتی برگشتی، ‫دوباره درباره‌ی این چیزها حرف می‌زنیم,
‫تو از گناه‌هات می‌ترسی، پدربزرگ،
‫اما گناه‌هات ‫بیشتر از بقیه‌ی آدما نیست,
‫یادم رفته بود ‫چقدر خوب می‌بینی
‫با اون چشم‌های طلایی، شاهین,
‫اما حقیقت اینه ‫که گناه‌هام
‫اون‌قدر زیاده ‫که نمی‌شه شمردشون،
‫و از دلشون مورگیان زاده شد,
‫دیدمش،
‫مورگیان رو،
‫در آتش و در ستاره‌ها,
‫نمی‌دونم خدا ‫تمام این سال‌ها
‫تو کلیدون با من بود یا نه، ‫پدربزرگ,
‫اما می‌دونم مورگیان بود,
‫به عیسی توکل کن، شاهین,
‫اون تنها امیدِ ما آدماست،
‫اگه امیدی مونده باشه,
‫خب، از این‌جا بگو برام،
‫مَریدونوم,
‫رومی‌ها ساختنش، ‫در دلِ یه دره‌ی حاصل‌خیز،
‫نه‌چندان دور از دریا,
‫کارپردازت ‫عادت بدی داره،
‫این‌که به‌جای تو حرف بزنه، مرلین,
‫اگه مال من بود، ‫به‌خاطر گستاخی شلاقش می‌زدم,
‫پلئاس همون‌طور حرف می‌زنه ‫که خدمت می‌کنه،
‫با اراده‌ی خودش,
‫حداقل این چیزیه ‫که دوست داری باور کنه,
‫داری می‌گی اِمریس ‫منو طلسم کرده؟
‫حرفِ خودته، پسر، ‫نه مالِ من,
‫غافلگیرم کردی، اوتر,
‫فکر نمی‌کردم ‫به جادو باور داشته باشی,
‫وقتی مردی ‫در نگاهِ زنی زیبا گم می‌شه،
‫اون خودش ‫نوعی جادو نیست؟
‫یا وقتی پادشاهی ‫با نیرنگ و فریب،
‫وفاداریِ مردمش رو می‌قاپه،
‫این هم جورِ دیگه‌ای از سحر نیست؟
‫میردین، ‫می‌دونی باید چی کار کنی,
‫می‌بینمت,
‫می‌بینمت، ‫حالا بیا، پیدام کن,
‫باید پیداش کنی، ‫فقط همون یکی کافیه,
‫چرا درنگ می‌کنی؟
‫می‌دونی باید چی کار کنی,
‫استاد؟
‫چی شده؟
«ماریدونوم»
‫می‌خوای بریم میکده؟ آره,
‫جای دل‌نشینیه,
‫کارتون این‌جا چیه؟
‫اومدم دنبال خونه‌ای ‫که یه زمانی می‌شناختم,
‫کدوم خونه؟
‫آخرین باری که این‌جا بودم،
‫پندارانِ شمشیرسرخ شاه بود,
‫میردین؟
‫همین حالا راهشون بدید داخل,
‫به اسب‌هاشون برسید,
‫همون یورشی که مِلویس رو برد،
‫شهر رو هم نابود کرد،
‫و تِیث‌فالت، پدرم، ‫سعی کرد نجات بده،
‫اما چیز زیادی باقی نموند,
‫و این تازه اولِ بدبختی‌هامونه,
‫این قصه ‫همه‌جای این سرزمین‌ها در تکراره,
‫می‌ترسم ‫تهدید بزرگ‌تری در راه باشه,
‫آره، ‫دنیا عوض شده،
‫از وقتی که تو رفتی,
‫سرِ سفره‌مون می‌شینی، ارباب؟
‫چرا بهش جای شاه می‌ده؟
‫چون مرلین ‫شاهِ برحقِ مَریدونومه,
‫اجازه بدید جامتون رو پر کنم، ارباب,
‫جامم رو بیار,
‫این جانور منو ‫کشوند به دلِ تپه‌ها،
‫اما نتونستم ‫تعقیبش رو رها کنم,
‫این روزها ‫به‌ندرت پیش میاد تیر در کمان بذارم,
‫شکارِ شایسته‌ایه، ‫میوریگ اَپ توودریگ,
‫پسرم، با مهمون‌هامون آشنا شو,
‫اوتر، پلئاس، ‫و میردین اِمریس,
‫باید بگم هنرِ آبجوسازی
‫از آخرین باری که چنین جامی دستم گرفتم،
‫خیلی پیشرفت کرده,
‫این نوشیدنی ‫در شأنِ هر پادشاهیه,
‫یه خمره‌ش رو ‫با خودت می‌بری,
‫وقتی کارت این‌جا تموم شد,
‫کارتون چیه؟
‫شاید بهتر باشه
‫زیر نور روز درباره‌ش حرف بزنیم,
‫اومدیم ‫برای برادرم یار جمع کنیم،
‫آئورلیوس، ‫شاهِ والای بریتانیا,
‫شاهِ والا؟
‫ورتیگرن ‫قبلاً این عنوان رو گرفته بود,
‫ورتیگرن ‫دیگه نیازی بهش نداره,
‫خب، ‫پیروزیت رو تبریک می‌گم,
‫برای پیرمردی ‫که از پا افتاده بود,
‫چالشِ واقعی ‫هنوز مونده,
‫ساکسن‌ها,
‫و انبوهی از شاهانِ خرد
‫که فکر می‌کنن ‫لیاقتِ تاج رو دارن,
‫و مجبور می‌شن ‫سرِ خط بیان,
‫مگه نه؟
‫به من گوش کن، توودریگ,
‫ساکسن، هنگیست،
‫بزرگ‌ترین سپاهِ جنگی رو ‫در این جزیره جمع کرده،
‫و قبل از پایان تابستون،
‫می‌خواد تاج رو بگیره,
‫و اگه ما سرگرمِ دعوا با هم باشیم،
‫بی‌شک بهش می‌رسه,
‫ما سلاح داریم، ‫اسب داریم،
‫و مردانی که بلدند بجنگند,
‫میوریگ,
‫مگه فرمانده‌ی سپاه من نیستی؟
‫هستی، ‫و افتخاریه که هر بار هدرش می‌دی,
‫وقتی دست‌هام رو بستید، ‫چه انتخابی دارم؟
‫سکوت!
روز سختی بوده ‫و من دیگه جوون نیستم,
‫اگه بشه ‫یه مدت دیگه از مهمون‌نوازیتون استفاده کنیم؟
‫بله، ‫چند اتاق برای شما و مردانتون آماده می‌کنم,
‫شاید اِمریس ترجیح بده
‫در حجره‌های قدیمی خودش بمونه؟
‫حجره‌های شاه؟
‫بله، ‫اگه بخواد,
‫اصرار می‌کنیم, ‫ممنونیم، بانوی من,
‫مرلین، ‫برام یه پادشاهی ببر,
‫اوتر,
‫منو احمق فرض کردی؟
‫نه,
‫پس شاید وقتشه ‫دیگه مثل احمق باهام رفتار نکنی,
‫قول دادم ‫برای برادرت سپاه جمع کنم، اوتر,
‫این‌که با امورِ خودم ‫چطور برخورد می‌کنم،
‫به تو ربطی نداره,
‫شاید تونسته باشی ‫برادرم رو قانع کنی،
‫اما نفوذت ‫روی من جواب نمی‌ده,
‫در این شکی ندارم,
«تالارها» «جزایر ترس»
‫یورین؟
‫اینجایی، عزیزم,
‫باید زودتر بری ‫سرِ درس‌هات پیشِ کلیاس,
‫نمی‌خوام درس بخونم,
‫اگه می‌خوای پیشرفت کنی، ‫باید بخونی,
‫یادت باشه، یورین، ‫مادرت بهتر از هرکسی می‌دونه چی به‌نفعته,
‫برو,
‫هیچ‌کس دنبال ‫مشورت یا کمکِ ما نمیاد,
‫فقط چون ‫تو این ساحل‌های دورافتاده زندگی می‌کنیم,
‫بیشترِ بریتانیا
‫می‌تونه بسوزه ‫و ما خبردار نشیم,
‫بذار بسوزه، ‫چه فرقی می‌کنه؟
‫ما تنهاییم و بی‌دفاع، پدر,
‫نباید ‫برای بقای پادشاهی‌مون
‫دنبال اتحاد بگردیم؟
‫-‫اگه به ورتیگرن متوسل می‌شدیم ورتیگرن مرده-
برجش دو هفته پیش ‫دو هفته پیش با حمله ‫پسرهای کنستانس سقوط کرد
‫این رو از کجا میدونی؟
‫شک ندارم که اورلیوس تخت پادشاهی رو ‫برای خودش تصاحب میکنه,
‫خاک این سرزمین‌ ها به خون اونایی که ‫ادعای پادشاهی میکنن آغشته شده,
‫شاید باید به این فکر کنیم که ‫حمایت خودمون را به اورلیوس اعلام کنیم,
‫لات عزیز من،
‫یادتون رفته معامله‌ای ‫که با رئیسِ ساکسن‌ها بستیم؟
‫چطور می‌تونستم فراموش کنم، مادر،
‫وقتی این‌قدر سرسختانه ‫با هم‌پیمانی با اون وحشی‌ها مخالفت کردم؟
‫هنگیست وحشیه؟
‫اون برای منافعِ قومِ خودش می‌جنگه،
‫درست مثل آئورلیوس,
‫اما ما بریتونی هستیم، ‫باید از مردمِ خودمون حمایت کنیم,
‫اونا مردمِ ما هستن؟
‫همین یه لحظه پیش ‫داشتی از این گله می‌کردی
‫که ما کاملاً از یادشون رفتیم,
‫ولی من از این چیزها چی می‌دونم؟
‫من فقط یه زنم و یه مادر,
‫با این حال، نمی‌تونم ‫به این فکر نکنم
‫که شاید در این وضعیت، ‫یه برتریِ راهبردیِ بزرگ‌تر
‫برات وجود داشته باشه؟
‫می‌تونی متحدِ بسیار باارزشی ‫برای هنگیست باشی,
‫ساکسن‌ها؟
‫آینده، ساکسنه,
‫امیدوارم خوب خوابیده باشی، اوتر؟
‫یه سرباز همیشه ‫با یه چشم باز می‌خوابه,
‫این که خیلی آزاردهنده‌ست,
‫نه به اندازه‌ی ‫خنجری توی پشت,
‫بیا، این‌جا همه دوستیم,
‫دشمنِ کم ندیدم
‫که در لباسِ دوست اومده بود، مرلین,
‫ارباب میردین,
‫ممکنه چند کلمه ‫به‌صورت خصوصی باهات حرف بزنم؟
‫در خلوت,
‫البته,
‫مواظب باش اوتر ‫به دردسر نیفته,
‫بریم یه لقمه‌ای چیزی برا خوردن پیدا کنیم؟
‫آره، حالا یه چاقو بده، ‫یادت می‌دم,
‫مواظب باش, به‌سلامتی,
‫یه جام از اون مِیِ معروفت، رفیق,
‫اینجا مِی نداریم، ‫فقط شراب,
‫پس یه جام ‫از شرابِ معروفت,
‫به سبکِ رومی‌ها ‫آب قاطیش می‌کنن،
‫اما به اندازه که باشه، ‫کارش رو می‌کنه,
‫دسته‌ی جنگیِ مَریدونوم
‫همه‌ی روزهاش رو ‫به نوشیدن می‌گذرونه
‫یا تمرین هم می‌کنه؟
‫می‌بینی، ما داریم تمرین می‌کنیم،
‫همین‌جا، در تاریکیِ این سوراخ،
‫بی‌هیچ چیز ‫برای فرو نشوندن تشنگی‌مون
‫جز این بهانه‌ی رقت‌انگیز ‫برای شراب؟
‫به بازگشتِ سلامتت، ‫بعد از این‌همه سال دوری,
‫ببخش اگه بلد نیستم ‫چطور ازت استقبال کنم,
‫این قلمرو مالِ توئه ‫و به‌حق هم همین‌طوره،
‫اما من این‌جا ‫سال‌های سال پادشاه بوده‌ام,
‫و پیش از تو، ‫پدرت و پدرِ پدرت,
‫بله,
‫و پسرت ‫بعدیِ صفِ تاج‌و‌تخته,
‫میوریگ بیشتر به شکار
‫و نوشیدن علاقه داره ‫تا امورِ پادشاهی,
‫و با این حال، ‫فرمانده‌ی جنگِ توئه,
‫عجیبه که چطور ‫وقتِ خوش‌گذرونی هم پیدا می‌کنه،
‫با این همه یورشِ پیاپی,
‫سرزمینت حاصل‌خیزه، تئودریگ،
‫اما کشتزارهات غارت شده، ‫دیوارها ویرانه،
‫و آذوقه حتی ‫سرِ سفره‌ی شاه هم کمه,
‫این ستم ‫به دستِ کی بهت تحمیل می‌شه؟
‫نه ساکسن‌ها، حتماً،
‫چون در اون صورت ‫زنده نمی‌موندی قصه‌ش رو تعریف کنی,
‫مورکَنت از بلگه‌ها؟
‫بیش از یک ساله ‫زمین‌های اطراف رو
‫از غله و دام خالی می‌کنه،
‫مثل خرسی حریص ‫که می‌خواد
‫زمستونِ بلند رو ‫با شکمِ پر بخوابه,
‫چرا؟
‫می‌دونه جنگ با ساکسن‌ها ‫در راهه،
‫و قصد داره صبر کنه
‫در حالی که انبارهاش پره,
‫و تو اجازه می‌دی ‫از تو بدزده؟
‫آدماش دو برابرِ ما هستن,
‫پس می‌ذاری ‫مردمت از گرسنگی بمیرن؟
‫نمی‌خوام مردمم رو ‫به نابودی بکشونم,
‫دقیقاً چون حاضر نیستی
‫هدایتشون کنی، ‫نابودیشون نزدیکه,
‫نمی‌تونیم باهاش بجنگیم,
‫اما ما می‌جنگیم!
‫ترجیح می‌دیم زیر شمشیر ‫مقابل اون مار بمیریم
‫تا این‌که بذاریم ‫حقمون رو بالا بکشه!
‫این حرف‌ها رو ‫به پدرت زدی؟
‫پدرم بیش از حد مغروره ‫که به نصیحت گوش بده,
‫شرمنده‌ام، میردین,
‫اعتراف می‌کنم,
‫راهِ دیگه‌ای ندیدم,
‫اغلب از خودم می‌پرسم ‫اصلاً لیاقتِ این طوق رو دارم یا نه,
‫اگه پادشاهم،
‫پادشاهِ خوبی نیستم,
‫پدرت حتماً دلیلِ خوبی داشته
‫که این توهین رو ‫بی‌پاسخ گذاشته,
‫هیچ پادشاهی ‫چنین تحقیرى رو ساده نمی‌پذیره,
‫خب، هر دلیلی هم داشته باشه، ‫به‌زودی بی‌اهمیت می‌شه,
‫خانواده‌ی من ‫سه نسل بر این پادشاهی حکومت کرده،
‫و حالا مرلین برگشته ‫تا تاجش رو پس بگیره،
‫و ما به‌سختی ‫می‌تونیم جلوش رو بگیریم,
‫اون فقط یه نفره,
‫چیه؟
‫نمی‌دونی؟
‫سال‌ها پیش ‫یه زنِ پری‌زاد نقاشیش کرده،
‫حداقل طبق افسانه‌ها,
‫می‌گن مرلین ‫با دستانِ خودش
‫هفتاد مرد رو ‫پشت همین دروازه‌ها کشت,
‫در گودِئو،
‫پانصد نفر رو کشت,
‫هیچ انسانی ‫قادر به چنین کاری نیست,
‫هیچ انسانِ فانی‌ای,
‫می‌گن وقتی آوِن ‫بر او نازل می‌شه،
‫قدرتی از آسمان ‫بهش داده می‌شه,
‫دنیا می‌ایسته,
‫هیچ‌کس ‫توان ایستادن مقابلش رو نداره,
‫با اطمینان می‌گم، دوستِ من،
‫در نبرد فقط ‫زورِ بازو اهمیت داره,
‫جادو ‫مالِ دروئیدها و زن‌های بیکاره,
‫شاید,
‫اما در این سرزمین‌ها ‫او یک افسانه‌ست،
‫و چیزی فراتر از یک پادشاه,
‫او تقریباً موجودی ‫از جهانی دیگره,
‫طوق رو از پدرم می‌گیره
‫و پیش از پایان کار، ‫خودش رو شاهِ والای بریتانیا اعلام می‌کنه،
‫و نه تو، نه ساکسن‌ها،
‫و نه همه‌ی سپاه‌های ‫بریتانیا و آرموریکا
‫جلویش رو نمی‌تونن بگیرن،
‫مگر این‌که همین‌جا
‫و همین حالا متوقفش کنیم,
‫باید به حرفم گوش بدی، اوتر,
‫از سرِ راهم برو کنار، مباشر,
‫قبلاً یک‌بار شکستت دادم,
‫مجبورم نکن دوباره این کار رو بکنم,
‫اون دفعه غافلگیرم کردی,
‫این بار نه,
‫فکر کردی ‫اون تنها غافلگیری من بود؟
‫به مردِ بی‌سلاح حمله می‌کنی؟
‫بس کن، اوتر,
‫داری کارِ امریس رو ‫به خطر می‌ندازی,
‫دقیقاً قصد من همینه,
‫اوتر!
‫بلند شو، شاه تئودریگ,
‫حق با توئه، ‫به مردمت خیانت کردی,
‫ترس بر قلبت حکومت کرده ‫و اعمالت رو هدایت کرده،
‫و من واقعاً حق دارم ‫پادشاهی‌ام رو پس بگیرم
‫و آن‌چه به‌حق مالِ من است ‫بازپس بگیرم,
‫اما صلاح می‌دونم ‫از ادعایم صرف‌نظر کنم,
‫سال‌های زیادی گذشته ‫که دوباره تاجم رو پس بگیرم,
‫میردین ‫دیگر پادشاهِ مَریدونوم نخواهد شد،
‫به شرطی که ‫حمایتت رو از آئورلیوس اعلام کنی,
‫قول می‌دم,
‫حالت خوبه، اوتر؟
‫فقط نفسم ‌کم اومد، همین,
‫تا موقعی که مورکانت خونمون رو تهدید میکنه,,,
‫مردان من برای آئورلیوس نمیجنگن,
‫خب، پس چه بهتر که
‫فرمانده‌ی نبردِ بریتانیا رو داریم ‫تا بلگه‌ها رو سرِ جاشون بنشونه,
‫متأسفم، باید رد کنم,
‫اوتر؟
‫من به نبردت با مورکَنت می‌پیوندم،
‫اما فقط به‌عنوان ‫یه سربازِ ساده,
‫نقشه‌ی زیرکانه‌ایه، اوتر، ‫اگه زنده ازش دربیایم,
‫هیچ‌چیزی مثل ‫یه سواریِ تند، آدم رو زنده نمی‌کنه,
‫آره… این خوبه,
‫ای عیسی، ‫بندگانِ خودت رو با رحمت بپذیر,
‫اونا کی‌ان؟
‫بریتونی‌ان,
‫از روستاهای ‫نزدیک مرز شرقی,
‫ساکسن‌ها دارن به جنوب و غرب می‌ریزن، ‫می‌کشن و غارت می‌کنن,
‫کم پیش میاد کسی رو زنده بذارن،
‫اما اگه بذارن، ‫ما کمکشون می‌کنیم,
‫به مرده‌ها می‌رسی،
‫وقتی می‌تونستی ‫جلوی مرگشون رو بگیری,
‫هر کاری از دستمون برمی‌اومد، کردی,
‫نه,
‫نه… می‌تونستی بجنگی,
‫اون قدرتی که فکر می‌کنی داریم، ‫توهمه,
‫هر سال، تعدادمون کمتر می‌شه,
‫از اون موقع، ‫حتی یه بچه هم به دنیا نیومده,
‫مردمِ ما ‫عمرِ زیادی ندارن,
‫تو سلاح‌هایی داری ‫که کسی مثلش رو ندیده،
‫زره‌هایی که ‫تیزترین تیغه‌ی ساکسنی رو هم نگه می‌داره,
‫اما به‌عنوان پادشاه،
‫وظیفه‌ی من، ‫مردمِ خودمن,
‫نمی‌تونم جنگت رو ‫به‌جای تو بجنگم، آئورلیوس،
‫حتی اگه حق با تو باشه,
‫ما خیلی کمیم,
‫ساکسن‌ها الان کجان؟
‫به‌هرحال، ‫لوت در صفِ تاج‌وتخته,
‫و شاهِ خوبی هم می‌شی، پسرم,
‫اما,,,
‫اگه به قول‌مون وفادار نباشیم، ‫دیگه چی هستیم؟
‫می‌گن هنگیست ‫مرداش رو
‫برای سرگرمی ‫تا پای مرگ می‌جنگونه,
‫نباید هر چی می‌شنوی ‫باور کنی,
‫آئورلیوس ‫از خونِ نجیبه,
‫یه دیپلمات,
‫لوت حرفِ بدی نمی‌زنه,
‫آئورلیوس برای رهبری ‫شایسته‌تر نیست؟
‫کی می‌دونه آخرش ‫چه کسی
‫حاکمِ این سرزمین‌ها می‌شه؟
‫اما اگه تصمیم گرفتی ‫پیمانت رو با ساکسن‌ها بشکنی،
‫من کی‌ام که جلوِت وایسم؟
‫فقط می‌گم ‫نگرانم
‫اگه معامله‌هات با هنگیست ‫به گوشش برسه،
‫چه واکنشی نشون بده,
‫بله، ‫نباید بذاریم
‫تو رو خائن فرض کنه,
‫خائن؟
‫بهش فکر نکرده بودم,
‫با خائن‌ها ‫هیچ رحم و مروتی ندارن,
‫هیچ‌کدوم,
اطمینان حاصل میکنم تصمیم درست رو بگیری
‫به خدای خودت دعا کن، مرلین,
‫نقشه‌ت ضعیفه,
‫خدای من دعای هر کسی رو ‫که صداش کنه، می‌شنوه,
‫چشمت درد می‌کنه؟
‫می‌خوای تنهایی ‫به اون روستا کمک کنی؟
‫سعی‌ام رو می‌کنم,
‫مرد خوبی هستی، ‫پسرِ کنستانس… ولی احمقی,
‫پس چی کارم می‌خوای بکنی؟
‫چه جور پادشاهی‌ام ‫اگه بذارم مردمم سلاخی بشن؟
‫پادشاهی که حدش رو می‌شناسه,
‫نبردهای دیگه‌ای هم هست، آئورلیوس,
‫تو فقط یه نفری,
‫این سرزمین رو هم درست نمی‌شناسی,
‫غرور ندارم که نپرسم ‫راه درست کدومه,
‫من فقط یه چیز دارم ‫که به مردمم بدم،
‫همه‌چیز,
‫سربازامون نمی‌تونن ‫با تو تا ریانفا بیان،
‫اما شاید ‫در سواریِ شرقی
‫همراهی‌ت کنن,
‫اما نمی‌تونیم ‫سرزمین‌مون رو رها کنیم,
‫اگه با ساکسن‌ها درگیر شی،
‫تنهایی این کار رو می‌کنی,
«ونتا بلگاروم» (شهر بلگه‌ها)
‫همون‌جا بایست,
‫اینجا چی کار می‌کنید؟
‫شما بلگه‌ها ‫با غله‌ی ما چاق شدید،
‫غله‌ای که از مَریدونوم دزدیدید!
‫که چی؟
‫اومدیم پسش بگیریم,
‫لازم نیست امروز کسی بمیره,
‫به پادشاهت بگو ‫میردین اَمریس دیدار می‌خواد,
‫شاه من احضار نمی‌شه,
‫منم نیومدم خواهش کنم,
‫مَریدونومی‌ها، پیاده!
«سامرلندز » «مرز شرقی»
‫اگه برنگشتم،
‫به برادرم بگید ‫مرگم شرافتمندانه بود,
تو دیگه از کجا اومدی؟
‫آتش!
‫برای مَریدونوم!
‫مورکَنت!
‫اون چی بود؟
‫ممنونم، بانوی من,
‫هنوز زوده,
‫تا آخر این شب،
‫ممکنه هر دومون به سامرلندز ‫تبعید بشیم,
‫هر که هستی،
‫بد موقع اومدی,
‫دارم شام می‌خورم,
‫خودت خوب می‌دونی من کی‌ام، مورکَنت,
‫می‌دونم ادعا می‌کنی کی هستی،
‫اما چرا باید باورت کنم؟
‫از طرفِ اوتر ‫با پیشنهاد صلح اومدم،
‫فرمانده‌ی نبرد بریتانیا ‫و برادرِ آئورلیوس,
‫اینجا صلحی وجود نداره
‫تا وقتی همه‌مون خاک نشیم,
‫یا تا وقتی شاهان یکی بشن,
‫اگه پسرِ تالیِسین باشی،
‫خردت بیش از حد بزرگ‌نمایی شده,
‫با نصف نیروی من
‫به موضع مستحکم حمله می‌کنی؟
‫مردام در چشم‌به‌هم‌زدنی ‫سپاهت رو له می‌کنن،
‫اگه تا حالا نکرده باشن,
‫تو با شاهانِ خودت می‌جنگی،
‫وقتی ساکسن‌ها ‫همه‌مون رو تهدید می‌کنن,
‫شاهانِ من کی‌ان؟
‫مردمِ من کین؟
‫من شاهِ بلگه‌هام,
‫بقیه به من ربطی ندارن,
‫وقتی ساکسن‌ها ‫از کشتزارهات رد بشن،
‫چطور جلوشون وایمیستی؟
‫آخرین بار کی ‫با شمشیر برهنه
‫زیر شیپور جنگِ ساکسن‌ها ایستادی؟
‫وقتی دیوانه‌های برزرک
‫به سمتت یورش آوردن؟
‫من بعد از عبور از دلِ هر پادشاهی
‫که از ترس عقب بکشه،
‫کاملاً آماده‌ام ‫تا کنارِ اوتر بجنگم,
و برادر احمقش
,توی اون جنگ تمام عیار
‫اینجاست که اشتباه می‌کنی,
‫هیچ جنگی در کار نیست,
‫خودِ اوتر تصمیم گرفته که با ساکسون‌ ها وارد جنگ نشه,,,
‫تا موقعی که هر چیزی که غارت کردین رو برگردونین ‫و با آئورلیوس پیمان وفاداری ببندین,
‫اگه آئورلیوس نجنگه،
‫شاهِ هیچ‌چیز نخواهد بود,
‫امروز، ‫اوتر بهت حمله می‌کنه,
‫اگه خودش فرمانده باشه،
‫ازش نمی‌ترسیم,
‫درست می‌گی,
‫اوتر فرمانده‌ی سپاهِ تئودریگ نیست,
‫امروز، او فقط
‫یه سربازِ ساده‌ست،
‫غیرقابلِ تشخیص ‫از بقیه,
‫دروغ میگی
‫امیدوارم افرادت همین الان نکشته باشنش
‫آئورلیوس خودش ‫شاهِ اعظم رو کشت،
‫برای انتقامِ مرگِ پدرش,
‫فقط می‌شه تصور کرد ‫با تو چه کار می‌کنه,
‫کماندارها رو نگه دارید!
‫جنگجوها رو ‫پشت دیوارها برگردونید!
‫الان!
‫غارتت تموم شد، مورکَنت,
‫از قدرتت سوءاستفاده کردی
‫و حالا وقتشه ‫تا جبران کنی,
‫اگه این کار رو نکنی، ‫آئورلیوس به جمع‌کردن سپاهش ادامه می‌ده،
‫اما این بار ‫به ساکسن‌ها حمله نمی‌کنه,
‫دخترم همیشه ‫ذهنِ خودش رو داشته،
‫و تقریباً دیگه ‫تلاش برای مهارش رو کنار گذاشتم,
‫اما تو که می‌خوای ‫خودت رو شاهِ اعظم کنی،
‫باید بهتر از این بدونی,
‫اگه وجدانم راهنمای من نباشه،
‫لیاقتِ تاج رو ندارم,
‫تو مردمِ من رو به خطر انداختی,
‫مردمِ تو همین حالاش هم در خطرن، ‫شاه آوالاخ،
‫و تا وقتی ساکسن‌ها
‫در این سرزمین جا پا دارن، ‫همین‌طور می‌مونه,
‫پدر، بریتون‌هایی که از یورش ‫جون سالم به در بردن
‫به قصر آورده شدن,
‫به من نیاز دارن,
‫اگه جونِ خودت رو ‫بی‌پروا به خطر بندازی،
‫نمی‌تونی مردمِت رو ‫از این تهدید نجات بدی، آئورلیوس,
‫یه پادشاه گاهی ‫مجبوره انتخاب‌های وحشتناک بکنه,
‫احمقانه بود,
‫می‌دونم,
‫راستش، ‫برای چیزی که در پیشه آماده نیستم,
‫نبرد با ورتیگرن,,,
‫کوتاه بود؟
‫قاطع,
‫تجربه‌ی چندانی از جنگ ندارم,
‫کاملاً مشخصه,
‫حقیقتش,,,
‫این دخترِ تو بود ‫که جونم رو نجات داد,
‫بله,
‫یه جورایی همیشه همین کار رو می‌کنه,
‫امروز شجاعتِ بزرگی نشون دادی
‫و عشقِ عمیقی ‫به مردمی که می‌خوای برشون حکومت کنی,
‫و خدای من می‌گه
‫هیچ عشقی بزرگ‌تر از ‫آمادگی برای مردن به‌خاطر دیگران نیست,
‫اگه همین‌طور ادامه بدی، ‫شاید واقعاً شاهِ اعظم بشی,
‫آبجو؟
‫مردِ پایِ قول، ‫شاه تئودریگه,
‫دو شاهِ غربیِ دیگه
‫وفاداری‌شون رو ‫به آئورلیوس اعلام کردن,
‫گروه‌های جنگی‌شون ‫الان دارن به سمت شرق می‌تازن,
‫افسانه‌ی آئورلیوس ‫داره بزرگ‌تر می‌شه,
‫آره, ‫و سپاهِ تو هم همین‌طور,
‫حالا باید ‫پیشِ برادرت برگردی,
‫من و پله‌آس ‫به سمت شمال، به گودئو می‌ریم,
‫تو باید تنها بری,
‫مگه ثابت نکردم
‫همسفرِ بدی نیستم؟
‫اوتر، ثابت کردی ‫یه استراتژیستِ زیرک هستی
‫و به‌شدت ‫به برادرت وفاداری,
‫اما باید احتیاط کنی،
‫چون همین وفاداری ‫می‌تونه نابودت کنه,
‫بازم معما,
‫شاید دفعه‌ی بعد که همدیگه رو دیدیم،
‫از همون‌جا که ول کردیم ادامه بدیم,
‫اعتراف می‌کنم ‫دست‌کم گرفته بودمت، مباشر,
‫اما هنوزم فکر می‌کنم ‫باید به‌خاطر بی‌ادبیت شلاق بخوری,
‫در تالارِ کوستِنّین ‫جای امنی نداری,
‫باید راهِ دیگه‌ای باشه,
‫راهِ دیگه‌ای وجود نداره,
‫همین الان ‫به سمت اردوگاهِ ساکسن‌ها راه می‌افتم,
‫اگه این خواستِ توئه,
‫هست، مادر,
‫اینجا منتظر بمون,
‫یه هدیه,,,
‫برای هنگیست,
,‫سفر بی خطر، پسرم
رسانه اینترنتی مووی پووی MoviePovie جامعترین سایت فیلم و سریال
,,,در قسمت بعد خواهید دید
‫دشمنشون ساعت به ساعت قوی تر میشه
‫هر روز، کشتیهای بیشتری از دریا میگذرن
‫پنج برابرِ ما نیرو دارن,
‫قرارِ یه شاهِ اعظمِ جدید ‫به قدرت برسه,
‫همین‌ها هستن که ‫الان حاضرن با ساکسن‌ها بجنگن,
‫چند نفرِ دیگه ‫براشون باقی مونده که صداشون کنن؟
‫اون دو تا پسر، ‫تنها موندن,
‫من پسرانِ ارباب‌هام رو ‫نمی‌فرستم که به کشتن بدمشون،
‫پشت سرِ دو تا پسرِ ‫بی‌انضباط و آموزش‌ندیده,
‫من اومدم از اربابانِ شمال ‫بخوام که بهشون بپیوندن,
‫مگه تو مرلینِ قدرتمند نیستی،
‫اون‌قدر ترسناک که ‫ملاقاتت در میدانِ نبرد هولناکه؟
‫خودم دیدم چی‌کار می‌تونی بکنی,
رسانه اینترنتی مووی پووی MoviePovie جامعترین سایت فیلم و سریال